Organ podatkowy nie decyduje o stanie nieruchomości
Organ podatkowy, wydając decyzję dotyczącą zobowiązania w podatku od nieruchomości, musi wziąć pod uwagę stan techniczny budynku. Jeśli właściciel twierdzi, że budynku ze względów technicznych nie można wykorzystać, a organ podatkowy się z tym nie zgadza, to spór dotyczący stanu nieruchomości powinien rozstrzygnąć niezależny biegły
Przedsiębiorcy posiadający budynki mogą pomniejszyć swoje zobowiązania w podatku od nieruchomości, jeśli posiadane nieruchomości nie są i nie mogą być wykorzystane do prowadzonej działalności ze względów technicznych. Niestety wójtowie, burmistrzowie lub prezydenci miasta, którzy są organami podatkowymi w podatku od nieruchomości, często nie godzą się na zastosowanie niższej stawki.
Jeśli wójt, burmistrz lub prezydent miasta wdrożą postępowanie podatkowe w celu ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, to muszą wziąć pod uwagę również stan techniczny nieruchomości. Na ten obowiązek organu podatkowego zwrócił uwagę WSA w Łodzi (wyrok z 31 maja 2011 r., I SA/Łd 440/11, nieprawomocny). Sąd orzekł, że w sytuacji, gdy strona skarżąca w toku postępowania podatkowego przedstawia dane (opinie techniczne, protokoły, fotografie), które jej zdaniem świadczą o tym, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych, organ podatkowy nie może uchylić się od wyjaśnienia tej istotnej okoliczności.
Wyrok ten może być pomocny dla firm, które muszą udowadniać, że budynek jest w złym stanie technicznym. Wynika z niego, że gminne lub miejskie organy podatkowe nie są uprawnione do samodzielnej oceny stanu technicznego budynku, ponieważ nie posiadają one odpowiedniej wiedzy specjalistycznej z zakresu budownictwa. Pomocny w takiej sytuacji może być biegły posiadający taką wiedzę.
Jak wynika z art. 190 par. 1 i 2 Ordynacji podatkowej, strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. Strona ma też prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może np. zadawać pytania świadkom.
W omawianym wyroku sąd wyjaśnił jednak, że rola biegłego nie polega na wyjaśnianiu przepisów prawa podatkowego. Ma on pomóc organowi podatkowemu ustalić właściwy stan faktyczny budynku. Rolą organu podatkowego jest natomiast zastosowanie odpowiedniego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego.
Wyjaśnijmy, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W orzecznictwie sądy wskazują, że w sytuacji gdy budynek nie jest i nie może być wykorzystywany, ponieważ np. grozi zawaleniem, to nie oznacza to, że nie podlega opodatkowaniu. W takiej sytuacji zastosowanie znajdzie niższa stawka podatku, ustalona dla budynków pozostałych.
Inne okoliczności, które powodują, że podatnik nie może wykorzystać budynku do prowadzonej działalności, nie mają jednak wpływu na opodatkowanie najwyższą stawką. Jak orzekł WSA w Gdańsku (wyrok z 15 marca 2011 r., I SA/Gd 1170/10), pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych.
Przedsiębiorcy w postępowaniach podatkowych mogą jednak wykazać, że podatek w ogóle nie wystąpi. Dotyczy to sytuacji, gdy obiekt budowlany nie spełnia definicji budynku wynikającej z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy za budynek uważa się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz ma fundamenty i dach. Jeśli zatem budynek pozbawiony jest jednego z elementów wymienionych w definicji, to podatek w ogóle nie wystąpi.
Maksymalne stawki podatku od nieruchomości za 1 mkw. powierzchni użytkowej wynoszą:
21,05 zł (budynki związane z prowadzeniem działalności) oraz 7,06 zł (budynki pozostałe)
Łukasz Zalewski
Art. 1a ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.).
Art. 190 par. 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu