Miejsce świadczenia usług tam, gdzie fiskusowi wygodnie
Interpretacja tego zagadnienia przez organy podatkowe nie zawsze jest spójna. W praktyce może to spowodować, że potencjalny spór dotyczący kwestii podatkowych przełoży się na relacje pomiędzy partnerami gospodarczymi
Z oczywistych względów organy podatkowe wnikliwie badają, czy usługi realizowane dla zagranicznego kontrahenta – zgodnie z deklaracją świadczącego – nie mają miejsca świadczenia (a co za tym idzie i opodatkowania) na terytorium Polski. W praktyce organy próbują wyznaczać stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce już tylko z tego powodu, że podmioty zagraniczne mają w kraju stałego kontrahenta, z którym współpracują (czasami spółkę powiązaną). Zapominają one przy tym (czy może nie chcą pamiętać), że warunkiem sine qua non wyznaczania miejsca opodatkowania poprzez stałe miejsce prowadzenia działalności jest nie tylko posiadanie stałej infrastruktury technicznej i osobowej, lecz także wykorzystywanie zakupionych świadczeń dla potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności. W praktyce organy podatkowe niejednokrotnie oczekują od polskich świadczeniodawców, że przeprowadzą szczegółową weryfikację w celu ustalenia, czy zagraniczny podmiot ma w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności, a nie będą się opierać na oświadczeniach zagranicznego kontrahenta i badaniu, czy ten prowadzi w Polsce sprzedaż, ale wnikną w struktury wewnętrzne, sprawdzą zawierane umowy itp. Szkopuł w tym, że w praktyce z pozycji kontrahenta jest to niewykonalne. Skutek jest taki, że polski świadczeniodawca, który, co prawda, ma jednoznaczne oświadczenie od kontrahenta, że ten nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności i żadnych innych argumentów przeciw, jednak często musi wybierać: ryzyko sporu z fiskusem czy konflikt z klientem, a nawet jego utrata. [przykład 1]
przykład 1
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.