Zezwolenie na pobyt czasowy w Polsce jest udzielane na dwa lata

To skutek wejścia w życie 1 stycznia 2012 r. przepisów, które pozwalają cudzoziemcom na uzyskanie zezwolenia na czasowe zamieszkiwanie w naszym kraju w trybie abolicji. Udziela go wojewoda na wniosek obcokrajowca, którego pobyt w Polsce jest nielegalny i trwał nieprzerwanie od co najmniej 20 grudnia 2007 r. O takie zezwolenie mogą ubiegać się także przybysze z innych krajów, którym odmówiono statusu uchodźcy i orzeczono wydalenie z Polski. Muszą oni jednak udokumentować nieprzerwany pobyt w naszym kraju co najmniej od 1 stycznia 2010 r. To samo tyczy się osób, w stosunku do których w tej dacie trwało postępowanie o nadanie statusu uchodźcy (wszczęte w związku ze złożeniem kolejnego wniosku w tej sprawie).

Zezwolenie na 2 lata

Jeżeli cudzoziemiec spełnia warunki ustawowe (m.in. nie zachodzi podstawa do odmowy wydania pozytywnej decyzji), a złożony przez niego wniosek spełnia wymogi formalne, wojewoda ma obowiązek udzielić zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wynoszący 2 lata. Osoby, które chcą skorzystać z uproszczonej procedury, muszą liczyć się z tym, że wniosek o udzielenie tego zezwolenia musi zostać złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia nowych przepisów, tj. do 2 czerwca 2012 r. Jedną z najważniejszych zalet posiadania takiego dokumentu jest możliwość wykonywania pracy w Polsce na podstawie umowy o pracę bez dodatkowych formalności.

Pomoc uchodźcom

1 stycznia 2012 r. zmieniły się również przepisy ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nowe rozwiązania umożliwiają udzielenie pomocy cudzoziemcom, którzy zostaną przeniesieni do Polski w ramach relokacji lub przesiedlenia. Przesiedleniem jest przeniesienie z kraju trzeciego na terytorium Polski uchodźcy mandatoryjnego (tj. uznanego za uchodźcę przez Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców) w celu nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej. Ochrona uzupełniająca jest udzielana osobom, którym odmówiono nadania statusu uchodźcy, lecz którzy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia są realnie narażeni na ryzyko doznania poważnej krzywdy. Z kolei relokacja jest przemieszczeniem z państwa członkowskiego na terytorium Polski cudzoziemca objętego ochroną międzynarodową w ramach podziału odpowiedzialności i solidarności między państwami członkowskimi.

Dodatkowa ochrona

Cudzoziemcowi, który został przesiedlony lub relokowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nadaje się status uchodźcy lub udziela się ochrony uzupełniającej. Rząd, który przygotował nowe przepisy, stwierdził, że przyjęcie przez Polskę uchodźców w ramach przesiedlenia lub relokacji powinno być świadome, zaplanowane i odpowiedzialne, czyli z uwzględnieniem możliwości finansowych naszego państwa. Dlatego zagwarantował sobie prawo do określenia w rozporządzeniu liczby cudzoziemców, których będzie można relokować lub przesiedlić do Polski, ze wskazaniem wielkości środków przeznaczonych na pokrycie kosztów takich operacji.

● nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia;

● jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu i zostały wpisane przez inne państwo obszaru Schengen;

● w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje;

● w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź używał takiego dokumentu jako autentycznego;

● wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Polski;

● jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany.

Adam Makosz

adam.makosz@infor.pl

Ustawa z 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r. nr 191, poz. 1133).