Plan nie zawężał możliwości inwestycyjnych przedsiębiorcy

Jeśli plan miejscowy dopuszcza zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową towarzyszącą, to inwestor może zrealizować na swojej działce obiekt mieszkalny i usługowy albo sam obiekt mieszkalny lub tylko wolno stojący obiekt usługowy.

Starosta L. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania na rzecz inwestora (dalej skarżący) pozwolenia na budowę domu mieszkalnego wolno stojącego z salą wykładową. Przyczyną było niewywiązanie się z obowiązku uzupełnienia braków, które polegały na niezgodności lokalizacji projektowanego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Przeznaczenie dla terenu przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z możliwością usług zarówno wbudowanych w obiekty budowlane, jak i wolno stojących z zastrzeżeniem, że prowadzona działalność nie może powodować negatywnego oddziaływania na środowisko przekraczające granice działki. Zdaniem organu przedstawiany przez inwestora projekt budowlany przewidywał dominujący charakter zabudowy usługowej, a funkcja mieszkaniowa sprowadzona jest do roli jej podporządkowanej. Inwestor wniósł odwołanie. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, inwestor złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Twierdził, że plan zagospodarowania przestrzennego nie tylko nie zabrania, ale wręcz wyraźnie wskazuje, że na działce dopuszczalna jest lokalizacja usług - w szczególności wolno stojących. Podkreślił, że plan nie zawęża ani nie uzależnia możliwości lokalizacji usług na danej działce od wielkości powierzchni bądź stosunku procentowego wykorzystania danego obiektu na cele mieszkalne w porównaniu z wykorzystaniem na cele niemieszkalne.

Wojewódzki sąd administracyjny uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Gdy organ stwierdzi naruszenia w tym zakresie, nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd pokreślił, że jeśli z zapisów planu wynika, że dopuszcza on zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową towarzyszącą - to oznacza, iż inwestor według swego uznania i potrzeb może zrealizować na swojej działce obiekt mieszkalny i usługowy bądź sam obiekt mieszkalny, jak również tylko wolno stojący obiekt usługowy. Każda wybrana zabudowa będzie dopuszczalna według planu, skoro nie jest wykluczona ustaleniami planu na tym terenie.

W związku z powyższym sędziowie doszli do wniosku, że organy rozpatrujące niniejszą sprawę błędnie przyjęły, że skoro przeznaczeniem dla terenu, na którym miała być zrealizowana projektowana inwestycja jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, z możliwością usług zarówno wbudowanych w obiekty budowlane, jak i wolno stojących, to w sytuacji, gdy powierzchnia użytkowa projektowanego budynku stanowiła w 84 proc. część usługową, a w 16 proc. część mieszkalną, należało uznać, iż przedmiotowy projekt budowlany jest niezgodny z planem miejscowym. Obowiązujący plan nie zawężał ani nie uzależniał możliwości lokalizacji usług na danej działce od wielkości powierzchni bądź stosunku procentowego wykorzystania danego obiektu na cele mieszkalne w porównaniu z wykorzystaniem na cele niemieszkalne.

we Wrocławiu z 21 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 374/11.