Koszty przymusowego wyburzenia przez urząd ponosi inwestor

Ostatnio opinię publiczną zbulwersował fakt, że nadzór budowlany uzyskał 700 tys. zł od władz Warszawy na zabezpieczenie rozbiórki Czarnego Kota – najsłynniejszej samowoli budowlanej w stolicy. Na forach internetowych ruszyła fala krytyki, że kosztami obciąża się podatnika, winny całego zamieszania inwestor uniknie zaś ponoszenia kosztów. Jednak nic bardziej mylnego: otóż prędzej czy później skarbówka te pieniądze będzie mogła odzyskać od przedsiębiorcy w trybie egzekucji należności pieniężnych. Środki zapewnione przez ratusz mają być przeznaczone na pokrycie kosztów wykonania zastępczego. Tę procedurę stosuje się, gdy egzekucja dotyczy nałożonego obowiązku wykonania określonej czynności, którą to czynność można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Jest to środek przymusu określony w art. 127–135 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.). Wykorzystywany może być m.in. w sytuacji, gdy inwestor dobrowolnie nie wykona decyzji nakazującej rozbiórkę z dniem, w którym stała się ona ostateczna, czyli po upływie terminu do wniesienia odwołania. Koniec końców jednak koszty wykonania zastępczego obciążają inwestora i musi on je zwrócić. Jak zatem przebiega procedura? Jakie możliwości wyegzekwowania należności ma organ nadzorczy?