Za chorobę zawodową należy się pracownikowi nie tylko renta, lecz także zadośćuczynienie

Ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby zawodowej, przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy. Wynika to wprost z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (dalej - ustawa wypadkowa). Za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Tak jak w przypadku zwykłej niezdolności do pracy przy ustalaniu prawa do renty związanej z chorobą zawodową stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W myśl art. 57 ust. 1 tej ustawy renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje więc osobie, która stała się niezdolna do pracy i ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność powstała (w uproszczeniu) w okresie podlegania ubezpieczeniu lub do 18 miesięcy od jego ustania. Jednak w przypadku renty związanej z chorobą zawodową pierwszeństwo mają przepisy ustawy wypadkowej. Zgodnie z jej art. 17 ust. 2 takie świadczenie przysługuje niezależnie od długości ubezpieczenia wypadkowego oraz bez względu na datę powstania niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. To znaczne ułatwienie dla osób dotkniętych tego rodzaju schorzeniami - aby otrzymać świadczenie nie muszą wykazywać niczego poza tym, że na skutek choroby zawodowej stały się niezdolne do pracy.