Na co uważać, wyjeżdżając na narty

Od 31 stycznia 2010 r. dzieci i młodzież, którzy nie ukończyli jeszcze 15 lat, uprawiając narciarstwo lub snowboard, będą musieli używać podczas jazdy kasków ochronnych, które odpowiadają właściwym warunkom technicznym. Obowiązek noszenia kasków będą miały zarówno dzieci, które dopiero uczą się zjeżdżać na bardzo łagodnym stoku, zwanym oślą łączką, jak i jeżdżące na trasach o znacznym stopniu trudności. Takie zasady obowiązują w Polsce.

Obowiązku noszenia kasków przez młodzież nie regulują przepisy prawa unijnego, ale w poszczególnych państwach europejskich przepisy danego kraju. Na przykład we Włoszech kaski ochronne muszą nosić dzieci i młodzież, którzy nie ukończyli jeszcze 14 lat. Natomiast w Niemczech i Austrii nie ma wprawdzie obowiązku noszenia kasków ochronnych przez dzieci, ale tamtejsze związki narciarskie zalecają ich stosowanie.

Ustawa z 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej (Dz.U. nr 226, poz. 1809).

Od 31 stycznia 2010 r. na osobach sprawujących opiekę albo nadzór nad dziećmi i młodzieżą, którzy nie ukończyli jeszcze 15 lat, ciąży obowiązek zapewnienia używania przez nich kasków ochronnych podczas uprawiania narciarstwa lub snowboardu. Oznacza to, że taki obowiązek mają rodzice oraz i inni dorośli, pod których opieką znajdują się dzieci jeżdżące na nartach. Na przykład nauczyciele i wychowawcy na zorganizowanych dla młodzieży obozach narciarskich i snowboardowych i koloniach podczas ferii.

Za dopuszczenie do jazdy małoletniego bez kasku ochronnego rodzice, dziadkowie, nauczyciele, wychowawcy lub inni dorośli opiekunowie mogą zostać ukarani grzywną albo karą nagany. W podobnej sytuacji mandat może zostać wymierzony również we Włoszech, gdy pozostające pod opieką dziecko, które nie ukończyło jeszcze 14 lat, będzie jeździło bez kasku. Natomiast dziecko, które jeździ na nartach bez kasku i nie znajduje się pod opieką dorosłego opiekuna, nie będzie mogło zostać ukarane grzywną.

Kara grzywny nie grozi też administratorowi stoku, na którym będzie jeździło dziecko bez kasku ochronnego. Tym bardziej że nie ma on prawa wylegitymować dziecka, aby ustalić, ile ma lat, czy już ukończyło 15 rok życia, czy na przykład ma dopiero czternaście.

Ustawa z 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej (Dz.U. nr 226, poz. 1809).

Jeżeli poszkodowany podczas jazdy na nartach lub snowboardzie był objęty ubezpieczeniem, które nie obejmuje urazów podczas uprawiania niektórych sportów, to ubezpieczyciel będzie miał prawo odmówić wypłaty odszkodowania. Pokrywa on tylko szkody przewidziane w wykupionej polisie.

Zdarza się często, że wyjeżdżający na zimowiska są objęci tylko tzw. ubezpieczeniem turystycznym, które nie obejmuje urazów odniesionych podczas uprawiania narciarstwa.

W takich przypadkach - gdy organizator nie zapewnia dodatkowego ubezpieczenia - turysta powinien sam dodatkowo ubezpieczyć się i wykupić ubezpieczenie obejmujące leczenie odniesione podczas jazdy na nartach.

Ustawa z 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz.U. nr 123, poz. 1151 z póz. zm.).

GOPR we współdziałaniu z Instytutem Meteorologii i Gospodarki Wodnej ustalają stopień zagrożenia lawinowego w górach. Następnie ustalenia przekazywane są niezwłocznie do właściwych organów administracji samorządowej. Ogłaszają one komunikaty o stopniu zagrożenia lawinowego w środkach masowego przekazu, o zasięgu ogólnopolskim i lokalnym, a także informują w nich o wprowadzonych ograniczeniach lub zakazach w poruszaniu się ludzi i funkcjonowaniu urządzeń na danym obszarze. Stopień zagrożenia lawinowego zależy od stabilności pokrywy śniegowej oraz prawdopodobieństwa zejścia lawiny. Jest pięć stopni zagrożenia lawinowego i w zależności od stopnia występują inne zalecenia dla ruchu osób. Na przykład przy piątym bardzo dużym stopniu zagrożenia lawinowego w zaleceniach informuje się o tym, że poruszanie się jest na ogół niemożliwe.

Załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 1997 r. w sprawie określenia warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach, pływających, kąpiących się i uprawiających sporty wodne (Dz.U. nr 57, poz. 358).

Uchwalone ostatnio nowelizacje przepisów nie przewidują wprowadzenia zakazu picia alkoholu na stokach przez narciarzy i snowboardzistów. Natomiast art. 14 ust. 2a ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi zabrania spożywać napojów alkoholowych na ulicach, placach i w parkach, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu w punktach sprzedaży tych napojów. Przepis ten więc wprost nie zakazuje picia alkoholu przez narciarzy na stokach. Jednak mimo braku tego zakazu warto pamiętać, że wypity w nadmiarze alkohol może na stoku doprowadzić do wypadku.

Art. 14 ust. 2a ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 1970 r. nr 70, poz. 473 z późn.zm.).

Jeżeli wyjazd został zorganizowany przez biuro podróży w sposób odbiegający od ustalonego w umowie, to po jego zakończeniu turysta ma prawo złożyć na piśmie reklamację u organizatora. Natomiast o wszelkich nieprawidłowościach występujących już w trakcie imprezy turysta powinien powiadomić niezwłocznie wykonawcę usługi lub organizatora.

Na przykład niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy występuje wówczas, gdy uczestnik imprezy został zakwaterowany w hotelu o niższym standardzie, a nawet w innej miejscowości przewidzianej w programie. Biuro podróży ma obowiązek zapewnić turyście ustalone w umowie świadczenia, a także wykonać je w oznaczonym czasie i na należytym poziomie. Wyłączenie odpowiedzialności organizatora z tytułu nienależytego wykonania lub niewykonania umowy ma miejsce wówczas, gdy zostało to spowodowane działaniem lub zaniechaniem klienta albo osób trzecich, które nie uczestniczyły w wykonywaniu usługi, a ich działań lub zaniechań nie można było przewidzieć. Odpowiedzialność wyłącza też działanie siły wyższej, czyli zdarzenia zewnętrznego, którego skutków nie można było przewidzieć ani ich uniknąć.

Organizator odpowiada też za hotel i przewoźnika, i inne osoby, którymi posługuje się przy wykonywaniu swoich zobowiązań, a konsument doznał szkody, korzystając z ich usług.

Ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 223, poz. 2268 z późn. zm.).

Małgorzata Piasecka-Sobkiewicz

malgorzata.piasecka@infor.pl