Radni nie mogą modyfikować w uchwale pojęć ustawowych

Zwrócił na to uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku unieważniającym część uchwały Rady Miejskiej w Morągu dotyczącej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rada gminy powinna uchwalać przepisy prawa miejscowego w zgodzie z upoważnieniem ustawowym wynikającym z prawa materialnego oraz z postanowieniami rozporządzenia prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. nr 100, poz. 908). Tworząc miejscowe prawo, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego powinien mieć na względzie to, że w akcie wykonawczym zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym. Oznacza to, że nie należy powtarzać ani tym bardziej modyfikować tego, co wcześniej unormował ustawodawca. Sprzeczne z zasadami techniki prawodawczej jest także formułowanie bez upoważnienia ustawowego w akcie wykonawczym niższym rangą, tj. w uchwale, definicji ustalających znaczenie określeń ustawowych.

W sprawie rozstrzygniętej przez olsztyński WSA wątpliwości wzbudził zapis w uchwale wprowadzający konieczność dokonywania uzgodnień konserwatorskich dla prac budowlanych dotyczących obiektów wybudowanych przed 1945 r. Unormowanie to modyfikuje zapisy ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162, poz. 1568 z późn. zm.), która wprowadza wymóg uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków w przypadku prowadzenia robót budowlanych przy zabytku. Przy czym w jego ustawowej definicji (art. 3 pkt 1 i 2) nie ma mowy o tym, aby miano zabytku przysługiwało tylko obiektom wybudowanym przed 1945 r. Sąd uznał więc wspomniany zapis uchwały za niedopuszczalną modyfikację przepisów ustawy i go unieważnił.

Podkreślił przy tym, że samo powtórzenie (niezmienionych) przepisów ustawy w uchwale nie stanowi istotnego naruszenia prawa. Jest ono systemowo zbędne, ale nie uzasadnia stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego.

Istota władztwa planistycznego gminy polega na tym, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważniają ją do wprowadzenia na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie w akcie prawa miejscowego przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Ograniczenia takie gmina wprowadza w formie uchwały, która pozostaje w zgodzie z odrębnymi przepisami prawa i w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, będącej istotnym elementem szeroko rozumianego porządku publicznego. Organ gminy, przygotowując uchwałę dotyczącą planu zagospodarowania przestrzennego, musi - oprócz uwzględnienia zasad techniki prawodawczej - rozważyć, czy planowany sposób zagospodarowania terenów jest zgodny z powszechnie obowiązującymi przepisami, w tym z ustawami i Konstytucją RP, oraz czy proponowane lokalizacje inwestycji celu publicznego są racjonalne.

Ważne

Z zasad techniki prawodawczej wynika, że w akcie wykonawczym nie powtarza się tego, co zostało uprzednio przez ustawodawcę unormowane w przepisie powszechnie obowiązującym

Marcin Mazuryk

 doktor nauk prawnych, radca prawny

ORZECZNICTWO

Wyrok WSA w Olsztynie z 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 1054/13. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia