Jak postępować, gdy brakuje miejscowego planu zagospodarowania

Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy*, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012 oraz dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin.

Przedsięwzięcia, dla których nie sprawdza się zgodności z planem, to takie, które i tak nie są związane jego postanowieniami. Do wniosku o wydanie decyzji dla przedsięwzięć, których lokalizacja jest związana postanowieniami planu wydawanych przez organ inny niż organ gminy, dołącza się wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (mpzp) albo informację o braku planu.

Sposób sformułowania tego przepisu jest dość niefortunny i sugeruje, że w przypadku stwierdzenia niezgodności z mpzp organ nie wydaje w ogóle żadnej decyzji (sformułowanie to różni się przy tym od zawartych w innych przepisach ustawy, np. od art. 81 ust. 1 stanowiącego, że organ odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, co jasno wskazuje, że organ wydaje decyzję odmowną).

Mimo niejasnego sformułowania art. 80 ust. 2 należy jednak uznać, że organ także w przypadku niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z mpzp wydaje decyzję o odmowie wydania decyzji środowiskowej.

Nie ma przy tym potrzeby, aby organ przed wydaniem decyzji odmownej dokonywał wcześniej uzgodnienia i zasięgał opinii właściwych organów; tym bardziej nie ma potrzeby przeprowadzenia procedury udziału społeczeństwa.

W przypadku niezgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego postępowanie przebiega zatem następująco:

● po otrzymaniu od inwestora spełniającego wymogi formalne wniosku o decyzję środowiskową organ wszczyna postępowanie;

● organ zawiadamia strony postępowania (listownie, jeśli jest ich do 20 albo przez publiczne obwieszczenie, jeśli jest ich powyżej 20);

● organ nie występuje o opinię w sprawie potrzeby przeprowadzenia ocen oddziaływania na środowisko (OOŚ), czyli nałożenia na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia raportu; nie wydaje też postanowienia o potrzebie przeprowadzenia OOŚ;

● tym bardziej więc organ nie występuje o uzgodnienie ani opinię przed wydaniem decyzji, nie przeprowadza też procedury udziału społeczeństwa;

● ewentualnie - organ zawiadamia strony postępowania (we wskazany wyżej sposób) o zebraniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim w ciągu siedmiu dni oraz o tym, że po upływie tego okresu zostanie wydana decyzja (co wypełnia wymaganie art. 10 k.p.a.);

● organ wydaje decyzję o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na niezgodność z mpzp i zawiadamia o niej strony postępowania w sposób wskazany wyżej.

Przedstawiony wyżej sposób postępowania ma zastosowanie zarówno wówczas, gdy decyzję wydaje organ gminy, jak też wtedy, gdy decyzję wydaje inny organ (RDOŚ, starosta, dyrektor Lasów Państwowych).

* Ustawa z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko