Poradnia podatkowa

W jakiej sytuacji operator portalu internetowego będzie pełnił funkcję płatnika

Kiedy czynny podatnik VAT powinien zapłacić PCC przy zakupie samochodu

doradca podatkowy

Przepisy nakładają na pracodawców wiele obowiązków związanych z zatrudnianiem pracowników. Jednym z nich jest obowiązek kontrolowania stanu zdrowia pracowników przez kierowanie ich na okresowe i kontrolne badania lekarskie.

Zgodnie z art. 229 par. 1 kodeksu pracy, wstępne, okresowe i kontrolne badania lekarskie są przeprowadzane na koszt pracodawcy. Pracodawca ponosi ponadto inne koszty profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami, niezbędnej z uwagi na warunki pracy.

Jak wynika z przytoczonego przepisu, pracodawca ma obowiązek nie tylko pokryć wydatki na przeprowadzenie samych badań obowiązkowych, ale również ponieść inne związane z tym koszty. Dlatego też inny będzie sposób rozliczenia dojazdów na obowiązkowe badania, a inny na nieobowiązkowe.

Z kolei na gruncie ustawy o PIT do przychodów pracownika zalicza się praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia. Jednak nie zalicza się do nich świadczeń, które pracodawca obowiązany jest ponieść na własny koszt. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o PIT wolne od podatku dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te świadczenia przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.

Przepisy nie nakładają na pracodawców obowiązku ponoszenia kosztów dodatkowych badań pracowników, dlatego należy uznać, że w przypadku badań nieobowiązkowych dla pracowników powstanie przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń.

Konieczność opodatkowania badań lekarskich, gdy są one nieobowiązkowe, potwierdził dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, w interpretacji z 11 czerwca 2010 r. (nr IBPBII/1/415-307/10/BD). Czytamy w niej, że w przypadku zakupu przez pracodawcę świadczeń medycznych uprawniających poszczególnych pracowników do skorzystania ze świadczeń niewchodzących w zakres medycyny pracy, powstanie przychód ze stosunku pracy. W konsekwencji wartość świadczenia medycznego opłaconego za pracownika pracodawca powinien doliczyć do wynagrodzenia pracownika wypłaconego w danym miesiącu i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy.

W konsekwencji również świadczenia dodatkowe w postaci zagwarantowania pracownikowi dojazdu na badania będą stanowiły przychód podlegający opodatkowaniu.

Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców, jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy. Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

● jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców,

● jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu,

● jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,

● w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica między wartością tych świadczeń, ustaloną według wspomnianych reguł, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Odmiennie przedstawia się sytuacja w przypadku zwrotu pracownikowi kosztów przejazdu na badania obowiązkowe. Wówczas przychód nie powstaje.

Podstawa prawna

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.)Ustawa z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

ekspert podatkowy

Podatnicy w myśl art. 10 ust. 1 ustawy o PCC mają obowiązek, bez wezwania organu podatkowego, złożyć deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych, według ustalonego wzoru, oraz obliczyć i wpłacić podatek w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, z wyłączeniem przypadków, gdy podatek jest pobierany przez płatnika. Z kolei zgodnie z art. 8 Ordynacji podatkowej płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Jednym z przepisów prawa podatkowego, o którym mowa powyżej, jest art. 10 ust. 2 ustawy o PCC. Wynika z niego, że w przypadku podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązki płatnika nałożone zostały wyłącznie na notariuszy dokonujących w formie aktu notarialnego czynności cywilnoprawnych podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że podatnik, będący osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, będzie jedynie pośredniczyć za pomocą portalu internetowego w pozyskiwaniu od finansujących środków na rzecz projektodawców. Zatem nie będą na nim ciążyły obowiązki płatnika podatku od czynności cywilnoprawnych.

Podstawa prawna

Ustawa z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 101, poz. 649 z późn. zm.).

ekspert podatkowy

Zgodnie z art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (dalej: ustawa o PCC) umowa sprzedaży podlega opodatkowaniu, jeżeli jej przedmiotem są rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terenie Polski oraz rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce i czynność cywilnoprawna została dokonana na terenie kraju. Wspomniana ustawa przewiduje jednak pewne odstępstwa od tej zasady. I tak PCC nie wystąpi, gdy przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest opodatkowana bądź zwolniona z VAT, z wyjątkiem umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach, a także umowy sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych. Jak z tego wynika, o wyłączeniu umowy sprzedaży spod działania przepisów ustawy o PCC nie decyduje okoliczność, że strony tej umowy są podatnikami VAT w rozumieniu odrębnych przepisów, lecz wyłącznie to, że przynajmniej jedna z nich - z tytułu dokonania tej konkretnej czynności - jest opodatkowana VAT lub z niego zwolniona.

W rozpatrywanym przypadku przyjmujemy, że samochód został zakupiony i znajdował się w Polsce. Umowa sprzedaży podlega więc opodatkowaniu PCC. Kupujący jest co prawda podatnikiem VAT, ale z tytułu tej transakcji nie jest zobowiązany do zapłaty VAT lub zwolniony z tego obowiązku. Powinien zatem złożyć deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych, obliczyć go i wpłacić do urzędu skarbowego.

Podstawa prawna

Ustawa z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 101, poz. 649 z późn. zm.).