Czy obowiązujące prawo stanowi wystarczającą podstawę faktoringu

Faktoring w polskim prawodawstwie jest umową nienazwaną, tzn. nie został zdefiniowany w żadnym z kodeksów. Umowy faktoringowe tworzone są w oparciu o zasadę swobody umów i bazują głównie na zdefiniowanych w k.c. umowach cesji oraz zlecenia. Cesja wierzytelności następuje zgodnie z przepisami art. 509 k.c. pod warunkiem braku ograniczeń umownych lub ustawowych. Zgodnie z umową cesji następuje przejęcie wierzytelności przez faktora oraz wypłata ceny za nabytą wierzytelność. Mamy zatem do czynienia z dodatkowym elementem transakcji - finansowaniem. W samą umowę faktoringu nie są wprawdzie wkomponowane elementy dotyczące umowy pożyczki, jednak wypłata ceny za nabycie wierzytelności następuje najczęściej przed terminem jej umownej wymagalności. Mamy więc do czynienia z funkcją finansowania oraz przychodami ze sprzedaży wierzytelności. Wobec nabytych wierzytelności faktor wykonuje czynności rozrachunkowe, takie jak księgowania faktur i płatności, uzgodnienia sald, a w razie potrzeby windykuje niesolidnego dłużnika - działania te z kolei realizowane są na podstawie elementów umowy-zlecenia. Kolejna składowa umowy faktoringu to tzw. przejęcie ryzyka niewypłacalności odbiorcy. W umowach faktoringu nie ma mowy o przejęciu ryzyka, ale jest mowa o wypłacie ceny nabycia bez prawa regresu, niezależnie od dokonania zapłaty przez odbiorcę, i analogicznie o prawie do żądania zwrotu ceny nabycia w przypadku braku zapłaty ze strony odbiorcy. Podobny kształt mają umowy faktoringu na całym świecie. W wielu krajach umowa faktoringu jest nienazwana, a jednak zawiera podobne elementy i spełnia te same funkcje.

@RY1@i02/2010/237/i02.2010.237.183.013d.001.jpg@RY2@

Dawid Naglik, wiceprzewodniczący Komitetu Wykonawczego Polskiego Związku Faktorów

Dawid Naglik

wiceprzewodniczący Komitetu Wykonawczego Polskiego Związku Faktorów