Gdy fiskus częściowo zgadza się z podatnikiem, musi to uzasadnić

Jeżeli organ interpretacyjny uzna stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe tylko w pewnym zakresie, to powinien określić, w jakim zakresie i dlaczego pozostałej części stanowiska wnioskodawcy nie można uznać za prawidłowe.

Podatnik jest wspólnikiem spółki jawnej zajmującej się sprzedażą detaliczną leków i paraleków w aptekach na terenie całego kraju. Przy sprzedaży niektórych medykamentów w aptekach z cenami urzędowymi i umownymi (w tym objętych refundacją NFZ) udzielane są kupującym bonifikaty. Podatnik wyjaśnił, że bonifikata polega na obniżeniu - w momencie dokonania sprzedaży - kwoty do zapłaty o określoną wartość procentową lub kwotową. W efekcie płacona przez kupujących w kasie apteki należność jest niższa od wartości jednostkowych sprzedawanych towarów. Stanowi to swoisty element strategii gospodarczej firmy.

Podatnik zapytał, czy przy ustalaniu przychodu ze sprzedaży leków i paraleków prawidłowo wyłączane są kwoty udzielonej bonifikaty. Zdaniem wnioskodawcy uzyskiwany przychód z tytułu sprzedaży leków powinien być pomniejszany o kwotę udzielonych bonifikat. Organ interpretacyjny uznał jednak, że bonifikaty udzielone klientom, które nie zostały prawidłowo udokumentowane, także w raporcie dobowym nie stanowią podstawy do pomniejszenia przychodu.

Ostatecznie podatnik zaskarżył niekorzystną dla spółki interpretację do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił jego skargę. Sąd zauważył, że interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna powinna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

W ocenie WSA zasadniczym elementem interpretacji indywidualnej jest wyrażenie oceny co do stanowiska wnioskodawcy zaprezentowanego we wniosku. Wykonanie tego obowiązku zamyka się w zasadzie stwierdzeniem: stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe albo stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Jeśli ocena stanowiska wnioskodawcy jest pozytywna, to interpretacja może się ograniczyć do stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawcy ocenia się jako prawidłowe. Zdaniem sądu wiele zależy od tego, czy ocenę prawidłowości odnosi się do pełnego zakresu stanowiska wnioskodawcy, czy też tylko do jego części.

Sąd zauważył, że jeśli organ uzna stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w pełnym zakresie, to może odstąpić od uzasadnienia prawnego wydanej interpretacji. Gdy zaś uzna, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe tylko w pewnym zakresie, to powinien określić, w jakim zakresie i dlaczego w pozostałej części nie można uznać go za prawidłowe. Oznacza to, że w tym przypadku konieczne jest już zamieszczenie w interpretacji jej uzasadnienia prawnego. Istotne natomiast znaczenie ma uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej w razie negatywnej oceny stanowiska strony. W takim bowiem przypadku konieczne jest przedstawienie w interpretacji stanowiska, które według organu jest prawidłowe, oraz dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego, które będzie wyczerpująco uzasadniało pod względem prawnym to stanowisko, negując tym samym zdanie podatnika.

Sąd uznał za niedopuszczalne uznanie stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe w całości, a potem potwierdzenie jego prawidłowości.

opracowała Aleksandra Tarka