Tymczasowy obiekt budowlany nie może być budowlą

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję burmistrza miasta określającą podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za poszczególne dni w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r. w kwocie 1342 zł. Kolegium stwierdziło, że podatnik w ramach własnej działalności, na podstawie umowy najmu prowadził sprzedaż na stanowisku w przenośnym pawilonie handlowym na terenie targowiska.

Spór sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy od przenośnego pawilonu powstaje obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości.

Zdaniem sądu organy podatkowe prawidłowo uznały, że przenośny pawilon nie jest trwale związany z gruntem. Nie podlega zatem, na mocy art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Pawilon jest bowiem obiektem tymczasowym, który określa w sposób odrębny art. 3 ust. 5 prawa budowlanego. Wynika to już wprost z nazwy pawilonu, która akcentuje nietrwały charakter związania z podłożem i mobilność pawilonu. Również z dokumentacji technicznej wynika taki charakter pawilonu.

W szczególności istotne - jak podkreślił sąd - jest stwierdzenie zawarte w opisie stanu technicznego pawilonu, z którego wynika, że został on posadowiony na poduszkach betonowych ustawionych na podłożu betonowym pokrytym asfaltem, co przesądza o braku trwałego połączenia z gruntem.

Sąd stwierdził więc, że ocena organu podatkowego dotycząca braku trwałego związania pawilonu z gruntem była właściwa. Co więcej, organy miały prawo dokonać takiej oceny samodzielnie, bez pomocy opinii biegłego specjalisty z dziedziny budownictwa.

Brak związania przedmiotowego pawilonu z gruntem oznacza w konsekwencji, że nie może być on uznany za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Gdyby zaś w takiej sytuacji, hipotetycznie, co jest jednak nieprawidłowe, przyjąć, że każdy obiekt budowlany może być uznany za tymczasowy w rozumieniu art. 3 pkt 5 prawa budowlanego, gdyż od kwalifikacji obiektu zależy jego przeznaczenie i właściwości, to i tak pozostawałoby to bez wpływu na rozstrzygnięcie. Artykuł 3 pkt 5 prawa budowlanego zawiera bowiem dwa odrębne stany. Jeden dotyczy obiektu budowlanego przeznaczonego do czasowego użytkowania, przewidzianego do przeniesienia lub rozbiórki. Drugi dotyczy obiektu budowlanego kwalifikowanego jako tymczasowy nie z uwagi na czas użytkowania (przeznaczenie), lecz wyłącznie z powodu braku trwałego związania z gruntem. Organy podatkowe uznały pawilon należący do skarżącego właśnie za taki obiekt. W tym zaś przypadku możliwość przyjęcia, że pawilon ten stanowi budowlę, jest z góry wykluczona.

W efekcie, jak orzekł sąd, organy podatkowe prawidłowo naliczyły skarżącemu opłatę targową.

Wyrok WSA w Łodzi z 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 527/11, nieprawomocny.

 Łukasz Zalewski