Liczy się faktyczne miejsce zamieszkania podopiecznego
Do oceny, który z organów jest uprawniony do wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, nie stosuje się regulacji ustawy o pomocy społecznej, a ogólne regulacje mające swoje źródło w kodeksie cywilnym – wynika z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sprawa dotyczyła sporu między prezydentami dwóch miast. Nie mogli oni porozumieć się, który z nich jest organem właściwym do potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Chodziło o to, że uprawniony do świadczeń na mocy decyzji prezydenta A został umieszczony w domu opieki społecznej znajdującym się na obszarze miasta B. Sprzedał on swój dom usytuowany w mieście A i obecnie przebywa w mieście B, tam też zostało mu udzielone nagłe świadczenie w publicznej placówce medycznej.
O rozstrzygnięcie zwrócili się do wojewódzkiego sądu administracyjnego (WSA). Prezydent miasta A argumentował, że pacjent mieszka w mieście B i nic nie łączy go z miastem A. Prezydent miasta B wskazywał jednak, że z art. 101 ust. 6 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1507 ze zm.) wynika, że dla mieszkańca domu pomocy społecznej (DPS) właściwa jest gmina, która go skierowała do tego domu. Przepis ten miałby wyłączać stosowanie ogólnej zasady wynikającej z ustawy o pomocy społecznej wskazującej ogólną właściwość gminy miejsca zamieszkania. Prezydent miasta B wskazał także, że fakt, iż pacjent sprzedał dom i znajduje się w DPS w mieście B na czas nieokreślony, nie oznacza, że chce on tam przebywać i tam miałoby się znajdować jego centrum życiowe.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.