Jak zaskarżyć zapisy studium zagospodarowania

Gmina uchwaliła plan zagospodarowania przestrzennego, który zmienił przeznaczenie nieruchomości czytelnika z budowlanej na rekreacyjną.

- Zapisy planu były konsekwencją zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Czy mam prawo do zaskarżenia treści takiego studium - pyta pani Jadwiga z Gorzowa.

Jeżeli w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zostały zawarte zapisy, które różnicują sytuację jednej działki, to właściciel ma prawo zaskarżenia studium do sądu administracyjnego.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest dokumentem, który określa w sposób ogólny planowany sposób zagospodarowania całego terytorium gminy. Powinien on zawierać informacje o położeniu obszarów przeznaczonych pod zabudowę i inne funkcje, o przebiegu głównych szlaków komunikacyjnych czy terenów chronionych. Przystępując do uchwalenia studium, gmina powinna brać pod uwagę m.in. dotychczasowe przeznaczenie, zagospodarowanie i uzbrojenie terenu, stan ładu przestrzennego i wymogi jego ochrony, a także stan środowiska i zabytków. Jednocześnie ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

To właśnie z uwagi na fakt, iż gmina, przystępując do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jest związana zapisami studium, Naczelny Sąd Administracyjny uznał w jednym ze ostatnich wyroków, że właściciele nieruchomości mają prawo do zaskarżenia jego zapisów. Zdaniem NSA, jeżeli w studium zostały zawarte zapisy, które różnicują sytuację tylko jednej działki, właściciel ma prawo zaskarżenia studium do sądu administracyjnego. Zapisy studium uniemożliwiają bowiem gminie uchwalenie planu w sposób, który eliminowałby niezgodne z prawem zróżnicowanie uprawnień poszczególnych właścicieli nieruchomości położonych na tym samym terenie.

Arkadiusz Jaraszek

Art. 9 i 10 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.).

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 123/10.