Kartoteka jest podstawą do ustalenia wymiaru podatku

Formą uwidocznienia danych zawartych w ewidencji jest kartoteka budynku, gdyż stanowi raport sporządzony na podstawie danych ewidencyjnych.

Prezydent miasta określił spółce z o.o. wysokość podatku od nieruchomości za 2007 rok. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w deklaracji spółki zastosowano stawki dla budynków mieszkalnych i gruntu pozostałego (nabyto budynki dawnego szpitala). Spółka zakwestionowała przyjętą do opodatkowania wielkość powierzchni budynku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję prezydenta. Wyjaśniło, że zgodnie z wypisem z kartoteki budynku jest to budynek szpitala i zakładów opieki medycznej, a jego powierzchnia użytkowa wynosi 2881,40 mkw. Zgodnie z art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę rozstrzygnięć podatkowych. Mają one przy tym walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), wobec czego ich zmiana może nastąpić wyłącznie w trybie odrębnego postępowania administracyjnego, nieprowadzonego przy tym przez organy podatkowe.

Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zarzuciła, że podstawą do opodatkowania jest powierzchnia budynku, która powinna być ustalona indywidualnie w drodze fizycznego pomiaru danego obiektu, a wątpliwości dotyczące powierzchni zabudowy należy, zgodnie z art. 197 Ordynacji podatkowej, wyjaśniać za pomocą opinii biegłego. WSA wyrokiem z 9 grudnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Po 760/09) oddalił skargę. Uznał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej, na którego podstawie należy dokonywać odpowiedniego wymiaru podatkowego. Aktualne dane z ewidencji mają przy tym charakter bezwzględnie wiążący dla organu podatkowego, wobec czego w postępowaniu podatkowym nie ma on uprawnień do dokonywania własnych ustaleń faktycznych co do istnienia, wielkości czy klasyfikacji nieruchomości ujawnionych w ewidencji - uzasadnił sąd. Spółka złożyła kasację do NSA, ale sąd jej nie uwzględnił.

Sąd orzekł, że żaden ze wskazanych przez spółkę przepisów nie przewiduje, że podstawą opodatkowania będzie powierzchnia budynku ustalona każdorazowo w drodze fizycznego pomiaru. Gdyby przyjąć tok rozumowania skarżącego, ustawa podatkowa musiałaby przewidywać szczególne procedury o charakterze technicznym, nakazujące organom podatkowym czy też innym uprawnionym podmiotom dokonywanie stosownych pomiarów. Ponadto z art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. c prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika, że kartoteki stanowią jedną z form wizualizacji danych zgromadzonych w bazie prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego, będącego częścią operatu ewidencyjnego. Dlatego też za całkowicie chybione uznać należy twierdzenia skarżącego, jakoby powierzchnia użytkowa budynku uwidoczniona w kartotece budynków nie miała charakteru danej ewidencyjnej, skoro kartoteka ze swej istoty jest formą uwidocznienia danych zawartych w ewidencji - uzasadnił NSA.

z 5 marca 2013 r. (sygn. akt II FSK 1399/11), prawomocny

KOMENTARZ EKSPERTA

@RY1@i02/2013/130/i02.2013.130.071000300.802.jpg@RY2@

Piotr Kwaśny doradca podatkowy, ASB Tax

Omawiany wyrok pokazuje, że organy podatkowe i sąd skierowały swoją uwagę na ocenę sprawy z perspektywy prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz uznania, iż "kartoteka ewidencyjna jest w istocie raportem obrazującym dane ewidencyjne". Z formalnego punktu widzenia teza wyroku NSA jest prawidłowa, gdyż kartoteka budynku zawiera dane ewidencyjne. Zawarte w niej informacje nie mogą jednak stanowić podstawy do określenia powierzchni użytkowej, gdyż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.) wyraźnie wskazuje, jak powinna być liczona powierzchnia użytkowa dla potrzeb podatku od nieruchomości. Precyzyjne przepisy, które mają zastosowanie w tym przypadku, można znaleźć w art. 1a pkt 5 tej ustawy. Wyjaśnia ona, że za powierzchnię użytkową można uznać powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach. W skład tej powierzchni wchodzą też garaże podziemne, piwnice, sutereny oraz poddasza użytkowe. Nie zalicza się jednak klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem sądu, które sugeruje, że powierzchnia użytkowa wyliczana według innych zasad, w zależności od potrzeb, może stanowić podstawę opodatkowania dla podatku od nieruchomości. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych powinna mieć charakter rozstrzygający.

Oprac. Przemysław Molik