Zezwolenie dla domu opieki po oględzinach i spełnieniu wymogów
Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia wojewody. Wojewoda prowadzi rejestr placówek, które uzyskały takie zezwolenie.
Wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot o nie występujący spełnia m.in. warunki określone w ustawie o pomocy społecznej oraz przedstawi:
● wniosek o zezwolenie,
● dokumenty potwierdzające tytuł prawny do nieruchomości, na której jest usytuowany dom,
● zaświadczenie właściwego organu potwierdzające możliwość użytkowania obiektu,
● koncepcję prowadzenia placówki,
● informację o sposobie finansowania placówki i niezaleganiu z płatnościami wobec urzędu skarbowego i składkami do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
● informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności osoby, która będzie kierowała placówką, i zaświadczenie, że ze względu na stan zdrowia jest ona zdolna do prowadzenia placówki.
W przypadku niedołączenia wymaganych dokumentów wojewoda wzywa podmiot występujący o zezwolenie do przedstawienia tych dokumentów w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pouczając, że ich niedołączenie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.
Najpierw oględziny
W terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku o zezwolenie właściwy do spraw pomocy społecznej wydział urzędu wojewódzkiego, w imieniu i z upoważnienia wojewody dokonuje oględzin obiektu, w którym jest usytuowana placówka. Wojewoda rozpatruje wniosek o zezwolenie w terminie 14 dni od dnia zakończenia oględzin obiektu, w którym jest usytuowana placówka. Przy rozpatrywaniu wniosku o zezwolenie wojewoda bierze pod uwagę wyniki oględzin obiektu, w którym jest usytuowana placówka, szczególnie w zakresie spełniania standardów świadczonych w nim usług, o których mowa w art. 68 ustawy o pomocy społecznej. W przypadku stwierdzenia, że placówka gwarantuje zapewnienie odpowiedniej opieki, wojewoda wydaje zezwolenie, określając w nim przeznaczenie placówki, i wpisuje placówkę do rejestru placówek.
Zezwolenie jest wydawane na czas określony albo nieokreślony zgodnie z wnioskiem podmiotu występującego o zezwolenie. W przypadku braku gwarancji stałego zapewnienia spełniania standardów świadczenia usług opiekuńczych zezwolenie jest wydawane z urzędu na czas określony.
Uchybienia w domach
Cofnięcie zezwolenia następuje na wniosek podmiotu prowadzącego placówkę albo z urzędu. Cofnięcie zezwolenia na wniosek podmiotu prowadzącego placówkę następuje, jeżeli podmiot ten powiadomi wojewodę o rezygnacji z dalszego prowadzenia placówki oraz w uzgodnieniu z wojewodą określi sposób zapewnienia dalszej opieki osobom przebywającym w placówce. Cofnięcie zezwolenia z urzędu następuje, jeżeli nie zostały usunięte stwierdzone nieprawidłowości w prowadzeniu placówki, po wezwaniu przez wojewodę podmiotu prowadzącego placówkę do ich usunięcia w wyznaczonym trybie i terminie oraz po uzgodnieniu z wojewodą sposobu zapewnienia dalszej opieki osobom przebywającym w placówce.
Standardy opieki
Opieka w placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku polega na świadczeniu przez całą dobę usług:
● opiekuńczych zapewniających: udzielanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, pielęgnację, w tym pielęgnację w czasie choroby, opiekę higieniczną, niezbędną pomoc w załatwianiu spraw osobistych, kontakty z otoczeniem;
● bytowych zapewniających: miejsce pobytu, wyżywienie, utrzymanie czystości.
Sposób świadczenia usług powinien uwzględniać stan zdrowia, sprawność fizyczną i intelektualną oraz indywidualne potrzeby i możliwości osoby przebywającej w placówce, a także prawa człowieka, w tym w szczególności prawo do godności, wolności, intymności i poczucia bezpieczeństwa.
Usługi opiekuńcze powinny zapewniać:
● pomoc w czynnościach życia codziennego, w miarę potrzeby pomoc w ubieraniu się, jedzeniu, myciu i kąpaniu;
● organizację czasu wolnego;
● pomoc w zakupie odzieży i obuwia;
● pielęgnację w chorobie oraz pomoc w korzystaniu ze świadczeń zdrowotnych.
Miejsce pobytu powinno spełniać następujące warunki:
● budynek i jego otoczenie – bez barier architektonicznych;
● w budynkach wielokondygnacyjnych bez wind – pokoje mieszkalne usytuowane na parterze;
● pokoje mieszkalne – nie więcej niż trzyosobowe.
Placówka opiekuńcza, o której mowa, powinna posiadać: pokój dziennego pobytu służący jako jadalnia, pomieszczenie pomocnicze do prania i suszenia oraz jedną łazienkę dla nie więcej niż pięciu osób i jedną toaletę dla nie więcej niż czterech osób, wyposażone w uchwyty ułatwiające osobom mniej sprawnym korzystanie z tych pomieszczeń. Jeśli liczba osób leżących przekracza 50 proc. ogólnej liczby mieszkańców, dopuszcza się zmniejszenie liczby tych pomieszczeń o 25 proc.
Placówka, o której mowa, powinna zapewnić:
● co najmniej trzy posiłki dziennie, w tym posiłki dietetyczne, zgodnie ze wskazaniem lekarza;
● przerwę między posiłkami nie krótszą niż 4 godziny, przy czym ostatni posiłek nie powinien być podawany wcześniej niż o godzinie 18;
● dostęp do drobnych posiłków i napojów między posiłkami;
● możliwość spożywania posiłków w pokoju mieszkalnym, w razie potrzeby karmienie;
● środki higieny osobistej, środki czystości, przybory toaletowe i inne przedmioty niezbędne do higieny osobistej;
● sprzątanie pomieszczeń, w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz dziennie.
Nie sposób odczytywać treści art. 130 ust. 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w oderwaniu od art. 67, w którym wyraźnie akcentowany jest gospodarczy charakter działalności jako element, który przesądza o tym, że podmiot podejmujący działalność w zakresie prowadzenia placówki, zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym i osobom w podeszłym wieku, jest obowiązany uzyskać zezwolenie na taką działalność. Przy analizie charakteru działalności prowadzonej przez stowarzyszenie nie powinno się pomijać faktu, że posiada ono status organizacji pożytku publicznego, co wynika z wpisu w rubryce 4 działu 3 rejestru stowarzyszenia i że zgodnie z art. 6 ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. nr 96, poz. 873 ze zm.) statutowa działalność takiej organizacji nie jest działalnością gospodarczą, może być natomiast prowadzona jako działalność nieodpłatna lub działalność odpłatna – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lutego 2007 r., I SA/Wa 2095/06
Podstawa prawa
● Rozdział 3 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2008 r. nr 115, poz. 728 ze zm.).
● Rozporządzenie ministra polityki społecznej z 28 kwietnia 2005 r. w sprawie wydawania i cofania zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę (Dz.U. z 2005 r. nr 86, poz. 739).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.