Rada nie decyduje, kto ponosi koszty usunięcia pojazdu

Rada powiatu nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało już uregulowane przez ustawodawcę, a tym bardziej zmieniać zapisów ustawy. Takie działanie stanowi bowiem istotne naruszenie prawa.

Rada Powiatu w Z. podjęła uchwałę w sprawie wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg na obszarze powiatu i za ich parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu. Radni ustalili, że w przypadku gdy po wydaniu dyspozycji usunięcia ustały przyczyny tego usunięcia, do pokrycia kosztów zobowiązany jest właściciel pojazdu.

Wojewoda, badając uchwałę w postępowaniu nadzorczym, stwierdził jej nieważność. Radni podjęli uchwałę na podstawie art. 130a ust. 6 w zw. z ust.1, 2 oraz 2a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 z późn.zm.). Zgodnie z tymi przepisami rada powiatu ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokość kosztów usunięcia pojazdu w przypadku ustania przyczyn jego usunięcia. Zdaniem organu nadzoru zapis ten upoważnia radnych jedynie do ustalenia opłat oraz kosztów. Nie daje im jednak podstaw do ustalenia, kto jest zobowiązany do pokrycia kosztów. Ustawodawca w przepisach ustawy sam określił, kogo i w jakich sytuacjach obciąża się kosztami. Same koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Podobnie też wysokość kosztów wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadku ustania do tego przyczyn pokrywa właściciel pojazdu. Wojewoda wskazał, że w obydwu sytuacjach, zgodnie z art. 130a ust. 10 ustawy, jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów. Obciążając kosztami wyłącznie właściciela pojazdu, radni zmodyfikowali przepisy ustawy. Radni nie mogą regulować jeszcze raz tego, co zostało już uregulowane przez ustawodawcę, a tym bardziej zmieniać zapisów ustawy. Ponadto wojewoda zwrócił uwagę, że w par. 118 w zw. z par. 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. nr 100, poz. 908) zawarty jest zapis, iż w aktach organów samorządu terytorialnego nie powtarza sie przepisów ustawy upoważniającej i przepisów innych aktów normatywnych. W kwestionowanym przez organ nadzoru zapisie uchwały rada powiatu zmieniła zapis ustawy. Wojewoda zwrócił ponadto uwagę na art. 87 Konstytucji RP, zgodnie z którym źródłami powszechnie obowiązującego prawa są: konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa są także akty prawa miejscowego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Konstytucja wyraźnie wskazuje hierarchię aktów prawnych. W świetle tych przepisów ustawa i rozporządzenie są aktami prawnymi hierarchicznie wyższymi od aktów prawnych organów samorządu terytorialnego. Oznacza, to że akty prawa miejscowego nie mogą być z nimi sprzeczne, a tym bardziej nie mogą ich modyfikować.

wojewody lubelskiego z 2 listopada 2011 r., NK-II.4131.385.2011.Z.

Oprac. Ewelina Stępień