Jakie ułatwienia w prowadzeniu firmy czekają przedsiębiorców

Wubiegłym roku Polska znalazła się na 70. miejscu w rankingu łatwości prowadzenia działalności gospodarczej przygotowanym przez Bank Światowy. Przyczyną tego są głównie obciążenia administracyjne oraz obowiązki informacyjne ciążące na przedsiębiorcach. Od 1 lipca 2011 r. sytuacja osób prowadzących firmy ma ulec radykalnej poprawie. To za sprawą ustawy z 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców, zwanej ustawą deregulacyjną.

Ograniczenie barier administracyjnych polegać będzie przede wszystkim na wprowadzeniu dla organów administracji publicznej zakazu żądania od przedsiębiorców i obywateli zaświadczeń i oświadczeń na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, w sytuacji gdy fakty albo stan prawny są znane organowi z urzędu. Także gdy urząd może je ustalić na podstawie posiadanych ewidencji, rejestrów lub innych danych albo na podstawie rejestrów publicznych, które mają inne podmioty publiczne. Chodzi o m.in. takie rejestry, do których organ ma dostęp w drodze elektronicznej. Na przykład jest już możliwy dostęp w internecie do ksiąg wieczystych, jeśli znany jest numer księgi wieczystej, a od 1 lipca 2011 r. będzie można drogą elektroniczną uzyskać informacje o przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Oprócz tego urzędnicy nie będą mogli domagać się składania oświadczenia lub zaświadczenia wówczas, gdy mogą potwierdzić fakty lub stan faktyczny, wymieniając informacje z innym podmiotem publicznym, albo gdy przedsiębiorca przedstawił do wglądu na ich potwierdzenie dokumenty urzędowe, na przykład dowód osobisty albo inny dowód urzędowy.

Aby wprowadzony w ten sposób zakaz był przestrzegany przez urzędników, przepisy ustawy deregulacyjnej nałożyły na nich jeszcze dodatkowy obowiązek. Gdy będą domagali się od strony lub innego uczestnika postępowania zaświadczenia albo oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, to wówczas powinni wskazać przepis, który tego wymaga.

W wielu przypadkach przy załatwianiu spraw urzędowych przepisy ustawy o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców przewidują możliwość złożenia oświadczenia w miejsce do tej pory wymaganych zaświadczeń. Oświadczenie składane będzie pod taką odpowiedzialnością karną, jaka grozi za złożenie fałszywych zeznań przed sądem. Urząd, w którym załatwiana jest sprawa, zyska więc pewność, że obywatel lub przedsiębiorca zawarł w nim prawdziwe informacje. Z kolei urząd, który sporządza zaświadczenia, zaoszczędzi czas i pracę swoich pracowników na wystawianie zbędnych dokumentów, a zainteresowany przedsiębiorca nie wyda pieniędzy i nie zmitręży czasu potrzebnego na uzyskanie zaświadczenia. W dodatku w niektórych przypadkach przedsiębiorca sam będzie mógł wybrać, co złoży: oświadczenie czy zaświadczenie, ponieważ urzędy od 1 lipca 2011 r. nie zostaną pozbawione prawa wydawania zaświadczeń. Gdy urząd będzie podejrzewał, że oświadczenie zawiera nieprawdę, będzie miał prawo zwrócić się np. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub urzędu skarbowego o informacje potwierdzające stan faktyczny. Może to dotyczyć np. oświadczenia o niezaleganiu z płatnościami wobec urzędu skarbowego i składkami do ZUS.

Natomiast gdy przedsiębiorca we wniosku składanym do urzędu lub w związku z obrotem gospodarczym poda numer NIP lub REGON, nie będzie wówczas zobowiązany do przedłożenia zaświadczenia, że taki numer otrzymał.

Dużym ułatwieniem przy załatwianiu spraw urzędowych będzie też możliwość składania od 1 lipca 2011 r. kopii dokumentów potwierdzających wykształcenie lub kopii odpisów aktu stanu cywilnego zamiast oryginałów tych dokumentów albo urzędowo poświadczonych odpisów.

Obecnie przedsiębiorca, który jest osobą fizyczną i we własnym imieniu wykonuje działalność gospodarczą, nie może zmienić formy prawnej poprzez przekształcenie się w spółkę (taką możliwość mają natomiast spółki). Od 1 lipca 2011 r. będzie mógł się przekształcić w jednoosobową spółkę kapitałową, zachowując przy tym wszystkie przysługujące mu przywileje, prawa i obowiązki. Przedsiębiorca przekształci się w jednoosobową spółkę kapitałową po dokonaniu następującej procedury:

● sporządzeniu planu przekształcenia,

● uzyskaniu opinii biegłego rewidenta,

● złożeniu oświadczenia o przekształceniu, powołaniu członków organów spółki przekształconej,

● wpisaniu spółki do Krajowego Rejestru Sądowego i wykreśleniu przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Zanim dojdzie do przekształcenia, przedsiębiorca powinien sporządzić plan w formie aktu notarialnego. Plan zawiera ustalenie wartości bilansowej majątku przedsiębiorcy na określony dzień w miesiącu, który poprzedza sporządzenie planu przekształcenia. Dołącza się do niego: dwa projekty oświadczenia o przekształceniu przedsiębiorcy i aktu założycielskiego (statutu), wycenę składników majątku (czyli aktywów i pasywów) przedsiębiorcy oraz sprawozdanie finansowe sporządzone dla celów przekształcenia na określony dzień w miesiącu poprzedzającym sporządzenie planu przekształcenia.

Następnie plan przekształcenia bada biegły rewident w zakresie poprawności i rzetelności. Wyznacza go na wniosek przedsiębiorcy sąd rejestrowy. W uzasadnionych przypadkach może wyznaczyć nawet dwóch lub większą liczbę biegłych.

Z kolei biegły może na piśmie zażądać od przedsiębiorcy, aby przedłożył mu dodatkowe wyjaśnienia lub dokumenty. Szczegółową opinię musi biegły sporządzić na piśmie w ciągu dwóch miesięcy od dnia wyznaczenia go, a następnie razem z planem przekształcenia złożyć ją sądowi rejestrowemu oraz przedsiębiorcy.

Wynagrodzenie za pracę biegłego rewidenta ustali sąd rejestrowy, który zatwierdza również rachunki jego wydatków. Należność przedsiębiorca musi uiścić w ciągu 2 tygodni, gdyż w przeciwnym razie sąd rejestrowy ściągnie je w trybie przewidzianym dla egzekucji opłat sądowych.

Kolejny wymagany dokument, to oświadczenie o przekształceniu. Przedsiębiorca musi sporządzić go w formie aktu notarialnego. Określa w nim: typ spółki, w jaką zostanie przekształcony, wysokość kapitału zakładowego, zakres praw przyznanych osobiście przedsiębiorcy przekształcanemu, który zostaje wspólnikiem lub akcjonariuszem (pod warunkiem, że zostało przewidziane przyznanie mu takich uprawnień) oraz nazwiska i imiona członków zarządu spółki.

Przedsiębiorca stanie się spółką przekształconą dopiero z chwilą wpisania spółki do rejestru. Ten dzień będzie więc uważany za dzień przekształcenia. Jednocześnie z wpisem organ ewidencyjny wykreśli przedsiębiorcę z CEIDG. Wniosek o wpis przekształcenia do rejestru wnoszą wszyscy członkowie spółki przekształconej. Wnioskują oni również o ogłoszenie o przekształceniu przedsiębiorcy.

Tylko w razie przekształcenia z zachowaniem tej procedury spółka zachowa wszystkie prawa i obowiązki, które do tej pory przysługiwały przedsiębiorcy przekształconemu. Nie będzie się więc musiała ponownie ubiegać np. o licencje, koncesje (chyba że ustawa mówi co innego), bo przejdą one automatycznie na spółkę i tym samym nie poniesie dodatkowych kosztów. Wyjątek od tej zasady dotyczy też ulg podatkowych.

Z dniem przekształcenia przedsiębiorca staje się wspólnikiem lub akcjonariuszem spółki. Dodatkowo jeszcze powinien spełniać wymogi dotyczące nazwy firmy. Gdy zmiana firmy nie polega tylko na uzupełnieniu dotychczasowego brzmienia częścią identyfikującą formę prawną spółki, to wówczas obok nowej firmy w nawiasie należy podawać dawną nazwę z dodaniem wyrazu "dawniej". Na przykład: przedsiębiorca osoba fizyczna - prowadził działalność pod firmą: Jan Kowalski "Wszystko dla domu". Po przekształceniu w spółkę z o.o. będzie działał pod firmą "Wszystko dla domu" spółka z o.o. (dawnej Jan Kowalski "Wszystko dla domu").

Obowiązek ciąży na przedsiębiorstwie co najmniej przez rok od dnia przekształcenia.

Przedsiębiorca, który został wspólnikiem lub akcjonariuszem na skutek dokonanego przekształcenia, odpowiada solidarnie ze spółką przekształconą przez trzy lata (licząc od dnia przekształcenia) za zobowiązania przedsiębiorcy związane z prowadzoną działalnością, które powstały przed dniem przekształcenia.

Obowiązujące do tej pory zasady w obrocie gospodarczym oraz orzecznictwo Sądu Najwyższego praktycznie uniemożliwiają spółdzielniom pracy przekształcenie się w spółkę kapitałową. Na przykład w wyroku z 20 czerwca 2007 r. Sąd Najwyższy stwierdził, że utworzenie przez członków spółdzielni spółki kapitałowej możliwe jest jedynie w drodze likwidacji spółdzielni. Na skutek takiego stanowiska spółdzielnie przekształcały się w spółki, wnosząc do nich tylko część swojego majątku, co z kolei w praktyce orzeczniczej sądów było oceniane jako próba obejścia prawa.

Sytuacja prawna spółdzielni zmieni się od 1 lipca 2011 r. Znowelizowana ustawa z 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz.U. nr 188 z 2003 r., poz. 1848 z późn. zm.) wprowadza możliwość przekształcenia spółdzielni pracy w spółkę prawa handlowego, co spowoduje wstąpienie utworzonej spółki w prawa i obowiązki spółdzielni.

Przekształcenie nastąpi w dniu, w którym spółka przekształcona zostanie wpisana do rejestru. Sąd rejestrowy wykreśli wówczas z niego spółdzielnię.

Utworzona w wyniku przekształcenia spółka zachowa wszystkie prawa i obowiązki, które przysługiwały wcześniej spółdzielni. Chodzi tutaj przede wszystkim o zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które przysługiwały wcześniej spółdzielni pod warunkiem, że ustawa albo decyzja o udzieleniu ich inaczej nie stanowią. Natomiast spółdzielcy, którzy zdecydowali się uczestniczyć w przekształceniu, stają się wspólnikami. Spółdzielcze umowy o pracę zawarte z nimi stają się automatycznie umowami o pracę na czas nieokreślony.

Co najmniej przez rok od dnia przekształcenia spółka będzie musiała podawać w nazwie obok nowej również dawną firmę, dodając wyraz "dawniej".

Aby doszło do przekształcenia, spółdzielcy muszą dopełnić następującej procedury:

● podjąć uchwałę na walnym zgromadzeniu o wszczęciu procesu przekształcenia w spółkę,

● przygotować na piśmie plan przekształcenia, który następnie zbada biegły rewident wyznaczony przez sąd rejestrowy,

● zawiadomić członków spółdzielni o zamiarze podjęcia uchwały o przekształceniu spółdzielni w spółkę,

● podjąć taką uchwałę na walnym zgromadzeniu (określając typ spółki),

● wezwać członków spółdzielni do złożenia oświadczenia o uczestnictwie w spółce przekształconej,

● powołać członków organów spółdzielni albo określić wspólników, którzy będą prowadzili jej sprawy lub reprezentowali ją na zewnątrz,

● zawrzeć umowę spółki przekształconej albo podpisać statut,

● wpisać spółkę do rejestru i wykreślić z niego spółdzielnię.

Aby podjąć uchwałę o przekształceniu, wymagana jest większość 3 /4 głosów oddanych w obecności co najmniej połowy uprawnionych do głosowania. Natomiast do planu przekształcenia przekazanego biegłemu rewidentowi spółdzielcy dołączają projekt uchwały w sprawie przekształcenia, projekt umowy spółki, wycenę składników majątku i sprawozdanie finansowe sporządzone dla celów przekształcenia.

Spółdzielcy, którzy odmówili uczestniczenia w spółce mają roszczenie o: wypłatę kwoty odpowiadającej wysokości wniesionego do spółdzielni wpisowego, wpłaconego udziału członkowskiego oraz udziału członkowskiego z podziału nadwyżki bilansowej zgodnie ze sprawozdaniem finansowym sporządzonym dla celów przekształcenia. Pieniądze powinni otrzymać w ciągu 6 miesięcy od dnia przekształcenia.

Ustawa przewiduje złagodzenie kar, które do tej pory groziły przedsiębiorcom. Na przykład nowelizując ustawę z 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (tj. Dz.U. nr 151 z 2009 r., poz. 1219 z późn. zm.), obniża karę, jaka grozi przedsiębiorcy, który nie wykona decyzji wydanych przez organy Inspekcji Handlowej. Chodzi tutaj o nieprzestrzeganie zarządzeń dotyczących ograniczenia wprowadzania do obrotu wskazanych przez inspekcję produktów, wstrzymania wprowadzenia ich do obrotu, a nawet wycofania z niego bądź wstrzymania świadczenia usług, niezwłocznego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Kara grozi także za usuwanie dowodów lub produktów zabezpieczonych w toku kontroli.

Za popełnienie tych czynów dotychczasowe przepisy przewidywały nałożenie na przedsiębiorcę kary pozbawienia wolności do 2 lat lub grzywny. Nowela przewiduje jedynie grzywnę w wysokości do 360 stawek dziennych.

Aby prowadzić działalność gospodarczą w niektórych branżach, wystarczy tylko wpis przedsiębiorcy do CEIDG lub rejestru przedsiębiorców w KRS. Są jednak branże, w których oprócz wpisania się przedsiębiorca musi jeszcze dodatkowo dopełnić formalności związanych z uzyskaniem koncesji, licencji, zezwolenia, pozwolenia bądź wpisać się do rejestru prowadzonego dla przedsiębiorców wykonujących działalność w jego branży. Na przykład wpisu do rejestru musi dokonać producent tablic samochodowych i organizator wyścigów konnych (rejestr organizatorów wyścigów konnych). Ci, którzy muszą wpisać się do rejestru przedsiębiorców danej branży, skorzystają na złagodzeniu przepisów związanych z rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej. Nie będą już musieli się ubiegać o zezwolenie na jej prowadzenie. Wystarczy, że uzyskają wpis do rejestru działalności regulowanej. Prowadzi go marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy. Dotyczy to m.in. przedsiębiorców produkujących tablice rejestracyjne. Po 1 lipca 2011 r. do prowadzenia działalności wystarczy wpis do rejestru przedsiębiorców produkujących tablice rejestracyjne. Do tej pory do wniosku o zezwolenie przedsiębiorca musiał dołączać zaświadczenie o niekaralności oraz kopię zaświadczenia o nadaniu numerów REGON i NIP.

Poniżej omawiamy procedury, jakich musi dopełnić przedsiębiorca, by uzyskać wpis do rejestru przedsiębiorców produkujących tablice rejestracyjne. Taki przedsiębiorca musi spełnić następujące warunki:

● mieć możliwości techniczne, które gwarantują wykonywanie tablic rejestracyjnych lub materiałów, które służą do ich produkcji zgodnie z warunkami technicznymi,

● mieć certyfikat na zgodność tablic i tych materiałów z warunkami technicznymi,

● nie zalegać z podatkami, opłatami lub składkami na ubezpieczenie społeczne.

Oprócz spełnienia powyższych wymogów w stosunku do przedsiębiorcy nie może toczyć się postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne i nie może on być prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przeciwko dokumentom. Ten ostatni warunek dotyczy przedsiębiorcy, który jest osobą fizyczną, a także członków organów osoby prawnej (np. członkowie zarządu, rady nadzorczej).

Aby uzyskać wpis do rejestru działalności regulowanej, przedsiębiorca musi złożyć wniosek, w którym określa swoją firmę i podaje siedzibę i adres albo adres zamieszkania, numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym lub w CEIDG, numer identyfikacji podatkowej NIP i adres siedziby.

Ponieważ we wniosku zostaje wpisany numer NIP, przedsiębiorca nie musi już dostarczać zaświadczenia na potwierdzenie jego nadania. Nie wymaga się też podania nr REGON, a tym samym nie trzeba już dostarczać dodatkowych dokumentów. Wniosek powinien zostać opatrzony podpisem przedsiębiorcy, datą złożenia oraz oznaczeniem miejsca złożenia.

Uproszczenia procedury dotyczą także dokumentów, które przedsiębiorca musi dołączyć do wniosku. Są to: certyfikat na zgodność tablic rejestracyjnych lub materiałów służących do ich produkcji z warunkami technicznymi, zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przeciwko dokumentom. Chodzi tutaj o niekaralność przedsiębiorcy, który jest osobą fizyczną, lub osób wchodzących do władz organów osoby prawnej bądź jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.

Razem z wnioskiem przedsiębiorca musi również złożyć oświadczenie, że dane, które w nim zawarł, są zgodne z prawdą, on sam zaś spełnia warunki wymagane do wykonywania działalności i ma aktualny dokument określający status jednostki będącej osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej bądź stwierdzający tożsamość osoby fizycznej. Oświadczenie przedsiębiorca składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz zawiera w nim firmę, siedzibę, adres (albo adres zamieszkania), a także oznacza miejsce i datę złożenia oświadczenia. Oświadczenie podpisuje osoba uprawniona do reprezentowania przedsiębiorcy (podaje się jej imię, nazwisko i pełnioną funkcję).

Aby zostało wszczęte postępowanie upadłościowe przedsiębiorcy, dłużnik albo wierzyciel muszą złożyć w sądzie prawidłowo sporządzony wniosek o ogłoszenie upadłości. Do wniosku trzeba dołączyć odpis z rejestru, gdy przedsiębiorca jest wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego albo do innego rejestru. Od 1 lipca 2011 r. wystarczy, że przedsiębiorca do wniosku dołączy zaświadczenie albo oświadczenie o wpisie do rejestru. Musi ono zawierać oznaczenie firmy dłużnika lub jego nazwy, formy prawnej, siedziby oraz numeru we właściwym rejestrze.

Gdy wniosek o ogłoszenie upadłości składa dłużnik, powinien w oświadczeniu dodatkowo wskazać osobę, która jest uprawniona do jego reprezentowania.

Oświadczenie złożone w związku z wnioskiem o ogłoszenie upadłości należy złożyć pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań.

Od 1 lipca 2011 r. w sklepach sprzedających alkohol nie trzeba już w tym celu organizować wydzielonego stanowiska z oddzielna kasą fiskalną. Pobierając należność za alkohol, sprzedawca będzie mógł korzystać z tej samej kasy, której używa przy sprzedaży innych towarów. W ten sposób obniży koszty prowadzenia sklepu, bo może ograniczyć dodatkową obsługę kasową związaną z nadzorem nad pracą kasjerek i ochroną gotówki w kasie.

Wprowadzone zmiany nie utrudnią weryfikacji danych związanych z obrotem sprzedawanym alkoholem, ponieważ zintegrowane systemy informatyczne umożliwią sprawdzenie wysokości obrotu alkoholem na linii kas. Na tej zmianie skorzystają też klienci, bo będą obsługiwani krócej - będzie obowiązywała tylko kolejka do jednej kasy. Alkohol może być sprzedawany w sklepie na odrębnym stoisku, które jest oddzielone od pozostałej powierzchni punktu sprzedaży, w ciągu handlowym albo zza lady. Wymogi związane ze sprzedażą zostały więc złagodzone, co zmniejszy koszty inwestycyjne przy budowie lub modernizacji sklepu.

Przedsiębiorca z branży gastronomicznej może też sprzedawać alkohol o zawartości do 4,5 proc. i piwo w wagonach restauracyjnych i w bufetach nawet w pociągu komunikacji krajowej. W ten sposób zostanie wyeliminowania nielegalna sprzedaż alkoholu w pociągach.

Ustawa deregulacyjna złagodziła procedury wydawania zezwoleń w zakresie świadczenia usług, odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników odpływowych i transportu nieczystości ciekłych, ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, prowadzenia schronisk dla nich oraz grzebowisk i spalarni zwłok. Do tej pory do wniosku o wydanie zezwolenia przedsiębiorca musiał dołączyć zaświadczenie o braku zaległości podatkowych i zaległości w płaceniu składek na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne. Ustawa zamieniła ten obowiązek i od 1 lipca 2011 r. sam przedsiębiorca wybiera, co woli dołączyć: zaświadczenie czy oświadczenie na potwierdzenie niezalegania z płatnościami. Oświadczenie składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. W praktyce wygląda to w ten sposób, że opatruje je klauzulą o tym, że jest świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Taka klauzula zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Istnieje kilka form reglamentacji działalności gospodarczej. Są to:

● działalność koncesjonowana - 7 rodzajów

● działalność objęta zezwoleniami - 29

● działalność objęta licencjami - 2

● działalność objęta zgodą - 1

Zmiany w ustawach wprowadzone przez ustawę deregulacyjną przysporzą następujących korzyści przedsiębiorcom:

● ograniczą biurokrację,

● zmniejszą koszty faktyczne działalności,

● zredukują liczbę zezwoleń, rejestrów działalności regulowanej i licencji,

● ograniczą obowiązki związane ze sprawozdawczością,

● zmniejszą obciążenia związane z reglamentacją,

● umożliwią składanie oświadczeń zamiast dostarczania zezwoleń,

● nastąpi uproszczenie procedur podejmowania działalności gospodarczej,

● będzie więcej możliwości przekształcania form prowadzenia działalności gospodarczej,

● obniżą koszty sądowe w sprawach cywilnych (koszty wpisu i związane z dokonaniem zmian we wpisie) co jest istotne przy rozpoczynaniu działalności gospodarczej i w trakcie jej prowadzenia.

Na wykonywanie niektórych usług nadal będzie wymagana koncesja, na przykład w zakresie ochrony osób i mienia. We wniosku przedsiębiorca musi określić swoją firmę, oznaczyć siedzibę i adres bądź podać adres zamieszkania. Powinien też podać numer w rejestrze przedsiębiorców w KRS lub w CEIDG oraz numer NIP (o ile został nadany). We wniosku określa również zakres i formę wykonywanej działalności, na którą ubiega się o udzielenie koncesji. Istotne jest również wskazanie daty rozpoczęcia tej działalności i podanie miejsc wykonywania jej. Oprócz tego wniosek zawiera dane przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną lub osób uprawnionych albo wchodzących w skład organu uprawnionego do reprezentowania przedsiębiorcy, prokurentów, a także pełnomocnika ustanowionego w celu kierowania działalnością określoną w koncesji. Podaje się w nim także informacje o posiadanych koncesjach, zezwoleniach lub wpisach do rejestru działalności regulowanej oraz dołącza zaświadczenie lub oświadczenie o niezaleganiu z podatkami. Oświadczenie składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. Dołącza się też do wniosku kopię dokumentu potwierdzającego posiadanie licencji drugiego stopnia i oświadczenie o niekaralności złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań

Małgorzata Piasecka-Sobkiewicz

malgorzata.piasecka@infor.pl

Ustawa z 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. nr 106, poz. 622).