Spółdzielnia nie zapłaci podatku od ekogroszku

Spółdzielnia jako podmiot zajmujący się dostarczaniem dla swoich mieszkańców centralnego ogrzewania i ciepłej wody wykorzystuje w tym celu węgiel ekogroszek. W Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) jest ona zarejestrowana pod numerem 6832Z, tj. zarządzanie nieruchomościami na zlecenie. Spółdzielnia nie prowadzi żadnej innej działalności zarobkowej oraz żaden z mieszkańców osiedla nie ma zarejestrowanej działalności gospodarczej.

Podatnik jest zakładem energochłonnym w rozumieniu art. 31a ust. 10 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 108, poz. 626 z późn. zm.), tj. udział zakupu wyrobów węglowych (ekogroszek) w wartości produkcji sprzedanej wynosi więcej niż 10 proc. w skali roku 2011. Czy spółdzielnia będąc stroną kupującą (i niebędącą pośrednikiem w składzie węglowym), powinna ponosić koszty zakupu węgla zwiększone o podatek akcyzowy?

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1a ustawy o podatku akcyzowym użyte w ustawie określenia oznaczają: wyroby węglowe - wyroby energetyczne, określone w poz. 19 - 21 załącznika nr 1 do ustawy.

W poz. 19 załącznika nr 1 do wspomnianej ustawy, zawierającego wykaz wyrobów akcyzowych, wskazano na wyroby oznaczone kodem CN ex 2701, tj. węgiel, brykiety, brykietki i podobne paliwa stałe wytwarzane z węgla - jeżeli są przeznaczone do celów opałowych. Przeznaczenie węgla do celów opałowych pozwala zaliczyć go do wyrobów akcyzowych.

Zasadą jest, że obrót wyrobami akcyzowymi objęty jest opodatkowaniem. Natomiast w świetle art. 9a ust. 1 pkt 6 ustawy akcyzowej użycie wyrobów węglowych do celów innych niż wskazane w art. 31a ust. 2 tej ustawy podlega opodatkowaniu.

Zatem art. 31a ust. 2 ustawy akcyzowej wymienia, na jakie cele (w tym przypadku uprzywilejowane zwolnieniem) mogą zostać przeznaczone wyroby węglowe. Natomiast podmiotem uprawnionym do zwolnienia jest, zgodnie z art. 31a ust. 1 pkt 1 tej ustawy, podmiot korzystający ze zwolnień wskazanych w ust. 2 tego przepisu - zwalnia się bowiem z akcyzy sprzedaż wyrobów węglowych na terytorium kraju przez pośredniczący podmiot węglowy podmiotowi korzystającemu ze zwolnienia.

Podmiot zużywający to w podmiot mający miejsce zamieszkania, siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, który wyroby akcyzowe objęte zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie zużywa na cele uprawniające do zwolnienia.

W konsekwencji podmiot zużywający wyroby węglowe korzysta ze zwolnienia, jeśli zużyje je do jednego ze wskazanych w ust. 2 celów.

Przepis art. 31a ust. 2 pkt 8 ustawy akcyzowej stanowi, że zwalnia się z akcyzy wyroby węglowe zużywane przez zakłady energochłonne do celów opałowych.

Przez zakłady energochłonne rozumie się podmioty, u których udział zakupu wyrobów węglowych w wartości produkcji sprzedanej wynosi nie mniej niż 10 proc. w skali roku poprzedzającego rok, w odniesieniu do którego jest ustalany procentowy udział. Zakład energochłonny nie może być mniejszy niż zorganizowana część przedsiębiorstwa rozumiana jako organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Spółdzielnia może więc korzystać ze zwolnienia z akcyzy wyrobów węglowych zużywanych do celów opałowych jako zakład energochłonny. Nie poniesie zatem kosztów podatku akcyzowego.

Oprac. Ewa Matyszewska

dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 30 marca 2012 r. (nr ILPP3/443-26/12-3/TW).

KOMENTARZ EKSPERTA

@RY1@i02/2012/079/i02.2012.079.07100040b.803.jpg@RY2@

Wojciech Krok, doradca podatkowy w Parulski & Wspólnicy Doradcy Podatkowi

Interpretacja jest niewątpliwie prawidłowa i potwierdza fakt wynikający w sposób niezbity z przepisów. Podmiot, dla którego koszty zakupu węgla wynoszą więcej niż 10 proc. wartości produkcji, jest zakładem energochłonnym, a zużywany przezeń węgiel podlega zwolnieniu z akcyzy. Problemem jest natomiast definicja wartości produkcji, o którą wnioskodawca nie zapytał ministra finansów. Termin ten nie został zdefiniowany w przepisach podatkowych. W celu jego interpretacji trzeba odwołać się do innych aktów prawnych, np. do dyrektywy energetycznej. Z przepisów dyrektywy wynika np., że do wartości produkcji nie wlicza się towarów i usług nabytych w celu odsprzedaży. Kwestia interpretacji tego pojęcia dla konkretnych stanów faktycznych budzi istotne wątpliwości. Byłoby pożądane, gdyby minister wyjaśnił je w drodze interpretacji ogólnej.