Wezwanie do uzupełnienia braków musi być zrozumiałe i wykonalne

W przypadku wątpliwości co do istnienia umocowania osób działających w imieniu osoby prawnej w dacie składania pisma - przewodniczący uprawniony jest do wezwania strony - w trybie art. 49 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako: p.p.s.a.) - do wykazania tego umocowania. Wezwanie to wymaga wyraźnego określenia nie tylko jaki dokument stwierdzony brak uzupełni, ale także w jakim okresie poprzedzającym złożenie pisma powinien zostać wydany.

Spółka z o.o. wraz ze skargą sporządzoną 3 kwietnia 2009 r. złożyła do wojewódzkiego sądu administracyjnego aktualny odpis z KRS stan na dzień 13 czerwca 2008 r., z treści którego wynikało, że w dacie jego wystawienia osoba, która podpisała skargę, była członkiem zarządu, umocowanym do reprezentacji spółki. Przewodniczący Wydziału WSA zarządzeniem wezwał skarżącą do uzupełniania braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej poprzez przesłanie oryginału bądź potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez notariusza kserokopii odpisu KRS aktualnego na dzień wniesienia skargi. Przewodniczący zakreślił 7-dniowy termin do uzupełnienia braków, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec niewywiązania się z wezwania we wskazanym terminie WSA odrzucił skargę. Skargę kasacyjną wniosła spółka.

NSA uznał zarzuty przedstawione w skardze kasacyjnej za usprawiedliwione i uchylił zaskarżone postanowienie sądu I instancji. NSA zauważył, że z art. 46 par. 1 pkt 4 p.p.s.a. wynika, iż każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Gdy strona jest osobą prawną, pismo musi być podpisane przez osoby pełniące funkcje organów, zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 par. 1 p.p.s.a. W art. 29 tej ustawy wskazano jednoznacznie, że organ lub inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie dokumentem. Przepisy p.p.s.a. nie regulują wprost, jakim dokumentem umocowanie to może być skutecznie wykazane. Jednak biorąc pod uwagę, że - zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym - dane wpisane do KRS korzystają z domniemania prawdziwości, należy uznać, że odpowiednim dokumentem jest ten, który zawiera informacje z KRS. NSA zauważył, że brak jest regulacji, które ograniczałyby w czasie ważność dokumentów wydanych przez Centralną Informację KRS. Niemniej umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony musi istnieć w dniu dokonywania tej czynności. Tym samym może zachodzić konieczność złożenia odpisu, którego ważność nie będzie budziła uzasadnionych wątpliwości. Mimo to w ocenie NSA brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. - z uwagi na treść zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych. Zawarte w wezwaniu określenie "odpis aktualny na dzień wniesienia skargi" nie jest jednoznaczne. Jeżeli przez to pojęcie rozumieć odpis wydany przez Centralną Informację KRS w dniu wniesienia skargi - to uczynienie zadość wezwaniu sprowadzałoby się w istocie do konieczności posiadania ww. odpisu wydanego w dniu sporządzania i składnia skargi. Wezwanie takie może okazać się niewykonalne.

Szczepan Borowski

asystent sędziego NSA