Eksmisja oznacza ustanie pobytu w mieszkaniu

Teza W przypadku wydania wobec strony wyroku eksmisyjnego organ nie musi badać woli czy zamiaru osoby opuszczającej lokal. Nie ma ona bowiem uprawnień do przebywania w nim.

Stan faktyczny W.S. wystąpiła z pismem do burmistrza o wymeldowanie swojego byłego męża z budynku mieszkalnego. Twierdziła, że posiada wyrok eksmisyjny z klauzulą wykonalności wydany w stosunku do mężczyzny, a ten obecnie prawdopodobnie przebywa u swojej matki. Burmistrz orzekł o wymeldowaniu. W uzasadnieniu wskazał, iż jedynym właścicielem nieruchomości jest W.S. Jej były mąż ma co prawda zarejestrowaną działalność gospodarczą na terenie nieruchomości, ale w trakcie przeprowadzonej wizji lokalowej stwierdzono, że w mieszkaniu nie ma jego rzeczy osobistych. Przesłuchani w sprawie świadkowie stwierdzili, że przebywa on czasami w miejscu zameldowania i jest to związane z przyjazdem w odwiedziny do córki. Zdaniem organu wymeldowanie nie wyklucza prowadzenia pod wskazanym adresem działalności gospodarczej, nie stanowi bowiem jednocześnie utraty miejsca świadczenia pracy. Ponadto przebywanie czasami w tym miejscu nie jest tożsame z zamieszkaniem. Pojęcie zamieszkania jest bowiem połączeniem przebywania z zamiarem stałego lub długotrwałego pobytu. Mężczyzna odwołał się do organu II instancji. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję burmistrza. W uzasadnieniu stwierdził, iż z akt sprawy jednoznacznie wynika, że odwołujący od kilku miesięcy nie mieszka pod wskazanym adresem. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, mężczyzna złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Twierdził, że była żona wyrzuciła jego rzeczy osobiste i wymieniła zamki w drzwiach. Tym samym został pozbawiony miejsca zamieszkania i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w znajdującym się na terenie nieruchomości warsztacie samochodowym.

Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, ze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 ust.2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 z późn. zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Warunkiem wymeldowania jest faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego. Zdaniem sądu opuszczenie miejsca stałego pobytu powinno być rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu oraz dobrowolne opuszczenie tego lokalu, które wynika z własnej woli osoby zainteresowanej. Ponadto sędziowie wskazali, że jeśli chodzi o kwestię dobrowolności opuszczenia lokalu to w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, przez także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego niedopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Według sądu organ administracji, rozpoznając sprawę, merytorycznie prawidłowo ustalił, iż zachodziły przesłanki do wymeldowania mężczyzny z lokalu mieszkalnego. Z akt administracyjnych wynikało bowiem, że sąd rejonowy orzekł wobec niego eksmisję z lokalu mieszkalnego. Orzeczenie to było prawomocne i zaopatrzono je w klauzulę wykonalności. Wyrok eksmisyjny zwykle związany jest z brakiem dobrowolności opuszczenia lokalu. Dlatego też organ w takim przypadku nie musi badać woli czy zamiaru osoby opuszczającej lokal, bowiem osoba ta nie ma uprawnień do przebywania w nim i nie przebywa w miejscu stałego pobytu, wykonując niejako prawomocny wyrok sądowy. Nieprzebywanie w miejscu stałego zameldowania w związku z utratą uprawnień do przebywania w lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Oprac. Ewelina Stępień

z 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po

KOMENTARZ EKSPERTA

@RY1@i02/2012/216/i02.2012.216.08800120f.803.jpg@RY2@

Dominika Janiszewska-Kajka, aplikant w Kancelarii Stopczyk & Mikulski

Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu należy podzielić w całości. Zgodnie z art. 15 ustawy z 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych - t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 393, dalej ustawa) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w przedmiocie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub tymczasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Osobą uprawnioną do złożenia wniosku zgodnie z dyspozycją art. 29 ust. 2 w związku z ust. 1 ustawy jest właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. Zdaniem WSA w Poznaniu okoliczność, iż wobec strony postępowania o wymeldowanie orzeczono eksmisję z lokalu mieszkalnego i uzyskano tytuł wykonawczy wobec faktycznego niezamieszkiwania w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy, jest równoznaczna z ustaniem pobytu w tym lokalu.