Kiedy urząd pracy może pozbawić prawa do zasiłku dla bezrobotnych

Bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do swojego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez niego terminie po to, by przyjąć propozycję odpowiedniej pracy lub inną formę pomocy. Wizyta bezrobotnego jest też potwierdzeniem, że jest on gotów do podjęcia pracy.

Dyrektor urzędu pracy wyda decyzję o wykreśleniu bezrobotnego na trzy miesięcy z rejestru bezrobotnych i pozbawieniu go prawa do zasiłku, jeśli nie stawił się w urzędzie. Zostanie on wykreślony od dnia, w którym nie stawił się w urzędzie pracy. Nie poniesie tych konsekwencji wówczas, gdy poda uzasadnioną przyczynę swojego niestawiennictwa w ciągu siedmiu dni od dnia, w którym miał być w urzędzie. Taką przyczyną jest jego choroba potwierdzona zwolnieniem lekarskim.

Art. 33 ust. 3 i 4 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.).

Prawa do zasiłku zostanie pozbawiony ten bezrobotny, który pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby lub przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym nieprzerwanie przez 90 dni. Za okres nieprzerwany uważa się również czas niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia okresu 90-dniowego.

Art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.).

Bezrobotny, który z własnej winy przerwał szkolenie, przygotowania zawodowe dorosłych, staż lub inną formę pomocy zostanie pozbawiony statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Taka sama sankcja spotka go, jeśli po skierowaniu nie podjął wymienionych form aktywizacji.

Art. 33 ust. 4 pkt 7 i 8 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.).

Bezrobotny w ogóle nie może osiągać dodatkowych dochodów z tytułu jakiejkolwiek pracy zarobkowej bez ryzyka utraty swojego statusu. Może natomiast osiągać określone przez prawo przychody, niepochodzące z pracy (np. ze sprzedaży) ale nie wyższe niż 638 zł (połowa płacy minimalnej) miesięcznie. Prawo przewiduje jednak wyjątki od tej zasady. Bez groźby utraty statusubezrobotny może uzyskiwać przychody w dowolnej wysokości z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Dotyczy to także przychodów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o PIT. Zgodnie z tym przepisem, osoba fizyczna nie zapłaci podatku PIT od przychodu ze sprzedaży (ale nie z tytułu wykonywanej działalności gospodarczej) nieruchomości po pięciu latach od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie. Nie zapłaci podatku (więc nie ma to wpływu na status bezrobotnego) także od sprzedaży rzeczy ruchomej, jeśli posiada ją dłużej niż pół roku.

Art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 200 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).

Art. 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.).

Osoba, która odbywa praktykę, może jednocześnie być zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna lub w czasie praktyki ubiegać się w tym urzędzie o status bezrobotnego. Nie będzie jednak mogła otrzymywać zasiłku dla bezrobotnych, jeśli w trakcie praktyki otrzymuje miesięcznie kwotę wyższą niż połowa minimalnego wynagrodzenia. Praktykant nie musi stawiać się w urzędzie pracy w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd.

Absolwentów (co najmniej szkół gimnazjalnych) może przyjmować na praktykę osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W dniu jej rozpoczęcia osoby te nie mogą mieć więcej niż 30 lat.

Art. 2, 3 i 5 ustawy z 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich (Dz.U. nr 127, poz. 1052).

Art. 2 ust. 2, art. 75 ust. 1 pkt 7 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.).

Bezrobotny straci status i prawo do zasiłku, jeśli otrzymuje emeryturę. Utrata statusu i zasiłku nastąpi od pierwszego miesiąca pobierania świadczenia, w tym przypadku emerytury. Oznacza to, że czytelnik będzie musiał zwrócić urzędowi pracy zasiłek za siedem ostatnich miesięcy. Bezrobotny, który pobrał bowiem nienależne świadczenie pieniężne (w tym przypadku zasiłek), jest obowiązany do jego zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu decyzji dyrektora urzędu pracy. Oprócz zasiłku w kwocie netto zwróci do urzędu także zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne.

Art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 78 ust. 4 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.)

Bezrobotny nie traci statusu i prawa do zasiłku, jeśli poinformował urząd, że wyjedzie na krótko (do 10 dni) za granicę. Tak samo będzie w każdym innym przypadku, kiedy nie będzie gotów (do 10 dni) do podjęcia zatrudnienia. Brak gotowości do podjęcia pracy w roku kalendarzowym nie może trwać bowiem dłużej niż 10 dni. Zasiłek za ten okres nie przysługuje.

Art. 75 ust. 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.).

paweł.jakubczak@infor.pl