Dziennik Gazeta Prawana logo

Urząd musi przyjąć wniosek o świadczenie

14 czerwca 2013

Moja niepełnosprawna córka wychowuje syna z dysfunkcjami, który wymaga opieki osoby trzeciej. Po 11 latach pracy otrzymała 3-miesięczne wypowiedzenie w związku z likwidacją działu, bez obowiązku świadczenia pracy. Każdy widzi, jak wygląda rynek pracy, więc córka postanowiła skorzystać z możliwości, jakie daje rodzicom dzieci niepełnosprawnych ustawa o świadczeniach rodzinnych, i wystąpiła w maju do gminnego ośrodka pomocy społecznej z wnioskiem o świadczenie pielęgnacyjne dołączając niezbędne załączniki. Wnioskowała o to świadczenie od 1 sierpnia 2013 r. W odpowiedzi otrzymała pismo, że jej sprawa nie będzie rozpatrywana, gdyż wystąpiła o świadczenie zbyt wcześnie, jako że jest jeszcze osobą pracującą. Nowy wniosek z tymi samymi załącznikami ma złożyć po okresie zatrudnienia, czyli w sierpniu - pisze pani Barbara. - Czy ostatnio zaostrzone przepisy nie pozwalają ośrodkowi pomocy społecznej rozpatrywać wniosku z takiego powodu? Jaka jest na to podstawa prawna? - pyta rozżalona.

Obowiązujące przepisy nie zawierają żadnych ograniczeń odnośnie do daty, od której osoby zainteresowane mogą składać wnioski o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Mechanizm wydawania decyzji ustalających prawo do danego świadczenia za okres, który jeszcze się nie zaczął, nie jest żadną nowością w świadczeniach rodzinnych. Taki sam jak obecnie był przed zmianą przepisów - przed 1 stycznia 2010 r., kiedy to świadczenie pielęgnacyjne było uzależnione od kryterium dochodowego i przyznawano je na okres zasiłkowy. Starając się o świadczenie pielęgnacyjne, obecnie nie trzeba wykazywać dochodów rodziny ani w jakiś specjalny sposób potwierdzać rezygnacji z zatrudnienia. Należy się ono tym bliskim, którzy rezygnują z pracy zarobkowej lub jej nie podejmują, by opiekować się niepełnosprawnymi dziećmi. Za osoby niepełnosprawne uważa się te, które posiadają orzeczenie o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki albo pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zalicza się do nich także osoby legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Niepełnosprawność taka musiała powstać przed osiągnięciem pełnoletniości, czyli przed 18. rokiem życia, lub w trakcie nauki szkolnej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Pozostało 91% treści
Ten artykuł przeczytasz tylko z aktywną subskrypcją Premium.
Skorzystaj z PROMOCJI NA PIERWSZY MIESIĄC.

Zyskaj nielimitowany dostęp do wszystkich treści:
wyjaśnień ekspertów, raportów i pogłębionych analiz oraz narzędzi dla specjalistów.

Możesz anulować w dowolnym momencie.
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.

Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.