Od poddasza niższego niż dwa metry nie ma podatku

Za kondygnację uważa się poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. Poddasze niższe niż 2 m nie jest więc kondygnacją i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem (sygn. akt I SA/Kr 1461/08) uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji dotyczące podatku od nieruchomości za lata 2006 - 2008. Spór dotyczył uznania za kondygnację podlegającą opodatkowaniu poddasza budynku. Organy nie ustaliły jednak prawidłowo stanu faktycznego. Po wyroku organy podatkowe przeprowadziły postępowanie i ustalono, że poddasze nie może zostać uznane za kondygnację, ponieważ jego wysokość nie przekracza 2 m i nie spełnia wymogów technicznych pozwalających na uznanie go za kondygnację. Sprawa ponownie wróciła do sądu.

Sąd wyjaśnił, że spór dotyczył nie samego istnienia kondygnacji strychowej oficyny budynku, ale wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. W pierwszym wyroku nakazał organom podatkowym ustalić stan techniczny pomieszczenia oraz jego wymiary. Stan techniczny obiektu stanowi bowiem jeden z czynników rozstrzygających o tym, czy budynek lub jego część może zostać potraktowana dla celów ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego jako budynek związany z działalnością gospodarczą.

Prezydent miasta po wyroku wydał decyzje ustalające wysokość zobowiązania podatkowego za poszczególne lata. Powołał też biegłego, który po przeprowadzeniu oględzin spornego poddasza wydał opinię, zgodnie z którą pomieszczenie poddasza nie spełnia warunków pozwalających na uznanie go za kondygnację w rozumieniu przepisów rozporządzenia ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Co więcej, stwierdził, że nie można używać kondygnacji ze względu na jej stan techniczny, co oznacza, że przestaje ona być kondygnacją.

Sąd ponownie rozpoznając sprawę zgodził się, że powierzchnia poddasza nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jak uzasadniał, aby rozstrzygnąć, czy kondygnacja strychowa budynku oficyny spełnia wymogi uznania jej za kondygnację w rozumieniu przepisów prawa podatkowego, należy posłużyć się normami techniczno-budowlanymi, do których odsyła art. 1a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W rozumieniu par. 3 pkt 16 rozporządzenia ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m.

Posłużenie się pojęciem kondygnacja w znaczeniu potocznym, jak chce tego skarżący, mogłoby prowadzić do absurdu, ponieważ np. już 2-cm część czegoś położona nad lub pod inną stanowiłaby kondygnację.

Za brakiem możliwości uznania za kondygnację przemawiały również ustalenia organu wynikające z oględzin. Stwierdzono, że ściany boczne ceglane w części strychowej o grubości 1/2 cegły zostały wzmocnione pilastrami, podczas remontu wykonano ściankę kolankową z pustaków ceramicznych w celu podniesienia wysokości strychu w niższej części do 1,0 m. Strop pod pomieszczeniem strychu składa się z samych belek drewnianych, do których od dołu zamocowano płyty kartonowo-gipsowe (nieognioodporne) w odstępach co 1,5 m. Strop nie ma podłogi ani warstw izolacyjnych, tylko kilka luźno ułożonych płyt paździerzowych przestawnych o szerokości średnio ok. 25 - 30 cm.

Wyrok WSA w Krakowie z 16 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1430/10, nieprawomocny

Opr. Łukasz Zalewski