Świadectwo pochodzenia towaru z krajów rozwijających się pozwala importerowi skorzystać z preferencyjnej stawki celnej

W imporcie na unijny obszar celny ważnym czynnikiem determinującym stawkę celną jest pochodzenie towaru. Ma to związek z polityką Unii Europejskiej, której efektem są umowy handlowe z krajami trzecimi.

Zgodnie z kodeksem

Aby skorzystać z preferencyjnej stawki celnej, importer jest zobowiązany udokumentować pochodzenie towaru. Służą do tego ściśle zdefiniowane dokumenty, takie jak świadectwo pochodzenia na formularzu A dla importu z krajów słabo rozwiniętych należących do systemu GSP (General System of Preference).

Organom celnym przysługuje prawo weryfikacji dostarczonych przez importerów świadectw pochodzenia. Mogą to robić wyrywkowo lub w wyniku wystąpienia wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów. Procedura weryfikacyjna świadectw pochodzenia została szczegółowo opisana w art. 94 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

Zasady procedury

W ramach weryfikacji organy celne zwracają dokumenty przedstawione do odprawy przez importera odpowiednim władzom kraju eksportera z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji. Warto wiedzieć, że kopie tych świadectw oraz wszelkie inne dokumenty wywozowe muszą być przechowywane przez organy rządowe korzystającego z preferencji kraju wywozu przez 3 lata od wystawienia świadectwa. Wraz z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji podaje się wszelkie dowody i informacje uzasadniające konieczność jej przeprowadzenia.

Odpowiedź musi zostać udzielona w nieprzekraczalnym terminie 6 miesięcy. W przypadku jej braku lub gdy jest niewystarczająca dla ustalenia autentyczności danego dokumentu bądź rzeczywistego pochodzenia danych produktów, właściwe organy powiadamia się drugi raz. Jeżeli po drugim powiadomieniu wyniki weryfikacji nie zostaną podane w terminie 4 miesięcy do wiadomości organów, które ich zażądały, lub informacje zostały dostarczone, ale nadal są niewystarczające, organy te nie wyrażą zgody na stosowanie preferencji taryfowych.

W rezultacie importer znajdzie się w sytuacji, w której na skutek niemożliwości potwierdzenia świadectwa pochodzenia przez właściwe organy rządowe kraju wywozu przedstawione przez niego do odprawy świadectwo pochodzenia nie zostanie uznane i należności celne zostaną naliczone na zasadach niepreferencyjnych, czyli zostaną zastosowane wyższe stawki konwencyjne (w opisanym na wstępie przypadku 6 proc.).

Bez ulgi

W takiej sytuacji postępowanie wszczęte przez urząd celny w sprawie weryfikacji świadectwa zostanie zakończone decyzją ustalającą prawidłową wysokość zobowiązań celnych i podatkowych importera. Zostaną również naliczone odsetki w wysokości odpowiadającej odsetkom ustawowym od zaległości podatkowych. Wysokość odsetek liczona jest od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych.

Jednym z ważniejszych warunków udzielania preferencji celnych przez kraje unijne krajom rozwijającym się jest współpraca administracyjna między państwami polegająca na udzielaniu wszelkiej pomocy w zakresie potwierdzania pochodzenia. W praktyce przepływ informacji i warunki takiej współpracy bywają dalekie od doskonałości, zwłaszcza w przypadku krajów rozwijających się. Tracą na tym zarówno importerzy, nie mogąc skorzystać z preferencji, jak i eksporterzy, mając utrudniony dostęp do rynku unijnego.

Ważne

Wyniki weryfikacji świadectw pochodzenia muszą być dostarczone przez organy celne kraju eksportera w ściśle określonym terminie, inaczej importer utraci prawo do korzystania z preferencyjnej stawki celnej

Iwona Krucka

dgp@infor.pl

Podstawa prawna

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.