Jaki VAT przy usługach turystyki

Tylko dla bezpośredniej korzyści klienta

Zasady opodatkowania VAT usług turystyki określa art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT). Przepis ten określa, że podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku. Jednak w przepisie tym, ani też w całej ustawie nie zostały zdefiniowane usługi turystyki. Definicja ta nie jest również zamieszczona w unijnej dyrektywie 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. W art. 119 ust. 3 ustawy o VAT zostało zapisane, że szczególne zasady opodatkowania mają zastosowanie do podatników, którzy działają na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek.

Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług z 2008 r. w dziale 79 określa poszczególne rodzaje usług świadczone przez organizatorów turystyki, pośredników i agentów turystycznych oraz pozostałe usługi w zakresie rezerwacji i usługi z nią związane. Klasyfikują one m.in. usługi świadczone przez agentów i pośredników turystycznych w zakresie rezerwacji biletów (w tym wynajmu samochodów, wstępu na imprezy rekreacyjne, rozrywkowe i sportowe oraz pozostałe usługi w zakresie rezerwacji), rezerwacji wycieczek zorganizowanych czy też usługi związane z promowaniem turystyki (w tym w zakresie informacji turystycznej).

Orzecznictwo polskich sądów administracyjnych oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazuje, że nie wszystkie tego rodzaju usługi świadczone przez organizatorów turystyki, pośredników i agentów turystycznych są objęte szczególną regulacją opodatkowania systemem VAT marża. Obecnie też PKWiU nie jest podstawą klasyfikowania usług dla rozliczenia VAT, chyba że poszczególne przepisy o VAT wprost odnoszą się do tej klasyfikacji.

Przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 27 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Kr 1575/06) orzekł, że przepis art. 119 ustawy o VAT należy odnosić do usług turystyki zdefiniowanych w ustawie z 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t.j. Dz.U. z 2004 r., nr 223, poz. 2268 z późn. zm.). Zgodnie z tą ustawą przez usługi turystyczne należy rozumieć usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym. Z kolei za imprezę turystyczną rozumie się co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity program i objęte wspólną ceną, jeżeli usługi te obejmują nocleg lub trwają ponad 24 godziny albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu. Z kolei wycieczka, zgodnie z tą ustawą, jest rodzajem imprezy turystycznej, której program obejmuje zmianę miejsca pobytu jej uczestników.

WSA w Gdańsku w wyroku z 28 kwietnia 2009 r. (sygn. akt I SA/Gd 59/09, prawomocny) orzekł, że usługami turystki są również usługi hotelarskie świadczone bez usług dodatkowych związanych z organizacją czasu wypoczynku. Sąd podkreślił, że wobec braku definicji ustawowej usług turystyki należy dokonać interpretacji językowej. Sąd, powołując się na Słownik Języka Polskiego (pod red. prof. M. Szymczaka, Wyd. PWN, 2005 r.) wskazał, że przez turystykę należy rozumieć zorganizowane zbiorowe lub indywidualne wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania, wędrówki po obcym terenie, mające cele krajoznawcze lub będące formą czynnego wypoczynku. Wskazał jednak, że nie jest możliwe świadczenie usług turystycznych bez bazy hotelowej, stanowiącej integralną część tych usług, albowiem zaspokaja ona potrzebę wypoczynku, noclegu, wyżywienia, utrzymania higieny osobistej, ochrony zdrowia i mienia, łączności z otoczeniem oraz rozrywek kulturalnych turysty. Ocena walorów turystycznych i przygotowania regionu do świadczenia usług turystycznych jest dokonywana m.in. według kryterium bazy noclegowej (w tym bazy hotelowej).

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 12 listopada 1992 r. (C-163/91, sprawa Van Ginkel Waddinxveen BV, Reis- en Passagebureau Van Ginkel BV i inni przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Utrecht) również wskazał, że zasady dotyczące specjalnego opodatkowania podmiotów świadczących usługi turystyki należy interpretować w taki sposób, że dotyczą one również agentów turystycznych i biur podróży, które zapewniają podróżnemu jedynie zakwaterowanie na czas urlopu (a usługa przejazdu podróżnego nie jest przez nich realizowana).

Orzecznictwo sądów dostarcza również wskazówek co do tych rodzajów usług, które usługami turystki - opodatkowanymi w sposób szczególny - nie są. Przykładowo WSA w Białymstoku w wyroku z 5 maja 2011 r. (sygn. akt I SA/Bk 126/11, prawomocny), orzekł, że organizacja i obsługa konferencji nie jest usługą turystyki, bowiem według słownikowej definicji tego pojęcia, konferencja nie jest zorganizowanym wyjazdem wypoczynkowym. Sąd podkreślił, że w ramach organizacji i obsługi konferencji mogą się pojawić pewne świadczenia o charakterze wypoczynkowym, np. rejs statkiem czy też wycieczka krajoznawcza. Trzeba jednak ocenić, czy są to elementy wiodące w całej usłudze i co za tym idzie - czy mogą przesądzić o sklasyfikowaniu tej usługi jako usługi turystyki. Chodzi tu o odpowiedź na pytanie, które ze świadczeń ma charakter zasadniczy, a które zaś poboczny, tj. jedynie towarzyszący świadczeniu zasadniczemu. W tym zakresie należy między innymi ocenić, czy świadczenie zasadnicze może być realizowane bez świadczenia pobocznego. Jeżeli bowiem świadczenie poboczne nie jest konieczne dla realizacji świadczenia zasadniczego, wówczas może być potraktowane jako odrębna usługa - podkreślił sąd.

Z kolei TSUE w wyroku z 1 marca 2012 r. (C-220/11 w sprawie Star Coaches) orzekł, że przedsiębiorstwo przewozowe, które ogranicza się do zapewniania przewozu osób poprzez świadczenie usług przewozu autokarowego na rzecz biur podróży i które nie świadczy żadnych innych usług, takich jak zakwaterowanie, przewodnictwo turystyczne czy poradnictwo, nie dokonuje transakcji objętych procedurą szczególną dla biur podróży określoną w art. 306 dyrektywy Rady 2006/112/WE.

Oprócz wykładni pojęcia usług turystyki orzecznictwo sądów dostarcza również wskazówek, jeśli chodzi o status podatników, którzy mogą być objęci szczególnym sposobem opodatkowania.

Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 20 października 1998 r. (C-308/96, C-94/97 w sprawie T.P. Madgett, R.M. Baldwin działającymi jako The Howden Court Hotel) podkreślił, że procedury szczególnego opodatkowania usług turystyki nie powinny mieć zastosowania do tych podatników, dla których usługi nabyte dla bezpośredniej korzyści turysty mają wyłącznie charakter pomocniczy w stosunku do usług własnych. Trybunał zaznaczył, że szczególna procedura opodatkowania ma zastosowanie do tych podatników, którzy formalnie nie mają statusu agentów turystycznych czy biur podróży ("travel agents", "tour operators"), ale do takich, którzy organizują wycieczki lub wyjazdy we własnym imieniu i powierzają innym podmiotom ich wykonanie.

Z art. 119 ust. 3 ustawy o VAT wynika także, że koniecznym warunkiem do zastosowania procedury VAT marża jest świadczenie usług dla bezpośredniej korzyści turysty. Dlatego też z procedury tej nie mogą skorzystać podatnicy, którzy jedynie zajmują się pośrednictwem turystycznym (tj. np. sprzedają wycieczki organizowane przez inne biura podróży). Takie podmioty muszą więc rozliczać się na zasadach ogólnych.

Z zastosowaniem procedury VAT marża wiąże się również miejsce świadczenia usług. Zgodnie z art. 28n ustawy o VAT w przypadku świadczenia usług turystyki miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej. Jeśli zaś usługi turystyki są świadczone ze stałego miejsca prowadzenia działalności usługodawcy znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności. Z kolei gdy usługodawca nie posiada siedziby działalności lub stałego miejsca jej prowadzenia, to miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

Rozumienie pojęcia miejsca świadczenia usług turystyki zinterpretował także TSUE w wyroku z 20 lutego 1997 r. (C-260/95 w sprawie DFDS A/S). TSUE orzekł, że jeśli podatnik świadczący usługi turystki świadczy je poprzez zagraniczne przedstawicielstwo, to obowiązek zapłaty podatku powstanie za granicą, pod warunkiem że przedstawicielstwo to posiada personel i zaplecze techniczne typowe dla stałego miejsca prowadzenia działalności.

Podatnicy świadczący usługi turystyki przy rozliczeniu według marży mają obowiązek prowadzić szczególną ewidencję. Wpisują do niej kwoty wydane na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz dokumenty, z których wynikają te kwoty.

WAŻNE

Jeżeli świadczenie poboczne nie jest konieczne dla realizacji świadczenia zasadniczego, wówczas może być potraktowane jako odrębna usługa

Słowniczek

Usługi turystyczne - to usługi przewodnickie, hotelarskie oraz wszystkie inne świadczone turystom lub odwiedzającym.

Impreza turystyczna - to co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity program i objęte wspólną ceną, jeżeli obejmują nocleg lub trwają ponad 24 godziny albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu.

Wycieczka - to rodzaj imprezy turystycznej, której program obejmuje zmianę miejsca pobytu jej uczestników.

Definicje zawarte w ustawie o usługach turystycznych.

Ważne jest prawidłowe wyliczenie różnicy

Ustawa o podatku od towarów i usług zawiera definicję marży. Jest nią różnica między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Ustawa określa również, że przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie.

Do 31 marca 2013 r. marżą była różnica między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Obecnie istotne są faktyczne koszty, jakie poniósł podatnik. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 16 października 2012 r. (sygn. akt I FSK 1950/11) stwierdził, że art. 119 ust. 2 ustawy o VAT (definiujący marżę) został przez polskiego ustawodawcę nieprawidłowo implementowany. Dyrektywa 112/2006 odwołuje się właśnie do faktycznych kosztów poniesionych przez biuro podróży. Dlatego też NSA, bezpośrednio odwołując się do regulacji unijnych, orzekł, że biuro podróży, które świadczy dla swoich klientów usługi organizacji imprez turystycznych, może w kalkulacji kosztów marży ująć VAT naliczony z tytułu importu tych usług od zagranicznego podmiotu. Sąd podkreślił, że koszty importu usługi od innego podmiotu należy rozumieć tak, że są to koszty faktycznie poniesione przez firmę turystyczną.

Z tego też względu przepis został zmieniony i od 1 kwietnia 2013 r. odnosi się do kosztów faktycznie poniesionych przez biuro podróży.

Przy obliczaniu marży istotne znaczenie ma to, które usługi biuro podróży nabywa od innych podmiotów, a które świadczy we własnym zakresie. Chodzi o to, że w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki biuro podróży oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty część świadczeń w ramach tej usługi wykonuje we własnym zakresie (jako usługi własne), to należy odrębnie ustalić podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Dla określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio art. 29 ustawy o VAT, czyli zasady ogólne. Zgodnie z nim podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem zaś jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Przy jednoczesnym świadczeniu dla turystów usług zakupionych od innych podmiotów oraz usług własnych podatnik ma obowiązek wykazać w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.

Usługami własnymi mogą być również np. transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie, które to w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT zostały podane jako przykładowe usługi świadczone dla bezpośredniej korzyści turysty, zakupione od innych podatników. Podatnik może jednak takie usługi świadczyć w ramach usług własnych.

Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 25 października 2012 r. (C-557/11 w sprawie Kozak przeciwko dyrektorowi Izby Skarbowej w Lublinie) stwierdził, że własne usługi przewozu stanowiące element składowy usługi turystycznej świadczonej podróżnym przez biuro podróży za cenę ryczałtową, opodatkowanej zgodnie ze wskazanymi przepisami, podlegają ogólnym zasadom opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, w szczególności w odniesieniu do stawki podatku, a nie szczególnej procedurze opodatkowania transakcji dokonywanych przez biura podróży. Podkreślił również, że zgodnie z art. 98 tej dyrektywy, jeżeli państwo członkowskie wprowadziło obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej dla usług przewozu, stawka ta znajduje zastosowanie do omawianych usług własnych biura podróży. Przykładowo oznacza to, że usługi transportu w części świadczone przez biuro podróży w Polsce podlegają opodatkowaniu według stawki obniżonej (dla transportu lądowego i kolejowego pasażerskiego międzymiastowego, oraz lądowego pasażerskiego miejskiego i podmiejskiego stawka wynosi 8 proc., zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy o VAT).

Procedury VAT marża nie można zastosować również do tych usług, które stanowią element pomocniczy do realizowania usług własnych - np. czyszczenie basenu czy sauny w hotelu, który prowadzi podatnik. Podkreślił to Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 20 października 1998 r. (C-308/96, C-94/97 w sprawie T.P. Madgett, R.M. Baldwin działającymi jako The Howden Court Hotel).

Usługą własną nie będzie jednak zakup przez przedsiębiorcę prowadzącego hotel usługi dowozu gości z lotniska czy dworca do hotelu. Będzie to usługa zakupiona od podmiotu trzeciego, dla bezpośredniej korzyści turysty. Również jeśli hotel zakupuje od podmiotu trzeciego usługi wyżywienia podczas organizowanych wycieczek, to koszt tej usługi stanowi zakup przeznaczony dla bezpośredniej korzyści turysty. Ważne jednak, aby usługi były kupione od podatnika VAT albo podatnika podatku od wartości dodanej w innym państwie członkowskim.

Przepisy o VAT nie określają, czy kwota marży będąca podstawą opodatkowania ma być dodatnia, czy ujemna. Mówią jedynie, że marżą jest różnica między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

W przypadku niektórych przedsiębiorców często może dojść do sprzedaży danej oferty bez zysku, tj. albo po rzeczywistych kosztach, jakie poniosło biuro podróży (wtedy marża wynosi 0 zł), albo nawet po cenie niższej niż poniesione koszty (wtedy cena wycieczki czy wczasów sprzedawana przez biuro podróże jest niższa niż suma kosztów poniesiona przez biuro).

Organy podatkowe uważają, że przy rozliczeniu za dany miesiąc marża nie może być ujemna. Jednak Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie kwestionował to stanowisko. Przykładowo w wyroku z 10 kwietnia 2013 r. (sygn. akt I FSK 774/12) sąd zajął się sprawą biura podróży, które specjalizuje się w organizowaniu wypoczynku w Polsce i za granicą. W biurze często występują sytuacje, kiedy różne imprezy, za które firma wpłaciła zaliczki podmiotom trzecim, od których je kupuje dla turystów (swoich klientów), nie dochodzą do skutku - np. z uwagi na mniejsze niż zakładane zainteresowanie klientów, albo ze względu na nieprzewidziane wypadki losowe. Jeśli firma nie ma możliwości odzyskania wpłaconych zaliczek, to wpisuje je do strat. NSA orzekł, że w takiej sytuacji może dochodzić do powstania marży ujemnej, ponieważ na niektórych transakcjach firma traci (ponosi koszty zakupu usług czy towarów w celu przygotowania oferty turystycznej, ale jej ostatecznie nie sprzedała). Firma może więc uwzględniać w podstawie opodatkowania te usługi, które przyniosły jej straty, a nie tylko te, które przyniosły zysk i na podstawie których ustaliła marże dodatnie. Gdyby było inaczej, to firma ponosiłaby ciężar ekonomiczny podatku pochodzącego od usług dla niej stratnych. To jest sprzeczne z ideą opodatkowania VAT, gdzie podatek płaci ostateczny konsument sprzedawanej usługi, czyli turysta - podkreślił sąd. Wcześniej NSA przyjmował takie stanowisko w wyrokach z 26 sierpnia 2008 r. (sygn. akt I FSK 1323/09) czy 20 marca 2012 r. (sygn. akt I FSK 885/11). [przykład]

WAŻNE

Procedury VAT marża nie można zastosować do tych usług, które stanowią element pomocniczy do realizowania usług własnych

WAŻNE

Przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie

Nowe zasady wystawiania faktur

Podatnicy świadczący usługi turystyki w wystawionych przez siebie fakturach nie wykazują kwot podatku. Wynika to z art. 119 ust. 10 ustawy o VAT. Przepis ten obowiązuje do końca 2013 r. Od 2014 r. zgodnie z art. 106e ust. 2 pkt 2 (w brzmieniu obowiązującym od 2014 r.) w przypadku świadczenia usług turystyki, dla których podstawę opodatkowania stanowi kwota marży, faktura powinna zawierać wyłącznie dane określone w ust. 1 pkt 1-8 i 15-17, a także wyrazy "procedura marży dla biur podróży". Oznacza to, że faktura taka będzie musiała zawierać takie elementy jak:

1) datę wystawienia;

2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;

3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;

4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku

5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi

6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury;

7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;

8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;

Faktura taka nie musi więc zawierać takich elementów, jak: cena netto usługi, upusty, wartość sprzedaży netto, stawka podatku, suma wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku, a także kwoty podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku. Faktura ma jednak zawierać kwotę należności ogółem.

PRZYKŁAD

Urlop w Bułgarii

Przedsiębiorca posiadający firmę "Urlop w Bułgarii" sprzedał małżeństwu 14-dniowy pobyt nad Morzem Czarnym. Przedsiębiorca w tym celu kupił od innych podmiotów, w tym polskich i bułgarskich, usługę zakwaterowania w hotelu, przewozu, wyżywienia oraz inne. Małżeństwo zapłaciło 5000 zł.

● Koszt noclegów wraz z wyżywieniem - 1500 zł (wraz podatkiem od wartości dodanej według stawki właściwej obowiązującej w Bułgarii).

● Koszt przelotu - 1000 zł (wraz z podatkiem).

● Koszt dojazdu z lotniska do hotelu - 200 zł (wraz z podatkiem).

● Koszt wycieczki autokarowej - "wzdłuż wybrzeża Bułgarii" - 400 zł (wraz z podatkiem).

● Marża przedsiębiorcy wynosi 1900 zł [5000 zł - (1500 zł + 1000 zł + 200 zł + 400 zł)].

● Podatek wynosi 437 zł (1900 zł x 23 proc.)

Przedsiębiorca posiadający firmę "Urlop w Bułgarii" sprzedał innemu małżeństwu również 14-dniowy pobyt nad Morzem Czarnym. Oferta była typu last minute, więc została sprzedana za 3000 zł.

Marża przedsiębiorcy wyniosła - 100 zł [3000 zł - (1500 zł + 1000 zł + 200 zł + 400 zł)].

Rozliczenie

Przedsiębiorca rozlicza usługi za dany okres na podstawie osiągniętego wyniku ekonomicznego (tj. marży). Ustalając marżę powinien wziąć pod uwagę wynik sprzedaży poszczególnych ofert dla turystów. W naszym przykładzie weźmie pod uwagę transakcje, których efekt był dodatni (przykład A) oraz efekt był ujemny (przykład B).

Suma tych marż wpływa na podstawę opodatkowania działalności biura turystycznego (1900 zł + (-100 zł) = 1800 zł). Podatek, jaki odprowadza przedsiębiorca, wynosi 414 zł (1800 zł x 23 proc.).

Poza Unią Europejską z zerowym podatkiem

Zastosowanie zerowej stawki wynika z art. 119 ust. 8 ustawy o VAT. Jednocześnie jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 proc. tylko w części, która dotyczy usług świadczonych poza terytorium UE. Stawkę tę można zastosować pod warunkiem posiadania przez podatnika dokumentów potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium Unii Europejskiej.

Przez usługi świadczone poza Unią Europejską dla bezpośredniej korzyści turysty należy rozumieć te usługi, które faktycznie są realizowane poza terytorium UE (czyli przede wszystkim pobyt w kraju niebędącym członkiem UE, np. w Afryce czy Azji). Dla przedsiębiorców, którzy oferują tylko np. wyjazdy zagraniczne pozaeuropejskiej, oznacza to, że nie muszą wykazywać należnego VAT, nawet jeśli osiągnęli dodatnią marżę. W ich przypadku ma zastosowanie stawka 0 proc., a nie stawka 23 proc.

W związku z tym, że miejscem świadczenia tych usług są kraje trzecie, to polski przedsiębiorca ma prawo do zwrotu podatku od towarów i usług na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju. Warunkiem jest, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami, oraz to, że kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane np. w Polsce.

WAŻNE

Przedsiębiorcy, którzy oferują tylko np. wyjazdy zagraniczne pozaeuropejskie, nie muszą wykazywać należnego VAT, nawet jeśli osiągnęli dodatnią marżę

Przemysław Molik

Podstawa prawna

Art. 28n i 119 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.). Art. 306-310 dyrektywy 112/2006/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 2006 nr 347 poz. 1).