Za wprowadzenie odbiorców w błąd można domagać się reklamy naprawczej

Podstawą prawa ochronnego do znaku towarowego jest jego rejestracja lub powszechne używanie. Prawo wyłączne do znaku powstaje na podstawie konstytutywnej decyzji Urzędu Patentowego RP o jego udzieleniu albo w wyniku uzyskania statusu znaku powszechnie znanego. Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Polski. Prawo ochronne jest skuteczne na określonym terytorium i w wyznaczonym czasie ochrony. Jest ono również bezwzględnym prawem podmiotowym, które daje podstawę do nienaruszania osobom trzecim określonej prawnie sfery wyłączności.

Ze względu na skalę ekonomiczną, czyli masowość lub naganność zachowania, która charakteryzuje celowość naruszenia w zakresie znaków towarowych dochodzi niejednokrotnie do sytuacji określanej jako piractwo i podrabianie znaków. Przez znaki podrobione rozumie się użyte bezprawnie znaki identyczne lub takie, które nie mogą być odróżnione w zwykłych warunkach obrotu od znaków zarejestrowanych dla towarów objętych prawem ochronnym. Charakterystyczne dla takich przypadków jest wprowadzanie obok środków cywilnoprawnych także ochrony o charakterze karnym oraz szczególnych środków administracyjnych, zwłaszcza celnych.

W przypadku spraw z zakresu naruszeń praw do znaków towarowych w pierwszej kolejności podnoszone są roszczenia typu zakazowego. Żądania zaniechania bezprawnych działań mają zasadnicze znaczenie w sporach prawnych, ponieważ pozwalają na przerwanie stanu wkraczania w sferę wyłączności. W dalszej kolejności rozważać można domaganie się kompensacji majątkowej w związku z bezprawnym korzystaniem z dóbr niematerialnych. Może to nastąpić obok uzyskania stosownego zakazu poprzez żądanie stosownego ogłoszenia w prasie. Rozliczenie stanu będącego konsekwencją naruszenia w sposób zupełny może zostać osiągnięte po wniesieniu roszczeń odszkodowawczych lub o zwrot bezpodstawnych korzyści. W ramach obliczania wysokości odszkodowania uwzględniać należy pełny rozmiar szkody, która powstała na skutek naruszenia. Oznacza to, że w ramach obliczania wielkości szkody uwzględniać należy takie czynniki, jak: osłabienie pozycji uprawnionego na rynku, wynikające z utraty możliwości konkurowania lub zdolności do udzielania licencji. Jedną z form naprawienia szkody może być również przeprowadzenie odpowiedniej reklamy naprawczej. Stan, w którym odbiorcy zostali wprowadzeni w błąd, może być bowiem odwrócony przez odpowiedni przekaz w mediach. W ekonomicznych modelach obliczania odszkodowania istotną rolę odgrywają również zachowania konsumentów, którzy nabywają określone produkty oraz zmiany cen na towary wprowadzane do obrotu z podrobionymi znakami. Osoba, której prawo ochronne na znak towarowy zostało naruszone, może również żądać od osoby, która naruszyła to prawo, naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej opłacie licencyjnej albo innego stosownego wynagrodzenia, które w chwili ich dochodzenia byłyby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie ze znaku towarowego.

W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa ochronnego do znaku towarowego właściwym sposobem postępowania jest wszczęcie postępowania sądowego. Zgodnie z art. 17 kodeksu postępowania cywilnego właściwymi sądami w sprawach o ochronę znaków towarowych są sądy okręgowe.