Czy Polska może stosować konwencję o wzajemnej pomocy

@RY1@i02/2012/176/i02.2012.176.18300040e.802.jpg@RY2@

Dr Janusz Fiszer partner w PwC, docent Uniwersytetu Warszawskiego

Wśród międzynarodowych porozumień podatkowych szczególne miejsce zajmuje Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, sporządzona w Strasburgu 25 stycznia 1988 r. wraz ze zmieniającym ją Protokołem, sporządzonym w Paryżu 27 maja 2010 r.

Konwencja ta stanowi podstawę prawną dla państw-stron umożliwiającą m.in. relatywnie szeroką wymianę informacji, w tym jednoczesną kontrolę podatkową i udział przedstawicieli administracji skarbowej jednego państwa w kontroli podatkowej przeprowadzanej w innym państwie, pomoc w egzekucji zobowiązań, włącznie z działaniami zabezpieczającymi dane zobowiązanie oraz dostarczanie dokumentów dotyczących postępowań podatkowych. Obejmuje ona wszystkie podatki oraz obowiązkowe świadczenia na rzecz instytucji ubezpieczeń społecznych, z wyłączeniem ceł.

Wymiana informacji na podstawie Konwencji dotyczy w szczególności danych związanych z wymiarem i poborem podatków, egzekucji zobowiązań podatkowych oraz postępowań karnych (karnych skarbowych) toczących się przed organami administracyjnymi lub sądowymi. Przewiduje ona trzy klasyczne rodzaje wymiany informacji - na żądanie, automatyczną oraz spontaniczną. Dalsze przepisy Konwencji umożliwiają prowadzenie tzw. jednoczesnej kontroli skarbowej - czyli kontrolę na terytorium dwóch lub więcj państw. Możliwy jest również - na wniosek państwa - udział jego przedstawicieli w odpowiedniej części kontroli podatkowej w innym państwie.

Protokół do Konwencji z 2010 r. wprowadził kilka zmian redakcyjnych oraz uchylił możliwość oddalenia wniosku innego państwa, w sytuacji gdy dane państwo nie wykorzystało w pełni środków przysługujących mu na własnym terytorium. Według danych Ministerstwa Finansów dotychczas Konwencję przyjęło 17 państw, a Protokół przyjęło 12 państw - w tym Polska.

Not. MGM