Jedynie okresy opłacania składek emerytalno-rentowych są uwzględniane przy obliczaniu wysokości emerytury

Zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne wypłacane po ustaniu zatrudnienia nie podlegają wliczeniu do podstawy wymiaru emerytury

Halina G. w 2006 roku złożyła wniosek o ustalenie jej prawa do emerytury. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyjął jako podstawę dziesięć lat kalendarzowych z okresu 1996-2005. Do 28 maja 2005 r. Halina G. pozostawała w zatrudnieniu. Od 2 czerwca do 30 listopada 2005 r. pobierała zasiłek chorobowy, a od 1 grudnia 2005 r. do 25 listopada 2006 r. świadczenie rehabilitacyjne. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił uwzględnienia tych świadczeń w podstawie wymiaru emerytury.

Halina G. złożyła odwołanie do sądu okręgowego. Ten oddalił odwołanie. W ocenie sądu zarówno zasiłek chorobowy, jak i świadczenie rehabilitacyjne były wypłacane po ustaniu ubezpieczenia społecznego, czyli w okresie, w którym nie pobierano składek od tych świadczeń. Z tego powodu nie mogły być one uwzględnione do podstawy wymiaru emerytury. Zdaniem sądu należy przyjmować, że prawo doliczenia do podstawy wymiaru emerytury dotyczy tylko kwot wypłaconych z tytułu niezdolności do pracy przysługujących w okresie posiadania statusu ubezpieczonego - czyli w okresie pozostawania w stosunku pracy.

Ubezpieczona Halina G. złożyła apelację. W powództwie wnosiła o ustalenie wyższej emerytury. Sąd apelacyjny, rozpatrując sprawę, miał wątpliwość dotyczącą wykładni art. 15 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z tym przepisem do podstawy wymiaru emerytury lub renty dolicza się kwoty przysługujących ubezpieczonemu w danym roku kalendarzowym wynagrodzeń za czas niezdolności do pracy oraz kwoty zasiłków: m.in. chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. Kontrowersje, zdaniem sądu, powstają na tle rozumienia użytego w przepisie terminu ubezpieczony. Zgodnie z ustawą emerytalną jest to osoba podlegająca ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym. Natomiast stosownie do przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu podlega osoba będąca pracownikiem. Taka interpretacja prowadzi do wniosku, że Halina G. po ustaniu zatrudnienia nie miała już statusu osoby ubezpieczonej.

Sąd apelacyjny zwrócił się do Sądu Najwyższego o rozstrzygnięcie, czy zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne wypłacane po ustaniu stosunku pracy podlega wliczeniu do podstawy wymiaru emerytury.

Sąd Najwyższy w podjętej uchwale stwierdził, że nie jest to możliwe. W jego ocenie należy przyjąć wykładnię art. 15 ust. 3 ustawy emerytalnej, zgodnie z którą zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne wypłacane po ustaniu stosunku pracy nie podlegają wliczeniu do podstawy wymiaru emerytury. W przeciwnym razie doszłoby do zachwiania równowagi w obowiązującym systemie emerytalnym.

Emerytura zależy od składki pochodnej od wynagrodzenia za pracę, natomiast zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne składce nie podlegają. Wobec tego interpretacja przeciwna art. 15 ust. 3 ustawy emerytalnej nie jest uprawniona.