Przed oddaniem sprawy do komornika warto ocenić szanse na udaną egzekucję długu

Do komornika należy ponownie złożyć wniosek o wszczęcie egzekucji (zgodnie z wymogami art. 796 k.p.c.). We wniosku trzeba określić świadczenie, jakie ma zostać wyegzekwowane. Można wskazać należne odsetki oraz koszty poniesione w pierwotnym postępowaniu (wystarczy załączyć postanowienie wydane przez komornika w pierwszym postępowaniu o ustaleniu kosztów). Należy dołączyć też tytuł wykonawczy, czyli orzeczenie kolegium wskazujące wysokość świadczenia, a także określić sposoby egzekucji (np. z wynagrodzenia za pracę, innych praw majątkowych, ruchomości itp.).

Sam wniosek o wszczęcie egzekucji jest bezpłatny, ale w toku postępowania komornicy wzywają wierzycieli do wpłacania zaliczek na różne czynności, np. zapytania do ZUS (ich wysokość kształtuje się od kilkunastu do kilkudziesięciu złotych). Komornik ma obowiązek ściągnięcia tych kosztów (również zaliczek) od dłużnika. W praktyce zdarza się jednak, że egzekucja jest bezskuteczna i wierzyciel nie uzyskuje zaspokojenia. Nie zostaną mu również zwrócone wpłacone zaliczki. Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego należy zatem (w przybliżeniu) rozeznać się w sytuacji finansowej dłużnika i ocenić szanse na pozytywne zakończenie egzekucji.

Przypomnijmy: prawomocne orzeczenie kolegium ds. wykroczeń powoduje, że stwierdzone w nim roszczenie (zgodnie z art. 125 k.c.) podlega dziesięcioletniemu terminowi przedawnienia. Złożenie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego powoduje, że bieg przedawnienia zostaje przerwany. W czasie trwania postępowania egzekucyjnego przedawnienie nie biegnie. Skutku przerwania przedawnienia nie niweczy późniejsze umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu bezskuteczności. Ma to swoje praktyczne znaczenie, gdyż z momentem uprawomocnienia się postanowienia komornika następuje wznowienie 10-letniego biegu.