Poręczyciel musi ujawnić swoje dochody i zobowiązania finansowe

Już od jutra zaczną obowiązywać nowe rozwiązania dla firm, które ubiegają się w urzędzie pracy o refundację kosztów, ponoszonych na wyposażenie lub doposażenie stanowiska pracy zatrudnionych przez nich bezrobotnych. Nowe regulacje, wynikające z wchodzących w życie 17 marca zmian w rozporządzeniu dotyczącym takich refundacji, są ważne dla poręczycieli pracodawcy, który chce otrzymać wsparcie. Przepisy wymagają od poręczyciela oświadczenia o uzyskiwanych dochodach ze wskazaniem źródła i kwoty dochodu oraz o aktualnych zobowiązaniach finansowych z określeniem wysokości miesięcznej spłaty zadłużenia, podając jednocześnie imię, nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL, jeżeli został nadany, oraz nazwę i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość.

Kwota refundacji nie może przekroczyć sześciokrotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia (obecnie 19,5 tys. zł) na jedno stanowisko pracy. Żeby uzyskać refundację, pracodawca musi złożyć wniosek do starosty za pośrednictwem powiatowego urzędu pracy. We wniosku przedsiębiorca m.in. opisuje rynek, na jakim działa, swoich głównych dostawców i odbiorców, zawarte przez siebie umowy. Przedstawia także plany rozwoju swojej firmy w związku z nowo utworzonymi miejscem/ami pracy. Oprócz tego wskazuje aktywa (grunty, budynki, inny majątek rzeczowy, zapasy, środki na rachunku bankowym, należności od odbiorców, i inne aktywa) i pasywa (kapitał własny, zewnętrzne źródła finansowania, w tym kredyty, zobowiązania wobec dostawców, inne zobowiązania). Przedsiębiorca musi też we wniosku scharakteryzować nowo utworzone stanowiska pracy. Podaje nazwę stanowiska pracy, informacje o tym, ilu chce zatrudnić bezrobotnych, rodzaju wykonywanej przez nich pracy, wymaganych kwalifikacjach i innych wymogach niezbędnych do wykonywania pracy przez bezrobotnych.

We wniosku wskazuje też, co kupi za pieniądze z refundacji. Może je wydać w szczególności na zakup środków trwałych, urządzeń, maszyn, w tym środków niezbędnych do zapewnienia zgodności stanowiska pracy z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii. Przedsiębiorca musi określić, czy dany środek trwały kupi tylko ze środków z refundacji, czy także w części za własne pieniądze (podaje kwotę).

Wnioskodawca wskazuje także, czy korzystał z pomocy de minimis. O refundację może się ubiegać, jeśli nie otrzymał pomocy de minimis, w tym pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie w okresie ostatnich trzech lat kalendarzowych poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o refundację ze środków Funduszu Pracy.

Przedsiębiorca do wniosku dołącza także wiele załączników. Są to kserokopie: dokumentu poświadczającego formę prawną istnienia przedsiębiorstwa (zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, wpis do rejestru sądowego lub inne), zaświadczenia o nadaniu numeru REGON, decyzji o nadaniu numeru NIP. Wszystkie kserokopie wymaganych załączników muszą być poświadczone za zgodność z oryginałem przez pracownika urzędu pracy.

Wnioskodawca oprócz kserokopii musi przedstawić aktualne zaświadczenie z zakładu ubezpieczeń społecznych i z urzędu skarbowego o niezaleganiu z opłatami. A także aktualne zaświadczenie z banku o posiadanych środkach finansowych, obrotach na rachunku za ostatni rok, ewentualnym zadłużeniu i prawnej formie zabezpieczenia oraz lokatach terminowych. Dalej do wniosku dołącza bilans oraz rachunek zysków i strat za ostatnie dwa lata obrotowe (w przypadku podmiotów sporządzających bilans), w pozostałych przypadkach - roczne rozliczenia podatkowe za ostatnie dwa lata obrotowe, wraz z dowodem przyjęcia przez urząd skarbowy lub poświadczone przez audytora albo z dowodem nadania do urzędu skarbowego (w przypadku przedsiębiorcy działającego przez okres krótszy niż dwa lata należy przedstawić dokumenty za okres co najmniej 12 miesięcy).

Pracodawca, który ubiega się o refundację, musi mieć stabilną sytuację, dając tym samym gwarancję, że będzie zatrudniał bezrobotnego przez długi czas. Starając się o wsparcie, powinien złożyć w urzędzie pracy oświadczenie m.in., że:

● nie zalega w dniu złożenia wniosku z wypłacaniem w terminie wynagrodzeń pracownikom oraz z opłacaniem w terminie składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i innych danin publicznych,

● nie posiada w dniu złożenia wniosku nieuregulowanych w terminie zobowiązań cywilnoprawnych,

● prowadzi działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej przez okres co najmniej sześciu miesięcy przed dniem złożenia wniosku (w tym okresie działalność nie była zawieszona),

● nie rozwiązał stosunku pracy z pracownikiem za wypowiedzeniem w okresie sześciu miesięcy przed dniem złożenia wniosku,

● nie był skazany w ciągu dwóch lat przed złożeniem wniosku za przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu.

Wniosek o refundację może być przez starostę uwzględniony w przypadku, gdy przedsiębiorca spełnia łącznie wszystkie wspomniane warunki oraz złożył kompletny i prawidłowo sporządzony wniosek. O uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku o refundację starosta powiadamia przedsiębiorcę w formie pisemnej w terminie 30 dni od złożenia kompletnego wniosku. W przypadku nieuwzględnienia wniosku starosta podaje przyczynę odmowy. Jednak przedsiębiorca nie może odwołać się od negatywnej dla siebie decyzji.

Podstawą refundacji jest umowa zawarta między starostą i przedsiębiorcą. Umowa powinna zawierać w szczególności zobowiązanie przedsiębiorcy do:

● zatrudnienia bezrobotnego na wyposażonym lub doposażonym stanowisku pracy w pełnym wymiarze czasu pracy przez 24 miesiące,

● utrzymania przez 24 miesiące stanowisk pracy utworzonych w związku z przyznaną refundacją,

● zwrotu, w terminie 30 dni od otrzymania wezwania starosty, całości przyznanej refundacji wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia uzyskania środków, w przypadku:

- złożenia niezgodnych z prawdą oświadczeń,

- naruszenia innych warunków umowy,

● zwrotu, w ciągu 30 dni od otrzymania wezwania starosty, przyznanej refundacji w wysokości proporcjonalnej do okresu niezatrudniania na utworzonych stanowiskach pracy skierowanych bezrobotnych, wraz z odsetkami naliczonymi od dnia uzyskania środków, w przypadku niespełnienia warunków zatrudnienia, o których mowa w pierwszym lub drugim z powyższych punktów.

Firma zwróciła się do urzędu pracy na piśmie o refundację kosztów, jakie poniosłaby na wyposażenie lub doposażenie stanowiska pracy bezrobotnego, którego chciała zatrudnić. Wniosek złożył właściciel firmy na zwykłej kartce papieru. Dyrektor odmówił rozpatrzenia takiego wniosku, bo należy składać je wyłącznie w formie pisemnej, na obowiązującym w urzędzie pracy druku. Do wniosku firma dołącza załączniki, przy czym kserokopie muszą być poświadczone za zgodność z oryginałem przez pracownika urzędu pracy. We wniosku dopuszczalne jest zwiększenie wierszy w tabelach, nie wolno jednak zmieniać kolejności, treści oraz jego formy. Wniosek powinien być wypełniony w sposób czytelny. Wypełnione wnioski mogą być przesłane pocztą, dostarczone kurierem lub złożone osobiście w kancelarii urzędu pracy. Osoba dostarczająca wniosek, otrzyma na żądanie dowód jego złożenia od osoby przyjmującej wniosek.

Firma wydała przyznaną jej kwotę refundacji w zamian za zatrudnienie bezrobotnego na zakup lokalu, w którym będzie pracował m.in. ten bezrobotny. Urząd nakazał mu zwrot przyznanej refundacji. Postąpił słusznie. Przedsiębiorca za pieniądze z refundacji nie może kupić nieruchomości. A także innych rzeczy - elementów małej architektury, środków transportu, domków drewnianych, altan, straganów, garaży blaszanych, namiotów, remontów, modernizacji lokali i budynków, remontów i modernizacji maszyn i urządzeń, zakup zwierząt i osprzętu do ich hodowli (produkcji), przetwarzanie pierwszego stopnia oraz wprowadzania do obrotu, pokrycie kosztów transportu/przesyłki zakupionych rzeczy, pokrycie kosztów podłączenia wszelkich mediów oraz abonamentów (np. linii telefonicznych, internetu).

Pracodawca otrzymał 19,5 tys. zł refundacji za poniesione koszty związane z zatrudnieniem bezrobotnego na stanowisku pracownika biurowego. Za te pieniądze kupił dla niego m.in. biurko, komputer, oprogramowanie komputerowe, służbowy telefon i wziął samochód w leasing. Po pół roku nie chciał już zatrudniać tej osoby, bo uznał, że nie spełnia jego oczekiwań. Przedsiębiorca odda do urzędu pracy część przyznanej mu refundacji. Będzie musiał zwrócić na konto urzędu część refundacji za 18 miesięcy, czyli 14,6 tys. zł. Prawo mówi, że firmie należy się refundacja za okres, w którym zatrudnia bezrobotnego.

Przedsiębiorca jako zabezpieczenie wykonania umowy zaproponował zastaw na swoim samochodzie, który był majątkiem jego firmy. Urząd nie zgodził się na takie zabezpieczenie. Mógł tak postąpić, bo wybór formy zabezpieczenia do niego należy. Oprócz zastawu na rzeczach lub prawach zabezpieczenie zwrotu otrzymanej przez przedsiębiorcę refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy bezrobotnego może stanowić poręczenie dwóch osób fizycznych o miesięcznych dochodach nie niższych niż przeciętne wynagrodzenie, weksel z poręczeniem wekslowym (awal), zastaw na prawach lub rzeczach, blokada środków na rachunku bankowym, gwarancja bankowa, akt notarialny o poddaniu się egzekucji przez dłużnika. Koszty związane z zabezpieczeniem udzielonej refundacji ponosi przedsiębiorca.

Paweł Jakubczak

pawel.jakubczak@infor.pl

Podstawa prawna

Ustawa z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.).

Rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z 17 kwietnia 2009 r. w sprawie dokonywania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz.U. nr 62, poz. 512).

Rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z 17 lutego 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dokonywania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz.U. nr 30, poz. 156).