Podatnik powinien wykazać, jakie jest przeznaczenie gruntu

Jeżeli w gminie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, a podatnik nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, przeznaczenie terenu można określić tylko opierając się na studium przestrzennym. Takie ustalenia są niezbędne dla stwierdzenia, czy sprzedaż gruntu podlega zwolnieniu z VAT czy nie.

Spółka kupiła działkę. Zgodnie z ewidencją gruntów były to tereny rolne niezabudowane, od których spółka płaciła podatek rolny. Nie ma lokalnego planu zagospodarowania przestrzennego świadczącego o charakterze nieruchomości. Podatniczka chce sprzedać nieruchomość. W jej ocenie działka jest nieruchomością rolną, zwolnioną z VAT.

Organ podatkowy uznał, że wniosek zawiera braki formalne i wezwał spółkę do jego sprecyzowania. Spółka oświadczyła jednak, że nie wie, czy zostało sporządzone studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Organ uznał, że wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi i pozostawił jego wniosek bez rozpatrzenia.

Ostatecznie sprawa interpretacji trafiła na wokandę sądu. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał skargę spółki za bezzasadną. Sąd podkreślił, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów pozostawia się bez rozpoznania. Wnioskodawca ma obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego i przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.

Sąd zauważył, że wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych leży w interesie własnym podatnika. WSA przypomniał, że zwalnia się od VAT dostawę towarów terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod budowę. W sprawie konieczne więc było określenie przeznaczenia terenu, na którym znajdowała się działka, którą spółka chciała sprzedać.

Jak podkreślił sąd, zgodnie z przepisami ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednak skarżący jednoznacznie przyznał, że planu zagospodarowania przestrzennego dla powyższego terenu nie ma. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Zdaniem WSA powyższe regulacje potwierdzają, że wezwanie organu podatkowego było celowe. Ponieważ spółka nie występowała o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, tylko opierając się na studium można było określić przeznaczenie terenu, na którym znajdowała się działka.