Roszczenie banków o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału nie jest wykluczone
O mawiany problem prawny jest elementem szerszego zagadnienia negatywnych dla konsumenta skutków upadku umowy kredytu, w której zawarte zostały niedozwolone postanowienia umowne. Dyskusja o skutkach unieważnienia umowy wzmogła się po orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 października 2019 r. w sprawie Dziubak (C-260/18).
Rozłożyło ono akcenty w taki sposób, że w zasadzie wyłączono w nim możliwość potraktowania kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego jako kredytu od początku udzielonego w złotych, ale oprocentowanego według stawki LIBOR (motyw 44 wyroku). Wskazano też, że dyrektywa 93/13 nie sprzeciwia się unieważnieniu umowy, z której wyeliminowane zostaną nieuczciwe warunki, jeżeli ich usunięcie spowodowałoby zmianę charakteru głównego przedmiotu umowy (motyw 45 wyroku). Dodatkowo negatywne dla konsumenta skutki unieważnienia umowy uzasadniają sięganie przez sąd do przepisów dyspozytywnych prawa krajowego celem zastąpienia nieuczciwego postanowienia umownego (motyw 48 wyroku i powołane tam wcześniejsze orzecznictwo TSUE, w szczególności ws. Kasler, C-26/13).
A zatem już sam TSUE w wyroku ws. Dziubak zauważa, powołując się również na wcześniejsze orzeczenia, że unieważnienie umowy może mieć dla konsumenta negatywne konsekwencje, np. postawienie salda zadłużenia w stan natychmiastowej wymagalności. Nie przesądza jednak w żadnej mierze, czy są to konsekwencje jedyne.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.