Trzeba informować o zmianach

Sąd Najwyższy 12 kwietnia 2011 r. oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez jednego z przedsiębiorców rejestrujących domeny internetowe i podkreślił, że został on słusznie ukarany przez prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) za stosowanie niedozwolonych klauzul. Sprawa dotyczyła decyzji nr DDK-37/2008 z 31 grudnia 2008 r.

We tej decyzji UOKiK uznano za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów działanie przedsiębiorcy polegające na stosowaniu w obrocie z udziałem konsumentów niedozwolonego postanowienia w regulaminie świadczenia usług. Usługodawca zastrzegł sobie prawo dokonania zmian regulaminu i jednocześnie wskazał, ze obowiązują one od chwili udostępnienia nowej wersji regulaminu na stronie internetowej. Takie postanowienie jest tymczasem tożsame z postanowieniem umowy wpisanym do rejestru wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 47945 ustawy z 17 listopada - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr. 43, poz. 296 z późn. zm.). Na przedsiębiorcę została nałożona kara w wysokości kilku tysięcy złotych i obowiązek publikacji sentencji decyzji na jego stronie internetowej.

Zgodnie z obowiązującym prawem warunkiem koniecznym do zmiany wzorca umowy jest udostępnienie go konsumentowi. Zapis o udostępnieniu zmienionego wzorca na stronie internetowej przedsiębiorcy bez jednoczesnego braku obowiązku po jego stronie poinformowania konsumenta, że została tam udostępniona nowa wersja regulaminu, nie czyni zadość obowiązkowi z art. 384 par. 4 kodeksu cywilnego polegającemu na udostępnieniu wzorca drugiej stronie umowy. Konsument nie może być zmuszony do dokonywania na bieżąco ustaleń, czy przypadkiem udostępniony na stronie internetowej usługodawcy regulamin nie odbiega treścią od znanego mu regulaminu. Zmiany regulaminu powinny być wyraźnie zaznaczone na stronie www, tak by konsument mógł zorientować się, bez czytania regulaminu, czy został on zmieniony i kiedy ewentualne zmiany nastąpiły.

Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną przedsiębiorcy i uznał, że sądy niższych instancji prawidłowo zastosowały art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, który przewiduje, że zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w tym m.in.: stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone.

Sąd Najwyższy podkreślił, że przedmiotem była tutaj ocena tożsamości klauzuli identycznej z tą wpisaną do rejestru, ale zastosowaną w innym wzorcu umownym. Sądy niższych instancji prawidłowo oceniły, że zmiana kontekstu umownego klauzuli nie wpłynęła na wyeliminowanie jej tożsamości z tą wpisaną do rejestru.

adam.makosz@infor.pl

Wyrok Sądu Najwyższego z 12 kwietnia 2011 r., III SK 44/10.