Zastosowanie split paymentu do należności w walutach obcych nie jest możliwe

Z początkiem lipca 2018 r. do ustawy o VAT dodane zostały przepisy dotyczące stosowania mechanizmu podzielonej płatności (art. 108a ust. 1 ustawy o VAT), ale korzystanie z niego było dobrowolne. Z kolei z obowiązującego od 1 listopada br. art. 108a ust. 1a ustawy o VAT wynika, że w niektórych przypadkach stosowanie split paymentu jest obowiązkowe. Towary i usługi, których to dotyczy, wymienia nowy załącznik nr 15 do ustawy o VAT.

Stosowanie mechanizmu podzielonej płatności do należności w walutach obcych nie jest jednak możliwe (zob. pismo Ministerstwa Finansów z 20 marca 2018 r., nr PT8.054.15.2018.TXZ.130E, które stanowi odpowiedź na interpelację poselską nr 20263). Nie można bowiem od podatników wymagać stosowania mechanizmu podzielonej płatności, jeżeli jest to technicznie niemożliwe. Za wnioskiem tym przemawia też brzmienie dodawanego art. 108a ust. 1a ustawy o VAT, wskazującego na kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2 prawa przedsiębiorców, a więc o kwocie w złotych. Nie ma zaś w art. 108a ust. 1a ustawy o VAT mowy o powoływanej również w art. 19 pkt 2 prawa przedsiębiorców równowartości tej kwoty (z tego samego powodu faktury wystawiane w walutach obcych nie muszą zawierać wyrazów „mechanizm podzielonej płatności”, w określającym taki obowiązek art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o VAT również bowiem mowa jest wyłącznie o kwotach, o których mowa w art. 19 pkt 2 prawa przedsiębiorców).