Wywóz towarów z Polski może potwierdzić każdy dowód

Podatnik sprzedaje towary m.in. kontrahentom zagranicznym mającym siedzibę w UE. Spółka oraz jej zagraniczni kontrahenci są zarejestrowani do celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, posiadają aktywny numer VAT UE. Dla potwierdzenia dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) podatnik gromadzi: kopie faktury sprzedaży, specyfikacje wysłanego towaru, potwierdzenie odbioru towarów przez odbiorcę zawierające identyczne dane jak faktura. Czy te dokumenty pozwolą zastosować stawkę 0 proc. z tytułu WDT?

Prawo podatnika do zastosowania przy WDT 0-proc. stawki podatku zależy od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że doszło do wywozu towaru z terytorium kraju i do dostarczenia ich na terytorium innego państwa członkowskiego. Wykazanie przez dostawcę, że towar fizycznie opuścił kraj dostawcy, jest niezbędne dla zastosowania stawki 0-proc. z tego względu, że okoliczność wysyłki towaru i przemieszczenia go do innego państwa członkowskiego stanowi obiektywne kryterium, na którym opierają się pojęcia definiujące czynność WDT.

Zdaniem NSA (wyrok z 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10) przepisy zobowiązują podatnika do dostarczenia przekonującego dowodu, że towary będące przedmiotem WDT fizycznie opuściły Polskę jako kraj dostawy, nie mogą wykraczać w swojej treści oraz ich wykładni poza to, co niezbędne do wykazania tej okoliczności. Przepis krajowy nie może zatem pozbawiać podatnika prawa do stosowania stawki 0-proc. przy WDT jedynie z uwagi na niespełnienie przez niego obowiązków formalnych wymagających przedstawienia dokumentów zawierających ściśle określone dane, jeżeli fakt, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z kraju i dostarczone do nabywcy w innym państwie członkowskim, został przez niego wykazany innymi, zgodnymi z przepisami prawa dokumentami.

Tym samym dla zastosowania stawki 0-proc. dla WDT wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o VAT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 tej ustawy. Podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 par. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W analizowanej sprawie mamy do czynienia z WDT, w której podatnik jest w posiadaniu specyfikacji wysłanego z terytorium kraju towaru, kopii faktury z numerem specyfikacji wysłanego towaru oraz potwierdzonego przez odbiorcę z innego państwa członkowskiego odbioru towaru na dokumencie confirmation of goods, zawierającym identyczne dane jak faktura. Podatnik ma więc dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy o VAT, które łącznie potwierdzają fakt wywozu towaru z kraju i dostarczenie go do nabywcy z innego państwa członkowskiego, przez co uprawniają do zastosowania dla dokonanej WDT stawki VAT w wysokości 0 proc.

Oprac. Ewa Matyszewska

dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 11 kwietnia 2012 r. (nr IBPP3/443-19/11/LG).

KOMENTARZ EKSPERTA

@RY1@i02/2012/084/i02.2012.084.071000400.802.jpg@RY2@

Andrzej Pośniak prawnik, doradca podatkowy w CMS Cameron McKenna

Trudno się nie zgodzić z omawianą interpretacją wydaną przez ministra finansów. Co więcej, optymizmem powinien napawać fakt, że prezentowane stanowisko jest zdroworozsądkowe i nie popada w niepotrzebny formalizm i biurokrację. Kluczowym elementem, który uprawnia do zastosowania 0-proc. VAT przy WDT, jest fakt wywiezienia danego towaru z Polski do innego kraju UE. Nie ulega wątpliwości, że chcąc skorzystać z tej obniżonej stawki, podatnik powinien być zobowiązany do udokumentowania tego faktu. Jeżeli zatem podatnik w sposób jednoznaczny wykaże - niezależnie, czy za pomocą jednego, czy wielu dokumentów że ten warunek został spełniony, powinien być on uprawniony do stawki 0-proc. VAT. W efekcie przyjęcie, że podatnik powinien posiadać wszystkie dokumenty wspomniane w art. 42 ustawy o VAT, stanowiłoby przejaw nadmiernego, zupełnie niczym nieuzasadnionego formalizmu. Zbędne bowiem wydaje się potwierdzanie jednymi dokumentami innych dokumentów bądź też udowadnianie okoliczności, które zostały już udowodnione innym dokumentem. Co więcej, brzmienie samych przepisów nie wskazuje, aby taka była intencja ustawodawcy.