Wierzyciel może zdecydować, kto będzie uiszczał wymaganą należność
Poręczyciel, który ureguluje zobowiązanie za dłużnika, ma w stosunku do niego roszczenie zwrotne do wysokości spełnionego za niego świadczenia
Poręczenie jest jednym z instrumentów zabezpieczenia wykonania zobowiązań w przypadku, gdy wierzyciel nie jest pewny wiarygodności i wypłacalności swojego kontrahenta. Stosunek prawny poręczenia powstaje w wyniku zawarcia umowy, w której poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela do spełnienia zobowiązania, na wypadek gdyby dłużnik osobisty wierzyciela zobowiązania tego nie spełnił. Przy czym zobowiązanie zaciąga w rzeczywistości dłużnik wobec wierzyciela, natomiast poręczyciel odpowiada za jego spełnienie na rzecz tego wierzyciela, tak jakby sam to zobowiązanie zaciągnął. Poręczenie ma ten skutek, że pozycja wierzyciela zostaje wzmocniona przez uzyskanie dodatkowego dłużnika, od którego może on dochodzić swojej wierzytelności. Omawiana instytucja jest powszechnie stosowaną metodą zabezpieczania umów zwłaszcza w stosunkach z zakresu prawa bankowego.
Skorzystaj z PROMOCJI NA PIERWSZY MIESIĄC.
Zyskaj nielimitowany dostęp do wszystkich treści:
wyjaśnień ekspertów, raportów i pogłębionych analiz oraz narzędzi dla specjalistów.
Możesz anulować w dowolnym momencie.
Skorzystaj z PROMOCJI NA PIERWSZY MIESIĄC.
Zyskaj nielimitowany dostęp do wszystkich treści:
wyjaśnień ekspertów, raportów i pogłębionych analiz oraz narzędzi dla specjalistów.
Możesz anulować w dowolnym momencie.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.