Fiskus nie rozstrzyga, do jakiej kategorii należy droga

Stwierdzenie, czy droga jest drogą publiczną bądź drogą wewnętrzną, nie może następować w drodze interpretacji prawa podatkowego. Kwalifikowanie dróg do poszczególnych kategorii zastrzeżono do kompetencji innych organów.

Spółka wystąpiła o interpretację prawa podatkowego. Wyjaśniła, że powstała w celu przyśpieszenia rozwoju gospodarczego regionu, na gruntach wniesionych aportem przez akcjonariuszy (tj. samorządy oraz Skarb Państwa). Z własnych środków wybudowała infrastrukturę gospodarczą: wodociągi, kanalizację sanitarną oraz drogi. Drogi wykorzystywane są zarówno przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terenie strefy, jak i przez osoby trzecie. Odbywa się po nich nieskrępowany ruch, m.in. jeżdżą nimi autobusy komunikacji miejskiej. Drogi stanowią zorganizowaną całość i są połączone z innymi drogami publicznymi. Spółka zapytała, czy powinna płacić podatek od nieruchomości od gruntów zajętych pod pasy drogowe. W jej ocenie nie. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm., dalej u.p.o.l.) podatkowi od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych, w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, oraz zlokalizowane w nich budowle.

Organ podatkowy wyjaśnił jednak, że spółka powinna płacić podatek według stawki obowiązującej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a od budowli – 2 proc. ich wartości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił skargę spółki. W jego ocenie interpretacja jest nieadekwatna do wniosku podatniczki. Przede wszystkim sąd zauważył, że rozstrzygnięcie czy droga jest czy nie jest drogą publiczną bądź drogą wewnętrzną, nie może następować w drodze interpretacji prawa podatkowego. Kwalifikowanie dróg do poszczególnych kategorii zastrzeżono do kompetencji innych organów.

Interpretacja miała dotyczyć sytuacji, gdy wobec wybudowanych przez spółkę dróg nie został podjęty akt o zaliczeniu ich do dróg publicznych. W ocenie WSA należało stwierdzić, czy mimo położenia w ciągu dróg publicznych, grunty zajęte pod pasy drogowe oraz zlokalizowane w nich budowle objęte są zwolnieniem podatkowym.

Sąd zauważył, że zwolnieniem nie są jednak objęte grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Zatem nawet przymiot drogi publicznej nie zawsze będzie decydować o zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Organ powinien więc w interpretacji rozstrzygnąć, czy grunty będą podlegać zwolnieniu podatkowemu ze względu na sposób ich wykorzystywania. Należy przy tym pamiętać o rozróżnieniu pojęć: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i grunty zajęte na działalność gospodarczą.

Zaskarżona interpretacja powoływała się na ewidencję gruntów i budynków, w której przedmiotowe grunty zakwalifikowane są jako droga. Sąd wskazał, że w aktach nie znajduje się jednak żaden dokument, z którego miałoby to wynikać (wypis z ewidencji). Podkreślił, że przy określaniu zakresu wyłączenia z opodatkowania nie ma zastosowania art. 21 ustawy z 27 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 z późn. zm.). Przepis podatkowy posługuje się trzema pojęciami określającymi przedmiot opodatkowania: pas drogowy, droga publiczna i zlokalizowane w nich budowle. Przepisy dotyczące ewidencji gruntów nie określają pojęcia pas drogowy. Również ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęć pas drogowy i droga. W ocenie sądu na gruncie przepisów podatkowych zasadne jest odwoływanie się do definicji tych pojęć w ustawie o drogach publicznych.