Sąd Najwyższy pytany o współuczestnictwo w sprawach frankowych

Zagadnienie prawne postanowił przedstawić Sąd Apelacyjny w Warszawie, który rozpoznaje apelację banku od wyroku w sprawie frankowej (sygn. III CZP 156/22). W 2008 r. powódka razem z drugą osobą zawarła z bankiem umowę kredytu denominowanego. Kredytobiorcy następnie porozumieli się między sobą, że wszystkie raty będzie spłacała z własnego majątku tylko powódka. Nieruchomość będąca zabezpieczeniem kredytu także była wyłącznie jej własnością. W 2018 r. kobieta wniosła do sądu pozew o stwierdzenie nieważności umowy ze względu na obecność w niej niedozwolonych postanowień dotyczących sposobu ustalania kursu, po którym miały być dokonywane spłaty. Domagała się też zwrotu uiszczonych do tej pory rat. Sąd przychylił się do żądania stwierdzenia nieważności i nakazał pozwanemu bankowi zapłatę na rzecz powódki 250 tys. zł oraz 175 tys. franków szwajcarskich wraz z odsetkami za opóźnienie.

W apelacji bank stwierdził, że sąd okręgowy naruszył przepisy kodeksu postępowania cywilnego o współuczestnictwie koniecznym ze względu na fakt, że drugi kredytobiorca wprawdzie złożył oświadczenie o przystąpieniu do sprawy, ale zrobił to po ustawowym terminie wynoszącym dwa tygodnie od doręczenia zawiadomienia o toczącym się procesie. Sąd apelacyjny doszedł do wniosku, że w takim razie należy rozstrzygnąć, czy w sprawie występowało współuczestnictwo konieczne. Jeśli tak, to wyrok sądu I instancji trzeba byłoby uchylić ze względu na naruszenie przepisów postępowania. Powództwo wniesione przez tylko jednego ze współuczestników koniecznych nie może być bowiem uwzględnione.