PORADNIA PODATKOWA

● Jaka jest różnica podatkowa między musztardą a sosem musztardowym

Spółka kupuje artykuły spożywcze, takie jak woda, kawa, herbata, mleko itp. Są one ogólnodostępne, korzystają z nich pracownicy. Pracodawca nie prowadzi ewidencji zużycia. Czy przy zakupie tych artykułów spożywczych może odliczyć VAT?

Nie. Pracodawca nie odliczy daniny od żywności, którą przekazał w ogólnodostępnym miejscu swoim podwładnym. Zarówno organy podatkowe, jak i sądy uważają, że przekazanie nie ma związku z jego działalnością opodatkowaną. Według fiskusa firma nie ma obowiązku "karmić podwładnych", a jeśli tak robi, to tylko po to, aby zaspokoić ich potrzeby prywatne. To zaś wyklucza prawo do odliczenia VAT. Jednocześnie takie prawo przysługuje wobec przekąsek zakupionych do sekretariatu na spotkania z kontrahentami czy też dla pracowników negocjujących spotkania biznesowe. W każdym z tych przypadków przekazanie żywności pracownikom nie jest opodatkowane.

Potwierdza to interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 9 lutego 2016 r. (nr ITPP1/4512-1163/15/DM). Chodziło w tym przypadku o spółkę produkującą meble, która kupowała i udostępniała pracownikom artykuły spożywcze. Podwładni korzystali z nich tylko w godzinach roboczych. Spółka widziała pośredni związek takich poczęstunków ze swoją działalnością gospodarczą. Zwiększają one bowiem efektywność pracy i budują korzystną atmosferę w firmie. Pracownicy nie wykorzystują żywności na cele osobiste, a tym samym spółka zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT może odliczyć daninę przy jej zakupie i nie musi jej płacić przy przekazaniu podwładnym.

Organ przyznał, że spółka nie musi naliczać VAT od przekazanej żywności, ale tylko dlatego, że nie ma prawa do odliczenia podatku przy jej zakupie. Jego zdaniem pracownicy zużywają ogólnodostępne artykuły spożywcze na swoje cele osobiste i nie ma tu związku z dobrem pracodawcy.

Tak samo stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z 8 grudnia 2015 r. (sygn. akt I SA/Kr 1370/15). W tym przypadku chodziło o oddział spółki holenderskiej, który kupował żywność zarówno na potrzeby spotkań z kontrahentami, wewnętrznych spotkań z pracownikami, jak i do zużycia przez nich. Fiskus uznał, że potrącić podatek można z faktur dokumentujących zakup żywności i napojów wykorzystywanych podczas spotkań. Kupno napojów to obowiązek pracodawcy zgodnie z par. 112 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy z 26 września 1997 r. (t.j. Dz.U. z 2003 r. poz. 1650 ze zm.). Oddział nie ma za to prawa do odliczenia podatku od owoców (jabłek). Te nie mają związku z działalnością opodatkowaną, tylko z celami osobistymi pracowników.

Podstawa prawna

Art. 7 ust. 2 pkt 1 i art. 86 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 710 ze zm.).

Spółka sprzedaje musztardę gotową. Czy ma prawo zastosować obniżoną stawkę VAT (w wysokości 8 proc., którą objęty jest sos musztardowy) bezpośrednio na podstawie art. 98 ust. 2 oraz załącznika nr III poz. 1 dyrektywy Rady UE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej 2006/112/WE?

Nie. Choć się zdarza, że przedsiębiorcy wygrywają w sądzie bój o obniżoną stawkę podatku na produkty podobne, to w przypadku musztardy może to być bardzo trudne.

W sprawie zastosowania obniżonej stawki VAT dla musztardy wypowiedział się np. dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 30 sierpnia 2016 r. (nr IPPP3/4512-598/16-2/ISZ). Chodziło o przedsiębiorcę, który sprzedawał musztardę gotową (objętą 23-proc. stawką) i ketchup, majonez, chrzan, sos musztardowy (objęte 8-proc. stawka VAT). Tłumaczył, że wszystkie te produkty należą do jednolicie postrzeganej przez konsumentów kategorii sosów zimnych. Dlatego jego zdaniem do wszystkich powinien stosować tę samą obniżoną stawkę. Nie zgodził się jednak z tym dyrektor warszawskiej izby.

Innego zdania był WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 3 czerwca 2014 r. (sygn. akt III SA/Wa 677/14). Spółka produkująca zarówno sosy musztardowe, jak i gotową musztardę spytała izbę skarbową, dlaczego tylko te pierwsze są objęte preferencyjną stawką podatkową. Przypomniała, że oba produkty klasyfikowane są pod tym samym kodem PKWiU (10.84.12).

Jej wątpliwości podzielił sąd. Orzekł, że fiskus, zanim zdecyduje się inaczej opodatkować oba produkty, powinien zbadać ich składniki i ocenić, czy ostatecznie wyroby są wobec siebie konkurencyjne. Jednak już w nieprawomocnym wyroku z 11 lutego 2016 r. (sygn. akt III SA/Wa 833/15) WSA zgodził się z fiskusem, że musztarda i sos musztardowy nie są dla przeciętnego konsumenta tymi samymi produktami ani podobnymi.

Podstawa prawna

Art. 7 ust. 2 pkt 1 i art. 86 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 710 ze zm.).