Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla domów pomocy społecznej przysługuje także przedsiębiorcy

Analizę przepisów zacznijmy od przypomnienia materialno-prawnej podstawy do wprowadzania przez gminy zwolnień od podatków od nieruchomości. W tym względzie na uwagę zasługuje art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w którym postanowiono, że: „Rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw”. Na kanwie tej regulacji w orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, że zwolnienie to może dotyczyć wyłącznie przedmiotu, który winien być tak określony, żeby nie była możliwa identyfikacja konkretnego podatnika, a więc cechy przedmiotu muszą zostać w przepisie określone w taki sposób, żeby dotyczyły potencjalnie (hipotetycznie) nieoznaczonego indywidualnego podatnika (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 646/20).

Gmina więc zapewne na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wprowadziła wskazane zwolnienie dla nieruchomości związanych z zadaniami z ustawy o pomocy społecznej. Skoro już mowa o tej ustawie, to warto wskazać, że co do zasady obowiązek zapewnienia realizacji zadań pomocy społecznej spoczywa na jednostkach samorządu terytorialnego oraz na organach administracji rządowej w zakresie ustalonym ustawą (art. 16 ustawy o pomocy społecznej). Należy jednak także dodać, że niektóre formy wykonywania pomocy społecznej mogą być realizowane nie tylko przez podmioty publiczne. Uwaga ta pozostaje aktualna m.in. w stosunku do domów pomocy społecznej. Jak podano w art. 55 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, dom pomocy społecznej świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nim przebywających, zwanych mieszkańcami domu. Co jednak najistotniejsze, z punktu widzenia poruszonej problematyki kluczowe znaczenie ma art. 57 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w którym ustawodawca stwierdził, że „domy pomocy społecznej mogą prowadzić, po uzyskaniu zezwolenia wojewody: