Pytanie o niekonstytucyjne pułapki w prawie budowlanym

Sprawa miała swój początek już sześć lat temu, kiedy spółka zgłosiła zamiar rozpoczęcia robót budowlanych polegających m.in. na postawieniu szyldu informacyjnego na terenie działki. Sprzeciw zgłosił wówczas organ administracji architektoniczno-budowlanej, jednak został on uchylony decyzją wojewody. Ponieważ rozstrzygnięcie było ostateczne, spółka przystąpiła do działania, stawiając m.in. sporych rozmiarów szyld reklamowy. Po kilku miesiącach ten sam organ, który wcześniej zgłaszał swoje zastrzeżenia, przeprowadził kontrolę robót budowlanych, a w kwietniu 2017 r. wydał nakaz przeprowadzenia rozbiórki szyldu. Powołał się przy tym m.in. na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym znalazł się zakaz umieszczania na terenie działek reklam wolno stojących. Inwestor odwołał się od rozstrzygnięcia, a sprawę rozpatrywał ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna została jednak oddalona.

Dlaczego sprawa trafiła do TK? Jak wskazano w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej, zasadnicze wątpliwości - zdaniem skarżącej - mogą budzić przepisy, które pozwalają na wydanie nakazu rozbiórki po uzyskaniu ostatecznego i prawidłowego zezwolenia ze strony państwowego organu. Tym bardziej że przeprowadzenie robót wymaga nie tylko nakładu pracy, lecz także poniesienia kosztów. Jak podkreślono w uzasadnieniu, funkcjonowanie takich przepisów stawia pod znakiem zapytania konstytucyjną zasadę zaufania obywatela do państwa i tworzonego prawa. Zwłaszcza że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą TK nie można tworzyć regulacji, które mogłyby zostać potraktowane jak zastawienie pułapki.