Rozstrzygnięcia nie tylko w decyzji

Adresatem są strony oraz inni uczestnicy

Rozstrzygnięcia indywidualne wydawane przez organy podatkowe zapadają nie tylko w formie decyzji, ale i postanowień. Te ostatnie - co do zasady - nie rozstrzygają jednak o istocie sprawy, a więc nie przesądzają o jej meritum. Jak stanowi art. 216 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wydaje postanowienia w toku postępowania. Ich cechą charakterystyczną jest ściśle proceduralny charakter. Postanowienia dotyczą bowiem poszczególnych kwestii wynikających w trakcie prowadzonego postępowania, co więcej - samo postępowanie inicjowane jest także w formie postanowienia.

Cechy wspólne i różnice

Cechami wspólnymi postanowienia i decyzji jest przede wszystkim to, że oba są aktami indywidualnymi i zewnętrznymi. Stanowią władcze i jednostronne rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach stron postępowania podatkowego. Zupełnie inny jest jednak ich przedmiot. Różnią się także gronem adresatów - w przypadku postanowień jest ono szersze, a także trybem zaskarżania, o czym będzie mowa w dalszej części.

Zasadą jest, że organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Rozstrzyga ona sprawę co do istoty albo w inny sposób kończy postępowanie (np. umarza je), co wynika z art. 207 Ordynacji podatkowej. Postanowienie ma z kolei stricte procesowy charakter (poza pewnymi wyjątkami). W ten sposób rozstrzygane są kwestie dotyczące m.in. kosztów postępowania, połączenia postępowań, zawieszenia postępowania, wstrzymania wykonania decyzji podatkowej, odmowy zmiany zakresu postępowania czy przywrócenia terminu. Postanowienia nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy Ordynacji podatkowej stanowią inaczej. Do takich wyjątków zaliczyć można np.: postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 Ordynacji podatkowej) czy odmowie sprostowania lub uzupełnienia decyzji (art. 213 par. 5 Ordynacji podatkowej).

Istotna różnica między postanowieniem a decyzją jest również taka, że decyzje podatkowe są kierowane do stron postępowania, z kolei postanowienia mogą być adresowane również do innych jego uczestników, np. biegłych, świadków. Dobrym przykładem takiego postanowienia jest to rozstrzygające o kwestiach porządkowych. Zgodnie z art. 262 Ordynacji podatkowej na stronę, pełnomocnika, świadka lub biegłego można nałożyć w formie postanowienia karę porządkową, jeżeli mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego nie stawili się osobiście, bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań czy wydania opinii lub bez zezwolenia opuścili miejsce przeprowadzania czynności. Ukarać można także inne osoby, które odmówiły wydania w postępowaniu przedmiotu oględzin, a także uczestników rozprawy podatkowej, którzy poprzez niewłaściwe zachowanie utrudniają jej przeprowadzenie.

Warto wskazać, że postanowienia wydawane są nie tylko w toku postępowania podatkowego, o którym mowa w dziale IV Ordynacji podatkowej (na co wskazywałoby brzmienie art. 216). Zapadają także m.in. w odrębnym postępowaniu dotyczącym wydawania zaświadczeń regulowanym w dziale VIIIa Ordynacji podatkowej (zgodnie z art. 306c odmowa wydania zaświadczenia następuje w drodze postanowienia) czy też dotyczącym wydawania interpretacji podatkowych (w sprawie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie). Generalnie podstawą prawną wydawania postanowień w sprawach podatkowych są przepisy Ordynacji podatkowej, a nie przepisy materialnego prawa podatkowego.

Konieczne elementy

Treść postanowienia określona została w art. 217 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z tego przepisu, postanowienie wydawane przez organy podatkowe powinno zawierać:

●oznaczenie organu podatkowego;

●datę jego wydania;

●oznaczenie adresata (strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu);

●powołanie podstawy prawnej;

●rozstrzygnięcie;

●pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego;

●podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego.

Porównując niezbędne elementy postanowienia z tymi, jakie powinna zawierać decyzja podatkowa (art. 210 Ordynacji podatkowej), stwierdzić trzeba, że zasadniczo pokrywają się one. Niewielkie różnice - związane ze specyfiką postanowień - dotyczą określenia zakresu adresatów i trybu odwoławczego.

Z kolei to, czego brakuje w przypadku postanowień, to obligatoryjne uzasadnienie. Postanowienie zawiera bowiem uzasadnienie (faktyczne i prawne), tylko jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, a także gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.

Najważniejszy element postanowienia to rozstrzygnięcie, gdyż to w nim dochodzi do konkretyzacji prawa, do stwierdzenia o prawach lub obowiązkach strony. Powinno być ono sformułowane jasno i precyzyjnie, bez możliwości różnej interpretacji, tak aby było zrozumiałe bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem postanowienia. Takie wytyczne odnośnie do treści rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu podał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 20 lipca 2010 r. (sygn. akt I SA/Kr 831/10). Sprawa dotyczyła postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd podkreślił, że istotą takiego postanowienia jest to, że decyzje w nim określone kierowane są do wykonania w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeszcze zanim uzyskają walor ostateczności. Jest to więc bardzo daleka ingerencja w prawa i obowiązki strony, bowiem zezwala na wykonanie decyzji jeszcze przed poddaniem jej kontroli instancyjnej. Organy egzekucyjne nie mogą mieć więc żadnych wątpliwości co do tego, która decyzja otrzymała rygor natychmiastowej wykonalności i która decyzja podlega wykonaniu. W sprawie, której dotyczył przywołany wyrok, rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniach budziło wątpliwości, gdyż nie można było jednoznacznie ustalić, którym decyzjom nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Postanowienie, które nie odpowiada ustawowym wymogom, można w niektórych wypadkach uzupełnić. Uzupełnienie postanowienia może dotyczyć tylko niektórych jego składników, a mianowicie: rozstrzygnięcia lub pouczeń co do prawa odwołania. Nie może ono natomiast dotyczyć innych elementów postanowienia wymienionych w art. 217 Ordynacji podatkowej. Wyjaśniał to WSA w Gdańsku w wyroku z 21 lipca 2009 r. (sygn. akt I SA/Gd 287/09). Nie ma zatem podstaw, aby treść postanowienia została uzupełniona o pouczenia o uprawnieniach przysługujących stronie w toku toczącego się postępowania. Jakkolwiek organy podatkowe muszą udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego, to jednak brak tego rodzaju informacji podlega uzupełnieniu tylko wówczas, gdy informacje te miałyby odnosić się do kwestii związanych z trybem odwoławczym.

Odpowiednie stosowanie przepisów

Do postanowień stosuje się odpowiednio niektóre przepisy odnoszące się do decyzji. Zakres tego odesłania został określony w art. 219 Ordynacji podatkowej. I tak do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące:

●przesłanek umorzenia postępowania (art. 208);

●dodatkowych elementów rozstrzygnięcia (art. 210, elementy decyzji par. 2a i par. 3);

●treści uzasadnienia faktycznego i prawnego (art. 210 par. 4);

●możliwości odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia (art. 210 par. 5);

●doręczenia w formie pisemnej (art. 211);

●związania organu rozstrzygnięciem z chwilą jego doręczenia stronie (art. 212);

●uzupełnienia lub sprostowania (art. 213);

●zasady, iż błędne pouczenie co do trybu odwoławczego nie może szkodzić stronie (art. 214);

●prostowania oczywistych omyłek (art. 215).

Dodatkowo do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz do postanowień regulowanych w art. 228 Ordynacji podatkowej (o niedopuszczalności odwołania, uchybieniu terminu do jego wniesienia, pozostawiających odwoływanie bez rozpatrzenia ze względu na niespełnienie warunków) stosuje się również przepisy o instytucji wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności.

Pierwsze imię wystarczy

Jak wskazał WSA w Łodzi w wyroku z 26 listopada 2010 r. (sygn. akt I SA/Łd 674/10), oznaczenie w postanowieniu strony jednym imieniem jest wystarczające dla prawidłowej jej identyfikacji. Pominięcie drugiego imienia skarżącego nie powoduje konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego takiego postanowienia, zwłaszcza że obok pierwszego imienia i nazwiska skarżącego w postanowieniu i poprzedzającym je postanowieniu organu I instancji znajduje się dokładny adres z podaniem kodu pocztowego oraz numerem identyfikacji podatkowej.

Podstawa prawna

Art. 216, art. 217, art. 219 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.).

Sąd administracyjny zweryfikuje postanowienie

O tym, jakie postanowienia podlegają zaskarżeniu do WSA, stanowi art. 3 par. 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem kontrola sądowa działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Tam, gdzie istnieje możliwość złożenia zażalenia na postanowienie Ordynacja podatkowa stanowi o tym wprost. Przykładem jest postanowienie o zawieszeniu postępowania lub nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podatnik składa zażalenie do organu odwoławczego za pośrednictwem tego urzędu, który postanowienie wydał. Rozstrzygnięcie postępowania toczącego się wskutek złożenia zażalenia zapada również w formie postanowienia. Na takie ostateczne postanowienie wydane w trybie odwoławczym stronie przysługuje prawo wniesienia skargi za pośrednictwem organu odwoławczego do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być również postanowienia kończące postępowanie w danej sprawie, a jednocześnie takie, na które podatnikowi nie przysługuje zażalenie w postępowaniu odwoławczym. Do takich postanowień można zaliczyć np. postanowienie o niedopuszczalności odwołania czy też stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 Ordynacji podatkowej). Postanowienia w tych sprawach są ostateczne, a zatem nie można wnieść na nie zażalenia. Przysługuje na nie jednak skarga do sądu administracyjnego.

Skargę na postanowienia wnosi się do WSA na ogólnych zasadach. Termin wynosi więc 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Może on jednak w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać:

●wskazanie zaskarżonego postanowienia;

●oznaczenie organu, który je wydał;

●określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Wniesienie skargi zasadniczo nie wstrzymuje wykonania postanowienia. Organ, który je wydał, może jednak wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, jego wykonanie w całości lub w części. Z kolei już po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania rozstrzygnięcia w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zażalenie nie zawsze może być zastosowane

Jest rzeczą naturalną, że nie każde postanowienie wydane w toku postępowania podatkowego odpowiada interesowi strony, której dotyczy. Przepisy Ordynacji podatkowej dają więc podatnikom instrumenty służące kwestionowaniu postanowień w administracyjnym toku instancji (a więc do organu podatkowego wyższego stopnia). Narzędzia te mogą być różne. Podstawowym środkiem zaskarżania postanowień jest zażalenie. Postanowienie, na które zażalenia wnieść nie można, podatnik może zaskarżyć w odwołaniu od wydanej w jego sprawie decyzji podatkowej.

Ustawowe uprawnienie

Na postanowienie wydane w toku postępowania podatkowego przysługuje zażalenie, ale tylko wtedy gdy ustawa tak stanowi (art. 236 par. 1 Ordynacji podatkowej). Jeśli takiego trybu Ordynacja podatkowa wprost nie przewiduje, to oznacza, że zażalenia wnieść nie można. Tryb zażaleniowy różni się więc zasadniczo od kwestionowania decyzji, gdzie zasadą jest to, że można wnieść od niej odwołanie. Zażalenie przysługuje stronie postępowania, a także innym jego uczestnikom, jeśli postanowienie jest do nich adresowane.

Brak dopuszczalności zażalenia nie oznacza bezwzględnego braku możliwości kontroli wykonywania administracji publicznej. Zaskarżalność postanowień w sprawach incydentalnych gwarantuje bowiem przepis art. 237 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z nim stronie służy prawo wniesienia zarzutów w odwołaniu od decyzji na postanowienie organu, na które nie służy zażalenie. W praktyce oznacza to, że w przypadku ewentualnego podniesienia w odwołaniu zarzutów przeciwko wydanemu w postępowaniu postanowieniu zarzuty te będą rozpatrzone łącznie z wniesionym odwołaniem. Warto wskazać, że uprawnienie do kwestionowania w tym trybie postanowień przysługuje tylko stronie. W sytuacji gdyby jednak strona wniosła zażalenie na postanowienie niezaskarżalne, organ odwoławczy zobowiązany jest stwierdzić jego niedopuszczalność (art. 228 Ordynacji podatkowej).

Termin wniesienia

Na wniesienie zażalenia podatnik ma tylko 7 dni od daty jego doręczenia (dla porównania termin do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej wynosi 14 dni). Środek ten wnosi się do dyrektora izby skarbowej za pośrednictwem organu pierwszej instancji, który postanowienie wydał, a więc naczelnika urzędu skarbowego, dyrektora urzędu kontroli skarbowej lub dyrektora izby skarbowej. Zażalenie należy sporządzić samodzielnie (nie obowiązują druki urzędowe) i złożyć bezpośrednio w siedzibie organu pierwszej instancji lub nadać listem na poczcie.

Trzeba pamiętać, że termin złożenia zażalenia będzie zachowany, jeżeli przed jego upływem zażalenie zostanie nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Zażalenie można też złożyć w formie dokumentu elektronicznego - uwierzytelnionego przy użyciu kwalifikowanego certyfikatu (tj. podpisanego za pomocą bezpiecznego podpisu elektronicznego) poprzez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego I instancji (dostępna na platformie ePuap).

Organ, do którego wpłynęło zażalenie, ma obowiązek przekazać je, wraz z aktami sprawy, organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania zażalenia (chyba że organ I instancji rozpatrzy je we własnym zakresie). Organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów i poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich.

Załatwienie sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania zażalenia przez organ odwoławczy. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ odwoławczy powinien zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

Dyrektor izby skarbowej wydaje rozstrzygnięcie, które ma również formę postanowienia. Postępowanie zażaleniowe może być załatwione na różne sposoby. Określone one zostały w art. 233 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy może więc utrzymać w mocy postanowienie organu I instancji. W przeciwnym wypadku uchyla postanowienie organu pierwszej instancji:

- w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając to postanowienie - umarza postępowanie w sprawie,

- w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi I instancji, jeżeli postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.

Ponadto dyrektor izby skarbowej może uchylić w całości postanowienie organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

I wreszcie organ odwoławczy może umorzyć postępowanie zażaleniowe (gdy stało się one bezprzedmiotowe).

Zdarza się i tak, że organ odwoławczy w ogóle nie rozpatrzy zażalenia. Może bowiem stwierdzić w formie postanowienia: niedopuszczalność zażalenia, uchybienie terminowi do jego wniesienia lub pozostawić je bez rozpoznania z uwagi na niespełnienie warunków formalnych (np. brak zarzutów, istoty żądania).

Doręczenie na piśmie

W przypadku postanowień zasadą jest ich ustne ogłaszanie (z czynności tej powinien zostać sporządzony protokół). Jeśli jednak od rozstrzygnięcia wydanego w formie postanowienia służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, trzeba je doręczyć adresatowi na piśmie. Powinno się w nim znaleźć pouczenie o możliwości i trybie zaskarżenia. Kwestia pouczania stron może niekiedy budzić wątpliwości.

W art. 217 par. 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej ustawodawca wskazał, że w postanowieniu należy zawrzeć pouczenie co do tego, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego. W ocenie WSA w Gdańsku (wyrok z 21 lipca 2009 r.; sygn. akt I SA/Gd 287/09) normy tej nie należy jednak rozumieć w ten sposób, że organ podatkowy w każdym wypadku powinien oznaczać wszystkie przewidziane ustawą środki zaskarżenia wraz ze wskazaniem, który z nich jest, a który nie jest tym środkiem, za pomocą którego możliwe jest poddanie orzeczenia kontroli administracyjnej lub sądowej. Obowiązek organu zawarcia stosownego pouczenia odnosi się do tych sytuacji, gdy zachodzi konieczność pouczenia strony o prawie do wniesienia środka zaskarżenia, albowiem zgodnie z przepisami prawa środek taki stronie przysługuje. Obowiązkiem organu jest przy tym pouczenie o prawie do wniesienia konkretnego środka zaskarżenia, poprzez wskazanie tego, jaki to środek i jaki jest tryb jego wnoszenia. Ponieważ pouczenie organu ma zawierać pozytywne wskazanie co do możliwości wniesienia środka zaskarżenia, to w konsekwencji tylko w tym zakresie można się domagać uzupełnia postanowienia, które nie spełnia takiego wymogu. Żądanie uzupełnienia postanowienia o pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu zdaniem sądu jest więc zasadne tylko wówczas, gdy od danego postanowienia taki środek zaskarżenia stronie służy. Jeśli natomiast od postanowienia środek taki nie przysługuje, uznać należy, że organ podatkowy powinien odmówić uzupełnienia postanowienia.

WAŻNE

Postanowienia, na które służy zażalenie, mogą być wzruszone w trybie nadzwyczajnym, a więc w drodze wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności. W tym zakresie odpowiednie zastosowanie mają przepisy art. 240-249 oraz art. 252 Ordynacji podatkowej

Odmowa wglądu do akt sprawy

W praktyce wątpliwości budzi kwestia wnoszenia zażalenia na odmowę umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów. Problem rozstrzygał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 grudnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 898/11).

Wyjaśnijmy, że przepisy Ordynacji podatkowej zawierają w art. 178 gwarancje dotyczące zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym poprzez wgląd do akt sprawy. Uprawnienie to jest realizowane poprzez sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów, a także poprzez żądanie wydania z akt uwierzytelnionych odpisów oraz poprzez uwierzytelnienie posiadanych przez stronę odpisów lub kopii akt sprawy. Jak podkreślił w przywołanym wyroku NSA, art. 178 Ordynacji podatkowej nie zawiera norm przewidujących wniesienie zażalenia na odmowę spełnienia żądań, o których mowa powyżej. Sąd zwrócił uwagę, że instytucję zażalenia ustawodawca przewiduje jedynie w przypadku dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, lecz objętych ochroną tajemnicy państwowej, a także dokumentów wyłączonych z akt przez organ podatkowy ze względu na interes publiczny. Wynika to wprost z art. 179 par. 3 Ordynacji podatkowej. W razie bowiem odmowy zapoznania się z takimi dokumentami, a także w razie odmowy sporządzenia z tych dokumentów notatek, kopii, odpisów, uwierzytelnienia odpisów i kopii, wydania uwierzytelnionych odpisów, stronie przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia. W ocenie sądu analiza przepisów art. 178 i art. 179 Ordynacji podatkowej ewidentnie wskazuje więc, że na postanowienie wydane na podstawie art. 178 par. 1 Ordynacji podatkowej zażalenie nie przysługuje.

Co można kwestionować...

Zażalenie przysługuje na postanowienie o:

● połączeniu postępowań (art. 166 par. 2);

● przywróceniu terminu (art. 163 par. 3);

● odmowie wszczęcia postępowania (art. 165a par. 2);

● pozostawieniu podania bez rozpatrzenia (art. 169 par. 4);

● zwrocie podania wniesionego do organu niewłaściwego, gdy organu właściwego ustalić nie można (art. 171 par. 3);

● zawieszeniu postępowania (art. 201 par. 3);

● odmowie wszczęcia zawieszonego postępowania (art. 205 par. 2);

● zajęciu stanowiska przez inny organ przed wydaniem decyzji (art. 209 par. 5);

● sprostowaniu i wyjaśnieniu (art. 215 par. 3);

● nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 239b par. 4);

● nałożeniu kary porządkowej (art. 262);

● obciążeniu dodatkowymi kosztami postępowania (art. 268 par. 3);

● kosztach postępowania (art. 270a);

● odmowie wydania zaświadczenia (art. 306c).

...a czego nie

Zażalenie nie przysługuje na postanowienie o:

● wszczęciu postępowania podatkowego z urzędu (art. 165 par. 2);

● niedopuszczalności odwołania (art. 228 par. 1 pkt 1);

● uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 228 par. 1 pkt 2);

● pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia (art. 228 par. 1 pkt 3);

● wznowieniu postępowania (art. 243 par. 1).

Tryb odwoławczy od postanowień organu podatkowego I instancji

Kto może wnieść zażalenie:

● strony (podatnicy, płatnicy, inkasenci lub ich następcy prawni) i inni uczestniczy postępowania;

● osoby trzecie odpowiedzialne za zaległości podatkowe, których dotyczy postanowienie.

Co powinno zawierać:

● dane wnoszącego, w tym identyfikator podatkowy i adres,

● wskazanie właściwego organu odwoławczego,

● określenie zaskarżonego postanowienia: numer, datę wydania, rodzaj sprawy (przedmiot),

● zarzuty przeciw postanowieniu, określenie istoty i zakresu żądania oraz jego uzasadnienie,

● datę i podpis wnoszącego zażalenie.

Czy trzeba zapłacić:

● nie, jednak w przypadku złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa, jego odpisu, wypisu albo kopii należy uiścić opłatę skarbową w wysokości 17 zł.

Podstawa prawna

Art. 236-239 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.).

Magdalena Majkowska