VAT, powierzchnia użytkowa i polskie normy

Od 1 stycznia 2011 r. obowiązują dwie stawki VAT na nowe obiekty budownictwa mieszkaniowego. 8-proc. stawkę stosuje się jedynie do obiektów spełniających definicję budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, w którym mieszczą się budynki mieszkalne jednorodzinne o powierzchni użytkowej (dalej: p.u.) do 300 mkw. oraz lokale mieszkalne o p.u. do 150 mkw. Po przekroczeniu limitu tych powierzchni deweloper musi zastosować 23-proc. VAT.

Zatem dla określenia podstawy opodatkowania VAT przy sprzedaży dużych lokali kluczowe jest określenie ich powierzchni użytkowej. I tu pojawia się pytanie, na podstawie jakich przepisów tę powierzchnię określić. Ustawa o VAT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 77, poz. 1954 z późn. zm.) nie zawiera definicji całkowitej powierzchni użytkowej ani też nie odsyła do innych przepisów. Z kolei deweloperzy określają p.u. lokali zwykle na podstawie jednej z dostępnych norm pomiaru - Polskiej Normy PN-70/B-02365 lub PN-ISO 9836:1997. Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych.

W interpretacjach prawa podatkowego minister finansów wyraził pogląd, iż skoro przepisy regulujące opodatkowanie VAT budownictwa mieszkaniowego odwołują się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), definicję p.u. należy przyjąć właśnie w oparciu o ten akt (np. interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, nr IPPP1/443-1315/10-2/AP). Sęk w tym, że definicja w tym akcie odnosi się do budynków i jej zastosowanie prowadzi do zupełnie odmiennych wyników niż ustalenia p.u. z zastosowaniem polskich norm. Ponadto w prawie podatkowym klasyfikacje statystyczne mogą być stosowane tylko w takim zakresie, na jaki pozwala ustawa podatkowa - a zakres stosowania określony w art. 5a ustawy o VAT nie obejmuje ustalania p.u. lokalu mieszkalnego.

Sprawa trafiła na wokandę WSA w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku (sygn. akt III SA/Wa 1953/11) sąd nie zgodził się ze stanowiskiem ministra finansów o konieczności stosowania PKOB dla celów określenia p.u., zauważając, iż w sposób jednoznaczny odnosi się ona wyłącznie do budynków. Sąd podkreślił, iż skoro ustawodawca nie zadbał o zdefiniowanie pojęcia "powierzchnia użytkowa" na potrzeby stosowania obniżonej stawki VAT, to tym samym zaakceptował sytuację, że podatnicy będą dokonywać jej obliczenia z użyciem dostępnych im środków i wskazówek - także polskich norm. Z kolei jeśli chodzi o definicję p.u., którą powinno stosować się dla celów VAT, sąd stanął na stanowisku, iż w wyniku zastosowania wykładni systemowej zewnętrznej właściwa jest definicja sformułowana na potrzeby podatku od nieruchomości, tj. w art. 1a pkt 5 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95 poz. 613 z poźn. zm) .

Stanowisko sądu zasługuje na aprobatę. Co prawda definicja powierzchni użytkowej zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych jest dosyć enigmatyczna, to jednak zawiera najistotniejsze uregulowania, takie jak zasady zaliczania do p.u. kondygnacji o wysokości niższej niż 2,20 m. Te zasady z kolei są zgodne z polskimi normami, które zawierają szczegółowe zasady obmiaru powierzchni, na podstawie których jest możliwe dokładne określenie p.u. Z uzasadnienia wyroku sądu wynika, iż stosowanie polskich norm nie narusza przepisów podatkowych, co należy interpretować jako zgodę na stosowanie tych norm w zakresie, w jakim nie naruszają one przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Warto podkreślić, iż zgodnie z rozporządzeniem ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz. 462) od 29 kwietnia 2012 r. w budownictwie możliwe jest stosowanie Polskiej Normy PN-ISO 9836: 1997.

@RY1@i02/2012/107/i02.2012.107.07100020b.802.jpg@RY2@

Bartosz Bogdański doradca podatkowy, starszy menedżer w MDDP Michalik Dłuska Dziedzic i Partnerzy

Bartosz Bogdański

doradca podatkowy, starszy menedżer w MDDP Michalik Dłuska Dziedzic i Partnerzy