Za rzeczy zostawione w depozycie odpowiada szpital

Wszystkie stacjonarne zakłady opieki zdrowotnej, czyli np. szpitale, zakłady opiekuńczo-lecznicze, muszą umożliwić pacjentom pozostawienie na ich terenie, w odpowiednio zabezpieczonym miejscu, wartościowych rzeczy. Taki obowiązek nakłada na nie nowe rozporządzenie ministra zdrowia w sprawie depozytu. Jego przepisy zaczęły obowiązywać od 29 sierpnia tego roku. Tym samym przestaje obowiązywać rozporządzenie w tej samej sprawie z 2005 roku.

Nowe rozporządzenie określa sposób zabezpieczenia wartościowych rzeczy oddawanych przez pacjentów pod ochronę szpitala, w którym obecnie przebywają. Zgodnie z nim ZOZ musi prowadzić księgę depozytów. Do jej prowadzenia i przechowywania powinna być wyznaczona odpowiednia osoba. W przypadku nieobecności takiej osoby w pracy, musi być wyznaczone na jej miejsce zastępstwo. Potwierdzeniem złożenia rzeczy do depozytu jest karta depozytowa. Na niej muszą być umieszczone takie informację, jak imię i nazwisko pacjenta, jego data urodzenia, adres zamieszkania i numer PESEL.

O tym, czy rzeczy mają być złożone do szpitalnego depozytu, decyduje sam pacjent. Jeżeli jest on nieprzytomny lub jego stan zdrowia nie pozwala na porozumienie się z nim, to jego rzeczy osobiste są tam złożone do momentu, aż jego stan ulegnie poprawie i chory będzie w stanie samodzielnie podjąć decyzję. Jeżeli jednak zły stan pacjenta trwa dłużej niż 24 godziny, to decyzję o pozostawieniu rzeczy chorego w depozycie podejmują osoby najbliższe (rodzina, dzieci lub inne, które są do tego uprawnione na podstawie odrębnych przepisów).

Koszty pozostawienia rzeczy w depozycie szpitalnym nie obciążają pacjenta (chyba że przepisy odrębne tak stanowią).

Nowe przepisy nie regulują zasad odbioru przedmiotów pozostawionych w depozycie oraz trybu postępowania z nieodebranymi rzeczami, co jest różnicą w stosunku do dotychczas obowiązujących przepisów z 2005 roku. Do postępowania z nieodebranymi depozytami stosuje się przepisy kodeksu cywilnego o nieodpłatnym przechowywaniu.