Opłata targowa jest niezależna od czynszu dzierżawnego

Z opisu przedstawionego przez czytelnika wynika, że nie ma podstaw, aby kwestionować decyzję o opłacie targowej. Podstawę prawną jej wydania stanowiły zapewne art. 21 par. 1 pkt 1 oraz art. 21 par. 3 ordynacji podatkowej. Z nich zaś wynika, że zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku (czy też nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano), organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Podstawą owej decyzji stanowił najpewniej art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i rzecz jasna lokalne przepisy miejscowe określające wysokość samej opłaty targowej, wydane na podstawie upoważnienia ustawowego z art. 19 pkt 1 lit. 1 wspomnianej ustawy. Z nich zaś m.in. wynika, że rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Pobiera się ją od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b.