Podatnik musi udowodnić spłatę
STAN FAKTYCZNY - Na początku 2010 roku podatnik zwrócił się do urzędu skarbowego z prośbą o rozłożenie na 36 rat zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. We wniosku zaproponował termin spłat rat do końca każdego miesiąca, a pierwszej raty w ciągu jednego miesiąca od daty doręczenia decyzji o ich przyznaniu. Dłużnik wyjaśnił, że jego sytuacja finansowa nie pozwala na jednorazowe uiszczenie całości zaległości podatkowych. Próba natychmiastowego wyegzekwowania należnych organowi kwot pozbawi go i jego rodzinę środków niezbędnych do życia.
Organy podatkowe obu instancji odmówiły jednak przyznania ulgi uznaniowej. W ocenie fiskusa sytuacja podatnika nie uzasadnia jej przyznania. A gdyby nawet organ przychylił się do prośby podatnika, to wysokość miesięcznej raty wyniosłaby ok. 5 tys. zł, co przekracza możliwości płatnicze jego i rodziny.
Ostatecznie sprawa trafiła na wokandę sądu. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie uwzględnił skargi podatnika. Sąd przypomniał, że decyzja o rozłożeniu na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę ma charakter uznaniowy. Inaczej mówiąc organ może, ale nie musi przyznawać ulgi, nawet jeśli uzna, że zachodzą do tego przesłanki. Jak podkreślił WSA, to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że spełnione są przesłanki jego przyznania.
Sąd zauważył, że problemy podatnika z regulowaniem należności podatkowych nie wynikały z nadzwyczajnych zdarzeń losowych. Wręcz przeciwnie, to skarżący swoim działaniem doprowadził do sytuacji, w której ma do spłaty ponad 170 tys. zł. W sytuacji gdy podatnik nie wywiązuje się z ciążącego na nim obowiązku, z własnej woli i na skutek własnych, świadomych działań prowadzi do powstania odsetek od zaległości podatkowe, organy podatkowe słusznie uznały, że nie ma podstaw do przyznania ulgi.
Ponadto, zdaniem sądu, organy podatkowe nie mogą kierować się domniemaniem, że podatnik w jakiś sposób zdobędzie pieniądze na spłatę rat. To skarżący powinien przyczynić się do wyjaśnienia wszystkich wątpliwości, w tym np. wskazania, z jakich środków zamierza spłacić zawnioskowane raty. Organy podatkowe nie mogą zakładać, że nagle sytuacja materialna skarżącego ulegnie znacznej poprawie bez rzetelnych wyjaśnień ze strony podatnika. w ocenie WSA rozłożenie na raty spłaty podatku byłoby jedynie pozorną decyzją, co naruszałoby wskazane zasady postępowania podatkowego.
Aleksandra Tarka
@RY1@i02/2010/216/i02.2010.216.183.015b.001.jpg@RY2@
Michał Grzywacz, radca prawny, doradca podatkowy z Kancelarii Radców Prawnych Grzywacz-Zawada s.c.
Omawianym wyrokiem sąd zasygnalizował, że zgodnie z brzmieniem przepisów Ordynacji podatkowej do rozłożenia na raty zaległości podatkowej może nie wystarczyć wykazanie, że w danej sprawie występuje ważny interes podatnika lub interes publiczny. Decyzja w tym zakresie mieści się bowiem w ramach tzw. uznania administracyjnego. Organ podatkowy uprawniony jest chociażby do prowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia, czy sytuacja majątkowa podatnika gwarantuje spłatę rat zaległości podatkowej w zadeklarowanej wysokości. Składając wniosek o rozłożenie zaległości podatkowej na raty, warto zatem pamiętać, że do uzyskania korzystnej decyzji przyczynić się może wykazanie nie tylko wspomnianego ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego, lecz także m.in. zdolności finansowej do ich regulowania w określonej wysokości we wskazanych przez podatnika terminach.
KONTAKT aleksandra.tarka@infor.pl
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu