Ośrodek kultury jako inkasent opłaty targowej ma prawo do wynagrodzenia

Z art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.) wynika, że rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Pobiera się ją od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Przy czym targowiskami są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. Opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach. Co istotne, tę opłatę pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.

W orzecznictwie sądowym akcentuje się, że rada gminy w drodze uchwały określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Podjęcie uchwały w tej sprawie jest niejako naturalną koniecznością wynikającą z wprowadzenia opłaty targowej na terenie danej gminy. Zarazem bez takiej uchwały nie jest możliwe pobieranie opłaty targowej, gdyż to właśnie z niej (a nie z ustawy) wynikają konkretne stawki tej należności. Uchwała jest więc samoistnym źródłem obowiązku zapłaty opłaty targowej w określonej wysokości i już chociażby z tego powodu powinna stanowić zupełną i kompleksową regulację tej materii (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 30 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1619/19).