Etykieta musi mówić prawdę

Etykieta może zachęcać do kupna produktu, ale nie wprowadzać w błąd. Nie może więc zawierać nazwy mylącej, nieadekwatnej do składu ani szaty graficznej, sugerującej użycie surowców, których w rzeczywistości nie ma lub są w minimalnej ilości. Na opakowaniu roślinnego tłuszczu do smarowania nie wolno np. zamieszczać rysunków krowy lub skopka mleka, dających do zrozumienia, że jest to masło. Oznakowanie nie może przypisywać produktowi spożywczemu działania lub właściwości, jakich nie posiada, ani zawierać określeń typu "zdrowy" lub "bezpieczny". Nie może też rekomendować szczególnych jego cech, jeśli mają je wszystkie produkty z tej kategorii. Chodzi o stwierdzenia typu: "jogurt zawierający wapń" lub "olej roślinny niezawierający cholesterolu".

Prawo nie pozwala również przypisywać środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania lub leczenia chorób albo powoływać się na nie, jeśli dany produkt ich nie posiada. Nie można m.in. sugerować, że ma szczególne działanie, np. probiotyczne, regulujące przemianę materii, dietetyczne lub że ma specjalne przeznaczenie żywieniowe. Na etykiecie produktu może pojawić się oświadczenie żywieniowe. To informacja stwierdzająca, sugerująca lub dająca do zrozumienia, że ma on szczególne cechy odżywcze ze względu na wartość energetyczną lub zawartość substancji odżywczych w zwiększonej lub zmniejszonej ilości, typu produkt beztłuszczowy, niskocukrowy bądź o wysokiej zawartości witamin lub błonnika. Producent, który umieszcza takie oświadczenie, musi udowodnić określone w nim działanie lub właściwości produktu.

Prawidłowo oznakowana powinna być też żywność ekologiczna. Określenie "ekologiczny" może widnieć wyłącznie na wyprodukowanej przy użyciu naturalnych nawozów i środków ochrony roślin. Powinna posiadać specjalny certyfikat, uprawniający do oznaczania jej znakiem rolnictwa ekologicznego. - Podstawową zasadą jest to, że etykieta nie może wprowadzać konsumenta w błąd co do składu i właściwości produktu. Najważniejsze jest jednak, abyśmy my, konsumenci, korzystali z informacji na nich zawartych, czyli wyrobili sobie nawyk czytania etykiet. Pozwoli to nam na dokonanie bardziej świadomego wyboru i na znalezienie odpowiedzi na pytania typu, dlaczego dwie kiełbasy o tej samej nazwie, ale wyprodukowane przez dwóch różnych producentów znacząco różnią się ceną - podkreśla Sylwia Krzyżycka, dyrektor działu kontroli jakości w Jeronimo Martins Polska SA. Odpowiadając na drugie pytanie czytelniczki, wyjaśniamy, że nazwa "jogurt" zarezerwowana jest dla produktów wytwarzanych z mleka krowiego, do fermentacji których użyto konkretnych kultur bakterii w odpowiednim procesie technologicznym, z zachowaniem właściwej temperatury, sterylności, czasu. Zgodnie z przepisami nazwy użytych bakterii nie muszą jednak figurować na opakowaniu, wystarczy określenie "bakterie jogurtowe". Jogurty można podzielić na trzy kategorie - naturalne bez żadnych dodatków, owocowe, na opakowaniach których musi być podana zawartość procentowa owoców, i smakowe - zawierające tylko smak i kolor danego owocu w postaci aromatu. Napoje jogurtowe są pochodnymi jogurtu, a ich płynna konsystencja to efekt zastosowania innej technologii produkcji, oczywiście pod warunkiem zachowania wszelkich standardów.

Renata Żaczek

dgp@infor.pl

Podstawa prawna

Art. 45-46 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 136, poz. 914 ze zm.).

Art. 6 ust. 2 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2005 r. nr 187, poz. 1577 ze zm.).

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.Urz. L. 299 z 16.11.2007 r., s.1 ze zm.).

@RY1@i02/2014/071/i02.2014.071.00700040d.802.jpg@RY2@